అతడు ప్రతి రోజూ పొద్దున్నే,

రెండు వేళ్ల మధ్యలో బ్రతుకును ఇరికించి నోట్లో పెట్టి

నిప్పంటించుకునేవాడు,

కాలిన బ్రతుకును కాలికిందేసి నలిపి కాలరెగరేసి

కదిలిపోతుండేవాడు…

గాల్లోకి ధూమాన్ని వృత్తాకార వలయాలుగా ఊది,

చివరి దమ్ము వరకూ దర్జాగా పీల్చడంపైనే అతడి ధ్యాసంతా, 

నాలుగంగుళాల శ్వేతవర్ణ యమపాశంలో

అల్పానందాన్ని వెతుకుతుండేవాడు….

అతడొక పొగరాయుడిగా,

ధూమపాన ప్రియుడిగా,

అతడొక వ్యసనపరుడిగా,

బాధ్యత లేని పౌరుడిగా,

నిత్యం జనం నోట్లో నలుగుతుండేవాడు…

ఏం జరిగిందో తెలియదు,

ఎవరు మార్చారో తెలియదు,

ఎన్ని సార్లు వారించినా విననివాడు,

ఓ రోజు…

దిగుడు బావుల్లాంటి కళ్ళు,

పాలిపోయిన ముఖం,

నలుపెక్కిన పెదాలతో కనిపించి,

కాలిన ఊపిరి కవాటాల సాక్షిగా,

పొగ మానేస్తానన్నాడు,

ఆ మరునాడే కన్నుమూశాడు.

తెల్లని కాగితంలో చుట్టేయబడ్డ నికోటిన్ (సిగరెట్) లాగే,

అతడిని తెల్లని వస్త్రంలో (కఫన్) చుట్టేసి తీసుకెళ్తుంటే,

పొగ కమ్మేసిన తన నిర్జీవ దేహాన్ని నిర్ఘాంతపోయి

చూస్తూ స్మశానం వైపు కదిలాను,

అక్కడ ఇంకొకతను,

రెండు వేళ్ళ మధ్యలో దగ్ధమవడానికి సిద్ధంగా నిండు జీవితంతో పక్కనొచ్చి నిల్చుని,

“నిప్పు కావాలన్నాడు”

దూరంగా కాలుతున్న చితి వైపు వేలు చూపించి వెనుతిరిగాను అసహనంగా….

ఒక మహత్తరమైన యాత్రకు వెళ్ళండి!

……..

మందిరాలేవీ కనబడని ఆ సుందర క్షేత్రంలో

కొందరు మహాత్ములు మసలాడిన తేజస్సు స్పృశిస్తుంది.

సమున్నత మంచుశిఖరాల శ్వేత మార్గంలో

వారి పాదముద్రల అలికిడి వినవస్తుంది!

కన్నవారిని,కళత్రాన్ని,కంటిపాపల్ని..

ఇంటి ఆకాశంలో ఒంటరి చుక్కలుగా పొదిగి

జాతి కంటకాల్ని మాపేందుకు వారక్కడ ‘విధి’గా సంచరిస్తారు.

…….

మంచు బట్టలు ఒంటికి చుట్టుకుని…

వాస్తవాధీన రేఖ వెంట 

సమర సిద్ధులై యుద్ధవిమానాల మీద కదలాడుతున్న

కార్యశూరులు కొందరా రణస్థలిలో తటస్థిస్తారు.

నిర్జన ప్రాంతాల నెత్తురు కొలనుల్లో

వికసిత పద్మాలై మీ కంటబడినపుడు

ఆ మహామూర్తుల పాదధూళిని నుదుట ధరించండి.

అది మన దేశ సౌభాగ్య సూచికగా తెలుసుకోండి!

…….

దేహాల నుండి చిప్పిల్లుతున్న నెత్తుటి ధారలు

మనల్ని రక్షించేందుకు వారు గీచిన  రక్షారేఖలుగా గుర్తెరగండి.

కంటకాల్ని.. కంచెదాటి లోనికి రానివ్వని కరుణా మూర్తులై

ఆయుధ దారులైన కొందరు దేవుళ్ళు నిత్యమూ 

పొద్దు పొలిమేరలో పహారా కాస్తుంటారు.

యధాలాపంగా వారు ఎదురైనప్పుడు

ఎంత మాత్రమూ ఉదాసీనత ప్రదర్శించక

మండుతున్న వారి గుండె గాయాలపై

సమస్త ప్రేమతత్వాన్నీ ప్రోదిచేసిన ఆత్మీయ వాక్యాన్ని 

లేపనంగా పూసి అది జాతి కానుకగా నివేదించండి.

……..

మానవరూపంలో మసలాడుతుంటారు కదా

చెమ్మగిల్లిన కంటి భాష వారి గుండెలోతుల్ని స్పృశించగలదు.

నిశ్చింతగా నిద్రిస్తున్న సమస్త జాతి మనోనిబ్బరమూ

వారున్నారన్న నమ్మకమేనని చెప్పి

వారి తలపుల్ని పాదుకుల్లా తలకెత్తుకుని మరలిరండి.

ఏ పొద్దు చూసినా ఒకటే రద్దీ
ఏ గల్లీకి పోయినా అంతా తొక్కిడే.
నగరానికొచ్చిన”పల్లె “బతుకింతే.

వృత్తి కళ్ళకు గంతలు కట్టి
ఊరి దారికి గోడ కట్టి
కాని పనులు ముందు చేతులు కట్టుకొని,
చెప్పిన మాటవినే పనిముట్టును వదిలి పట్నం వచ్చిమీట నొక్కితే
తిరిగే యంత్రంగామారి ,
కాసులుకొట్టుకొచ్చే గాలానికి గాలమేసే
పచ్చకాగితల పిచ్చిలో బతుకు గాలివాటానికి ఎగిరే ఓ చిత్తు కాగితంలా ఎక్కడికో కొట్టుకుపోతుంది.

చిటికలో గల్లుమనే చిల్లరకు
రుచి మరిగిన ప్రాణాలకు
గడప దాటితే దిగులుగుండంలో
పడి మాడిపోతామనే బతుకు భయం
ఒకనాడు కష్టాన్ని నమ్మిన దేహమే
కపటాన్ని మోహించి అక్కడే మగ్గుతుంది.

ముక్కులు పగలే కంపుతో కాపురం
కుక్కిన ప్రత్తి బూరంలా
కొంపలో సూరీడు ఎప్పొడిచ్చాడో తెలియని కుములుడుకు
నీడ దుప్పటి కప్పిన వాలు పంచలతో…
మాగుడాసన మూగిన మురికికూపంలో
ఈగలతో కలసి
దోమలతో సహజీవనమే జీవితం.

నల్ల మబ్బు కనిపిస్తే చాలు
సందు గుండె గుల్లె.
ముసురు ముప్పు పట్టి
చినుకు చిందేతే
చుట్టూ చీకటి తడే
వీధులన్నీ గర్భందాల్చిన ప్రాజెక్టులే.
ఇళ్లన్నీ నీళ్లలో తేలాడే పడవలే.
వానొస్తే తడవని కళ్ళు లేవు.
తడపని బాధ లేదు.
గుడ్డి పొడి వెలుగులో
పొట్టను ముడుచుకొని
చెమట ఆవిరి చాలక నడిచే
బిక్కుబిక్కు మంటూ బతుకు బండి ఆగి
అంతా ఇరుకుమయం.

వీధి ఇరుకు-ఇల్లు ఇరుకు
పడక ఇరుకు-నిద్ర ఇరుకు
జీతం ఇరుకు-జీవితం ఇరుకు.
దారి పొడుగునా అన్ని ఇరుకులే.
విశాలమైనది దరిద్రమొక్కటే.
విశాలంగా పారేది కన్నీరొకటే.

..చందలూరి నారాయణరావు
          9704437247

———————–

 ప్రవహించిన నది

 పూర్తిగా కప్పేసింది నేలని

ఉప్పొంగిన నది స్థిరమై

కొండని కోనని ముంచేసింది

నది చుట్టూ వర్థిల్లిన  మనుగడ ను మట్టెట్టింది

గూగుల్ కి అందని గూడేలని సైతం గుటుక్కు మింగింది

నదిని ఆసరాగా చేసుకుని తీరాన ఆవాసాలు

ఒండ్రు మట్టి నేల ఆసరాగా ఆలంబన

తమదైన సంస్కృతి విరాజిల్లిన నేల

జంతు సావాసం లో ఎదిగిన మనిషి 

మునిగిన గుడిసెలో గతాన్ని నెమరు వేసుకుంటూ రేపటి కోసం ఆలోచనలో

ఎన్ని గుడిసెల్లోనో ఎన్ని బతుకుల్లోనో శోకాన్ని నింపిన నది

ఆవేశం ఆక్రోశం చల్లారి అడ్డుకట్టని సుతారంగా తాకుతుంది

వెనుకకు తిరిగి చూసుకుంటే తాను చేసిన విధ్వంసం తాలూకు మచ్చలు కానవస్తాయి

ఒక్కో చెట్టు ఎన్నేళ్ళ ప్రాయమో

యవ్వన దశలోని చెట్లు సైతం ఆయుస్సు గూడి గూడేల తో పాటు జల సమాధి

చెట్టు తో పాటు మీది గూడు మునిగితే తల్లడిల్లిన పిట్ట ప్రాణం

తమతో పాటు తమ కోసం పారిన నది నట్టేట ముంచుతుందని ఊహించని జీవ రాశులు

ఎంతటి మిత్ర ద్రోహం! మహా విషాదం!!

మనిషి అంతే.. తన సమూహంతో

ఓ తెగ ఓ జాతి వలస

అన్నీ కోల్పోయి ఇంకా ఎత్తైన కొండ మీదికి అదే చోటు

మైదానం రుచించదు

అవే విల్లులు అవే బాణాలు అదే వేట

ఆ అడవి లో దొరికేవే ఆహారం

ఇంకో చెట్టు కి పుట్ట కి మొక్కు

తనదైన బతుకు ఎవ్వరికీ హాని కలిగించక

అక్షరం లేక పోయినా తన తరపున గొంతులు విప్పారవని ఎరుగు

వెనుక ముంచి ముందుకు సాగేకాలువల్లో

కమురు వాసన పసి గట్టలేరు

ఆనవాళ్ళు లేని ఇళ్ళు వెనుక

గుమ్ములు నిండే ఇళ్ళు ముందు

రెంటి మధ్య నవ నాగరికుల పోలవరం

ఎవరికి వరం!! ఎవరికి శాపం!!!

– గిరి ప్రసాద్ చెలమల్లు

  9493388201

201 క్లాసిక్ అవెన్యూ మియాపూర్ హైదరాబాద్ 500049

కొత్త గుడిసెలో  కాలు  పెట్టాము

కొన్ని  కోణాల్ని మీకు  చూపెడతాను

ఎండిన ఆకుల కింద

తడి తాకని  ఆనవాళ్లు  ఆనందించండి

ఓపెన్ కిచెన్ 

దాచి పెట్టేది  ఏముందని

ప్లేట్ల  సంఖ్య  పెరిగినా

మెతుకులు  భాగించ బడతాయి

సింగిల్ స్వింగ్ డోర్

తాకితేనే  తెరచు కుంటుంది

తమ పర  భేదాలు లేవు

తాళం వేసుకునేంత  స్థోమత  రాలేదు

ఫాల్స్ సీలింగ్ లేదు

ఆకాశం నేరుగా కనబడుతుంది

ఆకలి అయినప్పుడు

చుక్కలు లెక్కబెడుతు  మరచి పోతాం

స్మోక్ వ్యూ

ఎటుచూసినా మున్సిపాలిటీ మంటలే

ఎక్కడెక్కడి  పాపాల్ని  తెచ్చి పార బొస్తారు

డంపింగ్ యార్డ్  మా గడప ముందే  మరి

వంద శాతం వాస్తు వుంది

గుడిసె కు దిక్కు లుండవు

మూలలన్నీ  మూలిగే  జీవులే

అయినా నిమ్మకాయ కట్టాం

అధికారుల దిష్టి పడుతుందేమో అని

దినమంతా సూరీడు తోడు

రాత్రి చందమామ విశిష్ట అతిథి

గుడిసె చూట్టూ

కబ్జా గ్రహాలు పరిభ్రమిస్తూనే వుంటాయి

భూమి కి ఆకర్షణ శక్తి అంతా ఇంతా  కాదు

ఇంటి నెంబర్ ఇవ్వలే

ఇంకా LRS  BRS  సెగ తాక  లేదు

JCB లు  మిసైల్ లా దూసుకు వచ్చినపుడు

లాఠీలు మానవత్వం వదిలి  విరుచుకు పడ్డ ప్పుడు

కొండ కింద నో  మూసీ పక్కనో

మరో కొత్త గుడిసె లో

మళ్లీ మరో  వీడియో తో  మీ  ముందుకు…..

శాంతి కపోతాలు నాయింటి వరండాలో వాలినట్లు,
శీతల పవన మాలికలు నా బెడ్‌ రూమ్‌ కిటికీ నుండి దూరినట్లు,
పక్కింటి వంటింటి సువాసనలు నా ముక్కు పుటాలను తాకినట్లు
కొబ్బరాకుల నుండి పున్నమి నాటి వెన్నెల కిరణాలు,
నా మేడ గదిలోకి వచ్చినట్లు వచ్చిపోమిత్రమా !
మనసు విప్పి మాట్లాడుకుందాం!మాటలతో సేద దీరుదాం !
ఇంటి గేట్‌ లోకి బంతి పడినపుడు,
బయట ఆడుకునే పిల్లలు లోనికి వచ్చినట్లు,
ఆరు బయట చెట్టు పైని ఉడుత,పెరటిలోకి షికారుగా వచ్చినట్లు,
బాలభానుని సూర్య కిరణాలు,
వెంటిలేటర్‌ నుండి వచ్చి వెచ్చదనాన్ని కూర్చినట్లు
వచ్చిపో మిత్రమా !
మనసువిప్పి మాట్లాడుకుందాం! మాటలతో సేద దీరుదాం !
మిత్రమా! నీవు వచ్చినపుడు
ఫోన్‌ చేసి రావద్దు!నా సమయం తీసుకొని రావద్దు!
ఉన్న పళాన రావాలి ! నీ సమయం కూడా
నాకు కేటాయించి రావాలి!
కాలింగ్‌ బెల్‌ నొక్కి రావద్దు! నా పేరు పెట్టి పిలుస్తూ రావాలి !
ఊసుల, బాసల పేటికలు మోసుకు రావాలి !
గతకాలపు గాధల నిధులు త్రవ్వుకొని రావాలి !
నీవు వచ్చిన తరువాత కాలమనే ఉయ్యాలలో ఊగుతూ
మధురమైన గతాన్నితవ్వుకుందాం !
పాత విషయాలు తలుచుకొని నవ్వుకుందాం !
భద్రమైన భవితవ్యాన్ని నిర్మించుకుందాం !
అలాగే నీవు వెళుతూ..వెళుతూ..
అలిసిన మనసుకు ఉపశమనాన్ని ఇచ్చే
నిన్ను కొద్దిగా విడిచె వెళ్ళు!
నేస్తమంటే వీడేనని-గుర్తుకు తెచ్చే
నన్ను కొద్దిగా తెసుకొని వెళ్ళు!

తెల్లవారే జాము మరెంతో మిగిలేవుంటుంది

నేను సుషుప్తిలో గురకలు తీస్తూనేవుంటాను

కానీ నీ సగం నిద్ర కళ్ళు మాత్రం

నిన్ను నిర్దాక్షిణ్యంగా వంటగదిలోకి ఈడ్చుకుపోతాయి

నీ రోజువారీ రాగమాలిక మూడవ ‘కాలం’ లో మొదలౌతుంది

బ్రేక్ఫాస్ట్ బిలహరి రాగాన్నీ, లంచ్ బాక్సులు సర్దే మధ్యమావతి రాగాల్నీ ఆలపించి

అలసట థిల్లానా పాడుకుంటూనే ఆఫీసుకు చేరుకుంటావు

అక్కడ నీతోటివారూ, అధికారులూ

మరో మడత కచేరీ మొదలెడతారు

కాలగానం సాగి సాగి సాయంత్రమయ్యాక

సంధ్యారాగం సాయంతో ఇంటికి చేరుకుంటావు

ఆవారం తన వయసును ముగించుకుంటూ

ఆదివారంలోకి అంతిమంగా అడుగుపెడుతుంది

అయినా నీ కాలపట్టిక పెద్దగా మారదు

ఈసారి అదనంగా ఇల్లు శుభ్రం చేసే ఇంకో దీర్ఘ రాగాన్ని

నీ నిస్సతువ శరీరంతో పాడడం ప్రారంభిస్తావు

వారాంతం ముగిశాక సోమవారం మళ్ళీ మాకోసం

నీ శ్రమదాన సంగీత కచేరీ మొదలౌతుంది

‘ప్రేమికుల దినం’ రోజు మాత్రం నేను నీకు ఐ లవ్యూ చెప్పి

ఒక ముద్దుతో సరిపెడుతూవుంటాను

రేపు ఉగాది-మన కొత్త సంవత్సరాది

నేను కూడా రేపటినుంచి ప్రతిరోజూ

నీ దినచర్యలో పాలుపంచుకుంటాను

మాకోసం నువ్వు చేసే శ్రమయజ్ఞంలో

నావంతు పాత్రను పోషిస్తాను

కవితైనా కథైనా

ఎక్కడి నుంచి పుడుతుందసలు?

నీ చుట్టూ వెచ్చగా పరుచుకున్న 

నిశ్శబ్దం చిట్లి

నువ్వో కవితవుతావు

గుండెల మీద 

ప్రేమగా చెక్కుకున్న పేరొకటి 

చీకట్లోకి ఎగిరిపోయాక

నేనొక పాటవుతాను

కన్నీటిమంటల్లో దగ్ధమవుతూ

ఎవరో ఒక కథవుతారు

అందమైన చెట్ల మీద

అక్షరాలు వాలవు

నిజానికి అవి 

చెల్లాచెదురైన లోయల్లో మొలకెత్తుతాయి

నలిగిన కాలిబాట పక్కన

సగం చితికిన గడ్డిమొక్కలకు పూస్తాయి

రంపాలతో తలలను కోసి

దుంగలుగా తరలించుకుపోయిన

చెట్ల పాదాలకు కాస్తాయి

ఏ ఎండుకొమ్మలకో చిక్కుకుని

మనసు గాలిపటం చిరిగిపోతుంది

గాలి వీచినపుడల్లా సలపరించే గాయాలు 

కొన్నాళ్ళకు అక్షరాలవుతాయి

కెరటాలు తలలు బాదుకునే

రాళ్లన్నీ

శిల్పాలు కావు

ఎగిరే రంగులన్నీ

సీతాకోకచిలుకలనుకోవడానికి లేదు

ముట్టుకొని చూస్తే తప్ప

అసలు గుట్టు తెలీదు

చూపు విస్తరిస్తున్నకొద్దీ

నీ మరుగుజ్జుతనం నీకు తెలిసొస్తుంది

ఒక దిగంతం తర్వాత

మళ్ళీ ఒక బూడిద రంగు ఆకాశం 

దానికిందొక నీడరంగు నేలా

కమిలిన చర్మంరంగు జీవితాలూ వుంటాయి

చూసిందే రాసుకుంటూపోతే కుదరదు 

ఆవలివైపు నుండి చూస్తేనే

ప్రపంచం అసలు రంగు తెలుస్తుంది

శిధిలమైన మట్టిగోడలు  ఇల్లు 

ఆశలు కోరికలు లుప్తమైన కళ్లు 

తుట్టెలుగట్టిన

పిట్టగూడోలే బిరుసెక్కిన కురుల మొగం

అపుడపుడవుతుంది ఆమె  ఆగం

నిరుత్సాహంతో కృంగి వంగిననడుము దేహం

నింగిని  ఆసాంతం చూట్టం ఒక సందేహం

వాలుగా చూస్తుంది

పుడమికి అభిముఖమై అడుగేస్తుంది  

విధి వింతగా రాశాక

భర్త కనుమూశాక 

సుఖం  ఎండమావి

దుఃఖమయగుండె ఒక ఆరని దుబాయ్ చమురుబావి 

మోసాలు మోహాలు

కలలు కలతలు ఎరుగని ఎద

అమాయకపు అఙ్ఞానం 

తెల్సీతెలియనితనం కధ ఆమె

రోడ్డువార మైలురాళ్లలాగా

కష్టాలు కన్నీళ్లు  స్వాగతం చెబుతుంటే

ఆకులు  రాల్చిన   చెట్టులాగా

గ్రీష్మం కాల్చిన కొండలాగా

నిల్చుంది మౌనంగా జీవితంలో

కాస్తంత మాతృత్వం 

కాస్తంత బంధుత్వం సివా  ఏమీ తెలియని వెర్రిమాలోకం ఆమె

ఏ ఆశాపాశాలకు

ఏ ఆరాటపోరాటాలకు  తావీయని ఆమె

చిల్లిగవ్వలేని 

చింతించ పనిలేని

ప్రపంచం గురించి  ఊసేలేని 

ఒక వింతమాలోకం ఆమె

మన హడావిడి అలజడికి ఆమడదూరం

మన ఆధునిక వలముడికి బహుదూరం ఆమె

వసంతం ముంగిట  శిశిరం 

శప్తమయజీవిత విపంచిక శోక స్వరం  ఆమె.

నేను నదినై పారుతున్నప్పుడు

ఎన్ని ఎత్తైన కోరికల శిఖరాల మీద నుండి పరుగెడుతూ,

పడి నలుగుతూ, నడుస్తూ, నెత్తురోడుతున్న దేహపు  వ్రణాలతో మూలుగుతూ,  

నీ దాహం తీర్చానో కదా!

నేను నదినై పారుతూన్నప్పుడు

బాధల గులకరాళ్ళ అలజడి శబ్దాలేవో

హోరులోంచి

ఆవేదనగా

వినిపించాయి.

నేను అనుభవాల వాగుల మిళితమై

ప్రవహించినప్పుడు

కొత్త నెత్తురు లేవో

నాలో నిండినట్లు, కొత్త బంధాలేవో పెనవేసుకున్నట్లు

ఉత్సాహంతో ఉరకలు వేశాను.

మొదట్లో 

నన్నందరూ పరిహసించిన వాళ్ళే.

దోసెడు ధార 

దాహార్తినెలా తీర్చగలదని 

నవ్విన వాళ్ళే.

ఇప్పుడు 

చూసి నవ్విన 

నాప చేన్లన్నీ

పండించానా లేదా?

నెర్రెలు వారిన 

ఎడారి ముఖాలను ముద్దాడుతూ,

నవనవోన్మత్తమై

నేలకు హరితాన్ని

పులిమానా లేదా?

పడుతూనో,లేస్తూనో, 

వడివడిగానో, తడబడుతూనో,

వక్రం గానో,

సరళంగానో

నడిచానా లేదా?

నేల గుండెల ఆవేదనని చల్లారుస్తూ,

నాగరికతల రహస్యాల్ని గర్భంలో దాచుకుని, సజలమై పారే

అశ్రు దుఃఖాన్ని అమృతంలా చిలకరించానా లేదా?

యవ్వనంలో గంభీరంగా శబ్దించినా

వృద్ధాప్యంలో భారాన్ని మోయలేక

కూడబెట్టిన బంధాల

ఇసుక మేటల్ని విడవలేక, భరించలేక

చిక్కి శల్యమై

నెమ్మదిగా గతాన్ని నెమరేసుకుంటూ,

తియ్యని కన్నీటి అనుభూతుల్ని,

స్థబ్దమై ఉప్పబారిన దుఃఖ సంద్రంలో

కలిపానా లేదా?

నేనో నదినై మీ తడారిన గుండెల అర్ద్రత

నింపానా లేదా?