కవితలు

బ్రతుకుటెట్లనుచును* భయపడుటేలకో? పక్షిగూడునువీడి* బయలు దేరి! గింజలు వెతుకుచు* గెంతుచు పోవును! వానిజాడనెరుగు* వరకు వేగ! జీవన మందును* చేయూత కోరతు! యత్నమ్ము చేయుము* యాతననక! ఊరపిచ్చుకతీరు* ఉబలాటపడుచుండ! అన్నపానాదులు* నందగలరు! జీవసత్యమ్ముపిచ్చుక* జీవితమ్ము! యత్నమును జేయ తెలియునా* హారపథము! సాధనమ్మున సమకూరు* సత్ఫలితము! జీవితమ్మననిదియెగా* చివరివరకు!

ఈ దేహం ఒక వ్యవస్థ అనుక్షణం దానితో అవస్థ

‘ఇక్కడికి రా నాన్నా’ కొడుకు పిలుపు

స్నానాల గదికి పోలేనివాడు సముద్రాలు దాటగలడా?

పక్కింటి పిల్లలే నీ బర్త్ డే చేస్తారు

కొవ్వొత్తి ఆర్పి కేక్ లోకి చాకు దించుతుంటే

ఏవేవో భావాలు

క్రమంగా జబ్బు గ్రహణమవుతుంది

‘ఆపరేషన్’ అంటాడు డాక్టర్

నీ గదిలో ఫినాయిల్ వాసన గుప్పుమంటుంది

మేకప్ చేసుకున్న మేకపోతు గాంభీర్యం

నీరు కారిపోతుంది

కళ్ళుమూస్తే పాపం చచ్చిపోయిన వాళ్ళంతా

కలలో క్యూ కడుతున్నారు

ఆపరేషన్ థియేటర్ లోకి అడుగుపెట్టగానే

కోడి రెక్కల టపటపలా గుండె దడ

ప్రాణభయం ఉదాసీనంగా మొదలై ఉధృతమవుతుంది

మణికట్టుమీద శరీరంలోకి రహదారి పరుస్తారు

రక్తం బొట్టు బొట్టుగా దేహంలో కలుస్తుంటే

నీ రక్తాన్ని నువ్వే తాగుతున్న భ్రాంతి

ముక్కుతో పొడిచి షుగర్ ను కొలిచి

వడ్రంగి పిట్టలా ఎగిరిపోతుంది గ్లూకోమీటర్

ఆక్సీజన్ పైపు దేహాన్నో బెలూన్ను చేస్తుంది

మెత్తగా మత్తుసూది దిగుతుంది

కత్తులు కత్తెర్లు కాసేపు సర్జన్ చేతులవుతాయి

‘ఆపరేషన్ సక్సెస్’ అన్న అభినందనతో

రాలబోతున్న పువ్వును

అంటుపెట్టుకుంటుంది ఆశాలత

ఐసియు అజ్ఞాతవాసంలో కూడా

గాయంమీద కుట్టుమిషన్ నడుస్తూనే ఉంటుంది

మగత నిద్రలో ఎవరో పిలిచినట్లనిపిస్తే

మూగరోదన దైవస్మరణ ఫలించి

నీ వాళ్లు వచ్చారని భ్రమపడతావు

వాళ్ళు నీ పక్క పేషంట్ కొడుకు కోడలు

ఆమె చంకలోని పాప ‘తాతా’ అని పిలుస్తూ

ఎత్తుకొమ్మని నీకు చేతులందిస్తుంది

పోయిన ప్రాణం లేచి వస్తుంది

నీ జీవితం లెక్కలో మిగిలిన కాలం రెట్టింపవుతుంది!

 

 

మబ్బుల్ని మింగిన ఆకాశం

నెత్తురొడ్డిన జాతీయ రహదారిలా..

సెగలు కక్కుతోంది!

బారెడు పొద్దుతో-నిద్దుర లేసిన

బలిసిన అంబోతులు

ఆకలితో అరుస్తుంటే..

బక్కచిక్కిన ఎండిన డొక్కలు

ప్రాణాలు గుప్పిట్లో పెట్టుకొని

బతుకులు నెట్టుకొస్తున్నారు!!

 

రోడ్డు పక్కన పూరిగుడిసెలో..

తొంబదేళ్ల పండు ముసలవ్వ

కుక్కి మంచం పై.. ములుగుతూ

రాని చావుకోసం ఎదిరిచూస్తుంటే

ఎవ్వరు లేని అనాధకు అన్ని తానై..

శునకమొక్కటి అవ్వకు ఓదార్పునిస్తుంటే..!

ఎంగిలి మెతుకులు తిన్న..

మమకారమో !.. తోకాడిస్తూ..

దారేంటూ పోయే వారిని చూసి

చొంగ కారుస్తూ.. బేల మొఖం తో

ఆర్థిస్తుంటే.. అవ్వకోసం. ఆ గుడిసె

తలుపులను గుడి గంటలా

మోగిస్తుంది!

 

కలల్ని తరిమిన నిదుర మత్తు

పొద్దు పొడిచేటప్పటికి

ఆశల తోవలు దున్నిందేమో..

రాతిరి కురిసిన వానకి

చిత్తడయిన పంట కల్లంలో

ఆరబెట్టిన ధాన్య రాసులు

తడిసి ముద్దయి కన్నీళ్లు

రాలుస్తున్నాయి!

వున్నోడిని వదిలి

కాయకష్టం నమ్ముకునోన్ని

నట్టేట్ట ముంచడం కాలానికి

అలవాటైపోయిందేమో..

ఏడాదంతా ఎదిరిచూసిన

ప్రతిఫలానికి.. ఆకలి చావులు

బహుకరించి చల్లగా జారుకొంది!!

 

నిర్మలమైన ఆకాశం..

నిప్పుల రాజుకోవడం..

పచ్చని అడవిని ధ్వంసం చేసి

కాసుల గనుల కక్కుర్తికీ

బహుళ జాతులకు తాకట్టు

పెట్టి..ఉసురు తీసినందుకో మరి!!

ఉన్నప్పుడు జలగలా పీడించి

ఉన్నందంతా దోచుకొని అనాధల

వదిలేసి.. బాధ్యతలు మరిచిన

మనిషికన్నా..అప్పుడప్పుడు

విదిలించిన పిడికెడు మెతుకులకు

ప్రేమను ఓలకపోసిన.. తనకన్నా

జంతువే నయమని తెలిసి..

మనిషిగా సిగ్గుపడాలి మరి!!

రాత్రి పగలు తేడాలేని..

కాలం తో పోటీపడి..

నల్గురికి కడుపునింపే

అన్నదాత.. శోకవిహీనుడై

అలమటిస్తుంటే.. ఆదు కోవాల్సిన

అధికారం.. మీనామీషాలు

లెక్కిస్తుంటే . ప్రకృతి చేసే

గారడీ ఆటకి బలిపశువులయ్యే

అమాయకులకు ఆశల తోవాల్ని

అడ్డుపెట్టి మనస్సు గాయాలకు

పథకాల లేపనం పూసి..

అడుక్కొనే బానిస బతుకులను

చేసి..ఓట్లు వేసే మరమనుషులు గా

మార్చి.. మానవత్వం మరిచిపోయి..

మనుసుల మనుషుల మధ్య

 

కుల మత ప్రాంతీయ బేధాలు

రగిల్చి రావణ కాష్టం చేస్తుంటే..

ఇక జాలి దయ కరుణ లు

వదిలి.. వాస్తవం లో

మనిషి జీవించినప్పుడే..

స్వయం సమృద్ధి వైపు

అడుగులేస్తాడు..! మనసు

పొరల్లో ప్రేమ అనురాగాలు

చిగురింపచేసి . పర్యావరణ

పరిరక్షణ కు..

నడుము కడతాడు..!

స్వార్థ పరుల కొమ్ములు వంచి

తెగిపోయిన బంధాలకు..

ఆత్మీయ అన్వేషణ చేయ

కొడగట్టిన బతుకు దీపం

వొత్తికీ ఆశల తోవలా

చమురు పోసి రేపటి

నవోదయానికి

పురుడు పోస్తాడు..!!

 

 

†********

రవీందర్ కొండ

9848408612

ఆల్వాల్, హైదరాబాద్

ఆమెను చూసే
చీమలు శ్రమించడం నేర్చుకున్నాయి
ప్రపంచం
ప్రేమించడం నేర్చుకుంది

ఆమె ఓర్పును
గుండె అరువడిగింది
కాలం ఆమెను గమనిస్తూ
నడుస్తూంది

ఆమె మౌనాన్ని
మూగజీవులు పోగేసుకున్నాయి
ఆమె వేదన
అంతరిక్షంలో నిక్షిప్తమైంది

ఆమె కన్నీరు
సముద్రాల
దాహం తీరుస్తూంది

ఆమె వ్యక్తిత్వం
ఆకాశానికి తలమానికమైంది
ఋతువులు
ఆమె జీవితమై చరిస్తున్నాయి

ఆమె కదలితే
సూర్యోదయం
కను మలిగితే
చీకటి

గాలి నీరు నిప్పు
ఆమెలోనే లీనమై ఉన్నాయి
భూమి కూడా
ఆమె చుట్టే తిరుగుతూంది

నిజానికి సూర్యుడు
ఆమెలానే దహిస్తున్నాడు
ఆమె మాత్రం
‘మనిషి’ కోసం చూస్తూంది

పల్లవి:   ఎవరు పాడుతారీపాటనీ

బాలుపై చెక్కిన ఈ గీతికనీ

బాలు… చిన్న బాలు… పెద్ద బాలు

పాటల చక్రవర్తే మన బాలు

చరణం 1:         ఏ పాటలో ఇమడని మనిషి

సాకీలక్కరలేని సాయుధుడు

పల్లవీలతో పనిలేని గాయకుడు

చరణాల ఆభరణాలు లేనివాడు                          -పల్లవి

చరణం 2:         వేల పల్లవులకి ప్రాణం పోసాడు

లక్షలని మించి చరణాల్నికదిపాడు

ఏకదాటి శ్వాసలో… బహుశ్వాసలతో

మన చెవుల్లోకి అమృతమూదాడు                    -పల్లవి

చరణం 3:         నిద్రపోని బాలు స్వరం

నిత్యమూ పాడుతూనే ఉంటుంది

ఇళ్ళల్లో… మురికివాడల్లో…

దేశ సరిహద్దుల్లో… విదేశాల్లో

రాత్రనకా… పగలనకా…                       -పల్లవి

చరణం 4:         మర్యాద రామన్నతో తొలి అడుగు

పదహారు భాషల్లో బహురూపి

పాడుతా తీయగాతో పరమాన్నం

స్వరాభిషేకంతో పాట సర్వస్వం                -పల్లవి

చరణం 5:         తడబడే పెదిమలతో పలికిన

సరిగమపదనిసల ఎక్స్ రే తీసాడు

సర్జరీలు చేసి చిన్నారులతో పలికించాడు

వారసత్వ సంపదలని మనకు వదిలాడు               -పల్లవి

చరణం 6:         చితిమంటలు తాకని శరీరం

కళ్ళముందే కరిగిపోవడాన్ని తట్టుకోం

మూడు మజిలీలతో అందరికీ కనిపించి

మట్టివస్త్రాలని కప్పుకొంటూ

భూమాత ఒడిలోకి ఒదిగిపోయాడు

మన కళ్ళముందే కనుమరుగైయ్యాడు                 -పల్లవి

చరణం 7:         తొమ్మిదినెలలు శకుంతలమ్మ గర్భంలో

భూమిపై ఉన్నంతకాలం “బాలు”గానే

పాటలప్రియులని మురిపించాడు

సులోచనాలతో సుధీర్గ నిద్రలోకి

మరో తల్లి ఒడిలోకి ఒదిగిపోయాడు           -పల్లవి

చరణం 8:         పాటలో ఇమడని పండితారాధ్యుడు

పల్లవిలో పట్టని గంధర్వుడు

చరణాలు సరిపోని చతురుడు

భౌతికంగా కనబడని విద్వాంసుడు

పాటలని మాకు వదిలివెళ్ళిన పరమాత్ముడు           -పల్లవి

 

ఈ పాట బాలుగారికి అంకితం. పాట నచ్చిన సంగీత దర్శకులెవరైనా ప్రాణంపోస్తే బాలుగారు తప్పక వింటారేమో! 

చాలా కాలం తర్వాత
ఉత్తర మొచ్చింది.
అదీ ఒక ఇన్‌ల్యాండ్ లెటర్.
ఎంత అందంగా ఉందిది!
ఇది కార్డు ముక్కకు అక్క
లిఫాఫాకు చెల్లెలు.

అందుకోగానే చిరగ కుండా
అపురూపంగా విప్పడం అలవాటు నాకు.
దానిని మడత పెట్టే టప్పుడు కూడా
అంతే జాగ్రత్త!
ఒక వైపు గ్రహీత చిరునామా
ఇటు వైపు మన అడ్రసు
అంటించిన తర్వాత
లోపల ముత్యాల్లాంటి గరగరలు
నాస్టాల్జియా అని
కొట్టి పారెయ్యకండి!
ఇది పోస్టాల్జియా.

మడతలే
ఇన్‌ల్యాండ్ లెటర్ ప్రత్యేకత,
కాని
ఓ మిత్రుడు మరణించిన వార్తను
తెచ్చి నప్పుడు మాత్రం
అది అతనికి కప్పిన
కఫన్‌లా అనిపించింది.

విప్పితే చిన్నదే కావచ్చు
కాని
500 చ. సెంటీ మీటర్ల విస్తీర్ణంలో
అక్షరాల పంట లెన్నో పండించ వచ్చు.
భావుకులకైతే
అదొక కావ్య ఖండికల వేదిక
రాయక ముందూ
రాసిన తర్వాతా
దానిని తూకం వేస్తే
ఎడమ వైపే ఎక్కువ బరువు తూగుతుంది.

అనుబంధాలూ దుఃఖాలూ
అరోపణలూ వాగ్దానాలూ
రోగాలూ రొష్టులూ
అన్నింటినీ భద్రంగా
ఉద్దిష్ట వ్యక్తికి అందించే
ఉత్తమ విశ్వాస ధూతిక.

ఎన్నడూ నేను
శ్రీమంతుణ్ని కాదు
కాని పెళ్లికి ముందు నా అర్ధాంగి రాసిన ప్రేమలేఖలూ
మహా కవి సినారె ఓ కుర్ర కవికి రాసిన
ఆశీః పూర్వక ప్రత్యుత్తరాలూ
ఇప్పటికీ నా పెట్టె అడుగున
ధగధగ లాడుతున్నాయి.

ఎర్రని పోస్టు డబ్బా
అడవిలో కనపడ్డా
ఒక ఆత్మీయుణ్ని కలిసినంత
సంబర పడి పోతాను
ఒక చోట కదల కుండా వుంటూనే
సమస్త విశ్వాన్ని కదిలించే
అద్భుత వ్యవస్థకు ప్రతీక అది.

ఇవాళంతా ఇన్‌ల్యాండ్ లెటర్‌ను
జేబులో పెట్టు కొని తిరుగుతాను
కరెన్సీ నోట్లు
చిన్న బుచ్చు కున్నా సరే.

సూర్యుని మించిన చిత్రకారుడు
ఎవరైనా ఉన్నారా !
కనిపించిన ప్రతిదానికీ
రంగుల భంగులు దిద్దీ దిద్దీ
చివరికి తానే
రంగుల్లో మునిగి పోతాడు
రోజురోజూ !

భావాలు ఆవహిస్తే చాలు !
అక్షరాలు నీటి బిందువులై
అక్షరాలు పదబంధువులై
పదాలు వాక్యపథ రసాస్పదలై
వాక్యాలు వాంఛితార్థప్రదాలై
*_కవిత్వం_* రూపుగడుతుంది.
ధరించే సంఘటనల’దుస్తులను
మనఃకాసారంలో చక్కగా ఉతుక్కొని
తేట విమర్శనలో ఝాడించుకొని శ్రద్ధగా శుభ్రపరచుకొని పిండుకొని
గౌరవ’భద్రంగా నీరెండకు ఆరవేసుకొని
జాగ్రత్తగా తీసుకొని తొడుక్కుంటూ
పై కండువా సవరించుకుంటూ
అక్షర వీథుల్లో మందహాస వదనంతో
గంభీరంగా కవిగా’నడవటం ఎంత గొప్ప !!
( “కవి కావటమే గొప్పసంఘటన” ౼ సినారె__నా ‘అక్షర పతాక’ కవితా సంపుటిని అంకితంగా స్వీకరిస్తూ ఆవిష్కరణ సభ లో సినారె గారు పలికిన మాటలు గుర్తుకు వచ్చి ..)

మనిషి ఎదురుపడితే
పులి ఎదురుపడ్డట్టే
ఆత్మీయ ఆలింగనాలు
సోదర కరచాలనాలు కాదు
‘ఆత్మకు శాంతి కలుగుగాక ‘
సానుభూతుల వెల్లువ –

కడప దాటితే
అమావాస్య అడవిలో ఆగమయినట్టే
ఏ ముట్టడి నుండి
ఏ స్ట్రైన్ కమ్ముకుంటుందో (స్ట్రెయిన్)
భయపడినట్టే ఇల్లు ఇల్లంత వేడెక్కి
ఎవరికి వారు ఒంటరై
అంబులెన్సుల్లో ఆసుపత్రుల్లో
వింత వింత శబ్దాల మధ్య
నల్ల బజార్లో, ప్రార్థనా స్థలాల్లో
ప్రాధేయపు చూపుల ఆశల మిధ్య –

చివరికి శ్వాసకూ శ్వాసకూ మధ్య
ఊపిరాడని పెనుగులాట
చావుకీ బతుక్కీ మధ్య
సమయం దోబూచులాడుతుంది
అది విముక్తో
ఈ నేలను విడిచి పోతున్న విషాదమో –

జీవితమంతా ‘క్యూ’ ల్లో నిలబడీ నిలబడీ
చితి మంటల సాక్షిగా
చివరి యాత్ర ‘క్యూ’ల్లో చిక్కుకుంది
ఇప్పుడు ఏ ఓదార్పులు లేవు
ఓటికుండలు లేవు
ప్రభుత్వాలకు మనం ఒక అంకె మాత్రమే
ఇంతకూ మన ఊపిరితిత్తుల మీద
మృత్యు సంతకం చే‌స్తున్నది ఎవరు !?
అంతిమ సంస్కారాలకు అడ్డు పడుతున్నది ఎవరు !??