జీవన సౌరభం

డాక్టర్ అమృతలత మయూఖ అంతర్జాల పత్రిక సంయుక్తంగా నిర్వహించిన కథల పోటీలో ద్వీతీయ బహుమతి పొందిన కథ (రూ.5,000)

‘‘ఏంటి చిన్నీ! అన్నం తినిపిస్తుంటే తినడానికి కూడా నీకు బద్దకంగా ఉందా? అక్కడ అమెరికాలో మీ అమ్మ ఎంతో కష్టపడి చదువుకుంటున్నది. ఇక్కడ నువ్విలా సరిగ్గా తినకుండా చిక్కిపోతే రేపొద్దున నన్ను అనరా.. నువ్వెంత అల్లరిచేసినా, బడికి వెళ్ళకపోయినా సహిస్తాను. కానీ అన్నం తినకపోతే మాత్రం ఊరుకోను’’ చిన్ని రెండు చెంపలపై అటొక దెబ్బ ఇటొక దెబ్బా విసురుగా వేసింది స్వప్న. 

నోట్లో ముద్దతో, ఏడుపుతో పొలమారిన చిన్ని… చెంపలు రుద్దుకుంటూ ఏడవసాగింది. కోడలిని, చిన్నీని బిత్తరపోయి చూడసాగింది దాక్షాయణి.

     ‘‘తింటావా తినవా? నీకసలు భయంలేకుండా పోతున్నది. ‘‘ అన్నం ప్లేట్‌ ‌ముందు పెట్టి చిన్ని చెంపల మీద వాయిస్తోంది స్వప్న. ఇక ఆగలేక ఒక్క ఉదుటున వెళ్ళి

          ‘‘అదేంటమ్మా స్వప్నా.. అట్లా కొడుతున్నావు పసిపిల్ల బెదిరిపోతున్నది’’ 

     ‘‘అత్తయ్యా! మీరు అడ్డు రావద్దని చెప్పానా! నేనేమన్నా అల్లరి చేస్తే కొడుతున్నానా, బడికెళ్ళకపోతే కొడుతున్నానా.. దేనికైనా ఊరుకుంటాను కానీ, అన్నం తినకపోతే మాత్రం ఊరుకోను. దామిని ఒదిన చిన్ని బాధ్యత మనకప్పగించి వెళ్ళింది. తనను చూసుకునే బాధ్యత మీకే కాదు నాకు ఉంది. చిన్నీ తింటావా.. తినవా..?’’ ఆమె స్వరంలో తీవ్రత హెచ్చింది. చిన్ని వెక్కిళ్లు పడుతూ ఏడుస్తూ ముద్ద మింగలేకపోతున్నది.

      ‘‘తిను, ముందు తిను’’ చిన్ని చెంపల మీద మరోసారి వాయించింది. చాలా తెలివిగా నిర్భీతిగా కోడలు స్వప్న తన దాష్టికాన్ని ప్రదర్శిస్తుంటే దాక్షాయిని విస్తుపోతున్నది.

     పిల్లలను ఇట్లా కూడా కొడతారా? ఇంటికి పెద్దయిన తన కళ్ళముందరే పసిపిల్లను పట్టుకుని అన్నం తినడం లేదని తిరుగులేని వంకతో.. ఎంత నిర్భయంగా.. ఎంతో తెగింపుతో కొడుతూ ఇంత బాగా సమర్థించుకుంటున్న కోడలిని ఎలా అడ్డుకోవాలి? దాక్షాయిని కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఎనిమిదేళ్ళ, సత్యా, పదేళ్ళ సాగర్‌ ‌దూరంగా నిల్చుని ఒకసారి తల్లికేసి.. మరోసారి గదిలోని చిన్నికేసి భయంభయంగా చూస్తున్నారు.

     ఇక ఆగలేక ‘‘సరేలేమ్మా. కాసేపయ్యాక తింటుందేమో’’ మనవరాలిని దగ్గరికి తీసుకున్నది. 

     ‘‘అదే మీతో వచ్చిన చిక్కు. వదినకేమో పెళ్లయి ఏడేళ్ళ కూతురున్నా ఇంకా చదువుకోవాలని ఆశ. పాపను ఎంతో నమ్మకంతో మనకప్పగించినప్పుడు మనం సరిగ్గా చూసుకోకపోతే ఎట్లా? రేపొద్దున ఈ పిల్ల చిక్కిపోతే ‘ఏంటి వదినా.. నిన్ను నమ్మి మీకు చిన్ని బాధ్యత అప్పచెప్పాను. నా పిల్లని ఇలానేనా పెంచేది అంటే నేనేమని చెప్పాలి?’ అంటూ గట్టిగా వదురుతున్నది స్వప్న.  తలవంచుకొని చిన్ని చేయి పట్టుకొని గదిలోకి తీసుకెళ్లింది దాక్షాయని. చిన్ని వెక్కిళ్ళు పెట్టి ఏడుస్తున్నది. తనకు తెలియకుండానే దాక్షాయిని కూడా ఏడవసాగింది. స్వప్న బిరబిర గదిలోకి వచ్చి..

     ‘‘ఏంటత్తయ్య గారు! నేనేదో చేయారాని ఘోరం చేసినట్టు అట్లా బాధపడుతున్నారు. నా కూతురునైతే తినకపోతే ఊరుకుంటానా? నాకు సత్యా, సాగర్‌ ఎం‌తో చిన్నీ కూడా అంతే. వాళ్ళు సరిగ్గా తినకపోతే ఎట్లా ఒక  దెబ్బవేస్తానో చిన్నిని కూడా అలాగే దెబ్బ వేసాను. ఏం అట్లా ఓ దెబ్బ వేసే హక్కు కూడా నాకు లేదా చెప్పండి?’’ ఎగిసిపడుతూ అడుగుతున్నది స్వప్న. ఏమి సమాధానం ఇవ్వగలదామె?

ఇంతలో కొడుకు హరీష్‌ ‌వచ్చాడు.. వస్తూనే ‘‘చిన్ని ఏది?’’ అడిగాడు. ‘‘ఇప్పుడే పడుకుందిరా’’ కంగారును దాచుకుంటూ చెప్పింది.

అప్పుడే దామిని వీడియో కాల్‌ ‌చేసింది. తండ్రికీ దామినికీ ఏమీ చెప్పొద్దని నానమ్మ చేసిన సైగను అర్థం చేసుకున్న పిల్లలిద్దరు. ‘‘చిన్ని ఇప్పుడే పడుకుంది’’ అని చెప్పారు.

కాస్సేపు అన్నతో సరదాగా మాట్లాడి ఫోన్‌ ‌పెట్టేసింది దామిని. తేలికగా ఊపిరి పీల్చుకున్నది దాక్షాయణి. ఈ మధ్య ఇలాగే తరుచూ దేనికో దానికి స్వప్న చిన్నిని ఓ దెబ్బ వేయడం అదే సమయానికి దామిని వీడియో కాల్‌ ‌చేయడం.. చిన్ని బయట ఆడుకుంటున్నదనో, పడుకున్నదనో, స్నానం చేస్తున్నదనో తాను అబద్దాలు చెప్పడం కొడుకు పిల్లలిద్దరూ గమనిస్తూనే ఉన్నారు. స్వప్న ఇంకా ఏమి దాడిచేస్తుందో అని పిల్లలూ, దాక్షాయణి అయిష్టంగానే అన్నం తిన్నామనిపించారు. 

     ఏడ్చిఏడ్చి చిన్ని గదిలో అలసిపోయి పడుకుంది. మధ్యమధ్య నిద్రలోనే బెక్కుతున్నది. చిన్ని నుదుటి మీద పడిన జుత్తును సవరిస్తూ.. ఎంత అమాయకపు అందం. అందమైన గులాబీల గుచ్చం ఏదో పక్క మీద పెట్టినట్టుగా నవకంపు పసిసొగసు అనుకున్నది. అవును చిన్ని అందం, అమాయకపు మోము, తెలివర్ణం.. బహుశా ఇవి కూడా స్వప్నలోని అక్కస్సుకు కారణమేమో. ఆ పసి బుగ్గలపై  స్వప్న అరచేతి గుర్తులు ఎర్రగా కమిలి కనిపిస్తున్నాయి.

     చిన్నపిల్లలను అంతా నిర్ధాక్షిణ్యంగా కొట్టడం ఒకరకంగా మానసికమైన జబ్బేమో, కారణాలేమయినా కానీ, దాన్ని చూస్తూ భరించటం మాత్రం పెద్ద నరకం. అభం శుభం తెలియని పిల్లలు తమనెందుకు హింసిస్తున్నారో అర్థంకాని ఈ భయం, ఈ ఉలికిపాటు జీవితాంతం వారిని వెంటాడుతాయేమో. నిద్రలో చిన్ని ఉలికులికిపడుతూనే ఉన్నది. ఇంకా వెక్కిళ్లు పడుతూనే ఉన్నది. కందిపోయిన చిన్ని చెంపలు చూస్తుంటే దాక్షాయినికి దుఃఖం ముంచుకొస్తున్నది

     ఎందుకిలా ప్రవర్తిస్తున్నావని స్వప్నని గట్టిగా నిలదీయలేదు. నిలదీస్తే బ్రతకగలదా? ఏమీ అనకముందే రాద్ధాంతం చేయగల సమర్థురాలు ఆమె. ఇక ఏమన్నా అంటే  ఆగుతుందా? నిద్రపోవడానికి ప్రయత్నించిందామె.
* * *
     తను చిన్నిని కొట్టగానే పెద్దగొడవ చేసి తనను ఘోరంగా నిలదీస్తుందేమో, కొడుకుకో, దామినికో  చెప్పేస్తుందేమో ఆ వంకన ఒక పెద్ద గొడవ పెట్టుకుందామని ఎదురుచూస్తున్న స్వప్నకు దాక్షాయిని ఏమి మాట్లాడకుండా గదిలోకి వెళ్లి పాపని నిద్రపుచ్చడం చూసి చాలా ఆశ్చర్యపోయింది. ఇలా ఆశ్చర్యపోవడం స్వప్నకి కొత్త కాదు. తన పెళ్లికి ముందు దాక్షాయిని కుటుంబంతో అనుబంధం ఏర్పడిన దగ్గర్నుంచి ఎన్నో విషయాలకు ఆశ్చర్యపోతూనే వుంది. ఆ కుటుంబంలో వాళ్ళ అనుబంధాలకి, వాళ్ళ మాట తీరుకి, మరీ ముఖ్యంగా వాళ్ళ ఖర్చుల ధోరణికి, వారి అప్యాయతలకి, అప్పుడూ ఇప్పుడూ కూడా ఆశ్చర్యపోతూనే ఉంటుంది. వీళ్ళు తిండి తిని బ్రతుకుతారా లేక ఈ మాటలు ఈ బంధాలతోనే బ్రతుకుతారా అని ఆశ్చర్యపోతూనే ఉంటుంది.

 దిగువ మధ్యతరగతిస్థాయి ఇంట్లోనుంచి వచ్చిన అమ్మాయి స్వప్న. ఒక కంప్యూటర్‌ ‌కోర్సేదో    నేర్చుకుంటున్నప్పుడు జీవితంలో ఇంకా స్థిరపడని హరీష్‌ ‌తో ప్రేమలో పడింది. రాష్ట్ర ప్రభుత్వ ఉద్యోగిని అయిన  ఒంటరి తల్లి దాక్షాయణి, ఒక చిన్న ప్రైవేటు ఉద్యోస్తుని కూతురైన స్వప్నని కోడలిగా అంగీకరిస్తుందని అనుకోలేదు. అంగీకరించకపోతే వెళ్లి ఆమెతో గొడవ పెట్టుకునయినా సరే హరీష్‌ ‌ని పెళ్లి చేసుకోవాలనుకున్నది.

కాని చిత్రంగా తన కుటుంబ విషయాలు, తనని చూసి మనసులో ఏమనుకున్నా కొడుకు కోరిక తీర్చడమే తన ధర్మం అనుకొని పెళ్లికి ఒప్పుకున్నట్టున్నది. తాము పెళ్ళి చాలా నిరాడంబరంగా మాత్రమే చేసినా.. ఒక్క చిన్న విమర్శ కూడా చేయకుండా తాము చేసిన లోటుపాట్లను సంయమనంతో భరించి తనని ఇంటి కోడలుగా ఆహ్వానించింది. ఎందుకో ఆ మంచితనాన్ని భరించలేకపోయింది స్వప్న.

  ‘అమ్మా అన్నం పెట్టవే, నా బ్యాగ్‌ ఎక్కడ పెట్టావే? ఇలా తన తల్లిని పిలవడం అలవాటైనా స్వప్నకీ, వాళ్ళ అన్నయ్యకీ… దామిని, హరీష్‌ ఇద్దరూ… అమ్మా మీరిలా కూర్చోండి, అమ్మా బయటకు వెళ్తున్నాను మీకేమైనా తేవాలా?’ అని పరాయి వారితో మాట్లాడినట్టు మాట్లాడే మన్నింపు మాటలు విని ఆశ్చర్యపోయింది. దాక్షాయిని వంట చేస్తుంటే హరీష్‌ అమ్మకు అన్ని పనుల్లో సాయం చేయడం చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. పరీక్షలు ముగించుకొని ఎలాగో కాసేపట్లో ఇంటికి వచ్చే దామిని కోసం ఇంటిల్లిపాది రైల్వే స్టేషన్‌ ‌కి వెళ్ళటమే పెద్ద ఆశ్చర్యం అనుకుంటే.. తన ఇంటికి తను వస్తూ తల్లికి, అన్నకూ పూలగుత్తులు, బోలెడన్ని పుస్తకాలు తేవడం చూసి అవి కూటికొచ్చేనా, గుడ్డకొచ్చేనా అని ఆశ్చర్యపోయింది. అదేదో అపురూప సంపద తీసుకొచ్చినట్టు ఆ పూలను టేబుల్‌ ‌మీద వాజ్‌ ‌లో పెట్టి ఓ ఇరవైరోజులపాటు దాక్షాయణి, హరీష్‌ ‌మురిసిపోవడం చూసి ఆశ్చర్యపోయింది. ఉదయానే లేవగానే గుడ్‌ ‌మార్నింగ్‌ ‌లు, పడుకునేటప్పుడు గుడ్‌ ‌నైట్‌ ‌లూ చెప్పుకోవడం, లేచిన దగ్గరనుండీ కన్నమ్మలూ, బంగారు తల్లీ అంటూ, అత్తా, భర్తా దామినిని గారాబం చేస్తుంటే, తన ఇంట తనకు అందని ప్రేమ ఇక్కడ దామినికి దక్కడం భరించలేకపోయేది.

‘అమ్మా నువ్వు చదువుకోమ్మా నేను చేస్తాను కదా!’ అంటూ దామిని తల్లి చేతిలో పని అందుకోవడం, ‘అన్నయ్యా ముందు నువ్వు తిను, అమ్మా ఇదిగో నీకు ఇష్టం కదా’ లాంటి మాటలు వింటుంటే వెంటనే తన ఇల్లు గుర్తుకొచ్చేది. పనులు చేయలేదంటూ ఈసడించుకొని తిట్టే తల్లి, పనులు తప్పించుకోవాలని చూస్తూ తల్లి మీద చెల్లెలి మీద తాను గట్టిగా విసుక్కోవడం, అన్నిటికీ పోటీపడి అన్నతో కొట్లాడడం, తన ఇల్లంతా అరుపులతో, కేకలతో విసుగులతో ఎట్లా ఉండేదో గుర్తుకొచ్చి.. వీళ్ళ  ప్రేమలు, మాటలు చాలా నాటకీయంగా అనిపించేవి. దామిని విద్యలో సాధించిన ప్రగతికి అబ్బురపడడం, ఆమె పొందిన చిన్న ఉద్యోగానికే పొంగిపోవడం, దామిని గర్భవతయినప్పుడు ఆమెనో రాజకుమారిలా అపురూపంగా చూసుకుంటూ మురిసిపోవడం… ఇవ్వన్నీ స్వప్నకి ఎప్పుడూ కంటగింపుగానే ఉండేది.

ఒకళ్ళకోసం ఒకరు ఎదురుచూడటం, అందరూ కలిసి కబుర్లు చెప్పుకుంటూ భోజనం చేయడం, ఒకరికొకరు చిన్నచిన్న బహుమతులు ఇచ్చుకోవడం, దానికి ఎంతో మురిసిపోవడం,  గంటల తరబడి ఫోన్లో మాట్లాడుకోవడం.. ఈ అమితమైన ప్రేమలు, బాధ్యతలు ఇదంతా ఆనందాన్ని కలగజేసే బదులు స్వప్నలో అక్కసు బయలుదేరింది. స్వప్నతోనూ అంతే ప్రేమగా వున్నా పైకి నవ్వేది కానీ, లోపల వారిపట్ల ఏదో అపనమ్మకం, అశాంతీ ఆమెను వెంటాడేవి. తన ఇంట్లో తను ఎప్పుడు అలాంటి సున్నితమైన ప్రేమలను ఆమె పొందలేదన్న విషయం మనసుకు ముల్లులా గుచ్చుకుంటుండేది. పోనీలే వీళ్ళయినా అలా ప్రేమను పంచుకుంటున్నారు, పంచుతున్నారని అని మురిసిపోవటం,తాను వాళ్ళతో కలిసిపోవడం ఆమెకు ఒంటబట్టలేదు.

ఇక వాళ్ళ పూలగుత్తుల పిచ్చి చూస్తే వొళ్ళు మండిపోతుంటుంది స్వప్నకి. ఈ సంబంధం కుదిరాక   తనను చూడాడానికి దామిని, వాళ్ళాయినా వచ్చారు.. వస్తూవస్తూ ఎంతో అందమైన పూలబొకే తేవడంతో.. ఎంతో ఆశ్చర్యపోయింది. ‘ఆ అయిదొందలు పెట్టి మరికొన్ని స్వీట్లో, పళ్ళో తెస్తే బాగుండేది కదా!’ అనుకున్నది.

ఇంటికి ఎప్పుడు పూలగుత్తులు తెచ్చినా ఆ ఖరీదులో నాలుగు రోజులకు సరిపడా కూరగాయలు తెచ్చుకోవచ్చనో, వ•డు డజన్ల గుడ్లు వచ్చేవి కదా.. అనో అన్పించేది. పైకి మాత్రం వెర్రినవ్వు నవ్వేది.

హరీష్‌ ‌ది, దామిని వాళ్ళాయనవి అంతంత మాత్రపు చిన్న ఉద్యోగాలు. ఈ పస్థితుల్లో తానేదో సంపాదించేస్తాను, రెండు కుటుంబాలను నిలబెట్టేస్తాను అంటూ దామిని… చిన్నిని తమ మీద వదిలి అలా విదేశాలకు వెళ్ళడం స్వప్న ఇంకా జీర్ణించుకోలేని వాస్తవం. ఆ కోపమంతా చిన్ని మీదకు మళ్ళడం ఎంత విచక్షణా రహితమో అన్న ఆలోచన కూడా ఆమెకు కలగడంలేదు.్య్య్య

     నిద్దట్లో ఉన్న చిన్నిని దగ్గరికి తీసుకుంది దాక్షాయణి ‘‘చిన్నితల్లీ! నిన్నెలా కాపాడుకోవాలి? అసలు మీ అమ్మకి ఎందుకంత ధైర్యం? నిన్నొదిలి ఎలా వెళ్ళగలిగింది? ఎలా ఏంటి.. నేనున్నానని కదా ధైర్యం! తన అన్నా వదినలే దగ్గరే కదా వదిలింది. ఆ ధైర్యాన్ని, నమ్మకాన్ని మేము నిలబెట్టుకోగలుగుతున్నామా?  ఇది ఎంత అన్యాయం? ఒక ఆడపిల్ల పెళ్లి తర్వాత తన చదువు కొనసాగించుకోవాలనుకోవటం నేరమా?  నేరమా అంటే నేరం కాదు. కానీ స్వప్నకు ఇది అదనపు ఆర్థికంగా కాకున్నా పనిభారమే. నిజానికి ఏ బాధ్యత అయినా ఇష్టంగా స్వీకరిస్తే అది భారం కాదు.

     స్వప్న మీద కోపంగా వున్నా చెప్పలేని జాలి కూడా ఉన్నది దాక్షాయణికి.. ఒక మధ్యతరగతి అమ్మాయి, జీవితంలోని ప్రతీదీ డబ్బుతోనే కొలుచుకుంటుంది. తీసుకున్న సౌకర్యవంతమైన ఇంటి ఈఎమ్‌ఐ ‌కట్టాలి, పిల్లలను మంచి స్కూల్‌ ‌లో చేర్చారు. బోలెడు ఫీజులు చెల్లించాలి. నెలంతా రకరకాల ఖర్చులుంటాయి. తన పెన్షన్‌ ‌వాళ్ళకు కాస్త ఆసరా. లేకపోతే ఇంకా ఇబ్బందిపడేవారు. ఈ పరిస్థితిలో దామిని ఇంత ఖర్చుపెట్టుకుని విదేశాలకు వెళ్తే అది తన కుటుంబానికేం లాభం అన్న ఆలోచన స్వప్నది. పుస్తకాలు జీవితాన్ని ఎంత సేదతీరుస్తాయో, పూవులు మన రోజును ఎంత ఆహ్లాదపరుస్తాయో స్వప్నకు అర్థంకాదని మొదట్లోనే గ్రహించింది దాక్షాయణి. 

     ఈమధ్య తరుచూ చిన్నచిన్న కారణాలకే చిన్నిని ఒక దెబ్బ వేస్తూనే వున్నది. అదే సమయానికి దామిని వీడియో కాల్‌ ‌చేస్తుంటే.. తాను ఏడుస్తున్న చిన్నీకి సైగ చేసి పక్కగదికి పంపి.. హరీష్‌ ‌తో బయటకు వెళ్ళిందనో పడుకున్నదనో.. బయట ఎక్కడో ఆడుకుంటున్నదనో అబద్దాలు చెప్పవలసి వస్తున్నది. ్య్య్య

 ఆ రోజు సాయంత్రం దాక్షాయణి గుడికి వెళ్ళింది. స్వప్న టైలర్‌ ‌దగ్గరకు వెళ్ళింది. దామిని ఫోన్‌ ‌వీడియో కాల్‌ ‌చేయగానే పిల్లలు సత్యా, సాగర్‌ ‌ఫోన్‌ ‌లిఫ్ట్ ‌చేశారు. ఇన్నాళ్ళూ వాళ్ళ మనసులో ఏముందో ‘‘అత్తా! చిన్ని అన్నం తినడం లేదని మొన్న అమ్మ బాగా కొట్టింది, చిన్నీ, నానమ్మ బాగా ఏడ్చారు’’ అని చెప్పేశారు.. విస్తుపోయింది దామిని.

     ‘‘ఇకనుంచీ సరిగ్గా తింటానమ్మా. అత్తకు కోపం తెప్పించనమ్మా..’’ అమాయకంగా చెప్పింది చిన్ని.  చిన్నిదగ్గరకు పరుగెత్తుకెళ్లాలనిపించి, దామిని కళ్ళు నీటితో నిండిపోయాయి. కొన్ని అపోహలు పొరలు పొరలుగా తొలిగిపోయాయి.
* * *

 రెండు రోజులుగా నలతగా ఉంటున్న స్వప్నకు సాయంత్రం నుంచి జ్వరం మరీ ఎక్కువైపోయింది. కంగారుపడ్డ దాక్షాయణి తడిబట్ట పెట్టి ముఖమంత తుడిచి, వేడివేడి కాఫీ ఇచ్చి టాబ్లెట్లు వేసింది. అంతలోనే దాక్షాయిని అన్న దామోదర్‌ ‌రావు చనిపోయారని ఫోన్‌ ‌వచ్చింది. నిజానికి ఇంటిల్లిపాదీ బయలుదేరి అప్పటికప్పుడు వెళ్లాలి. కానీ స్వప్న ప్రయాణం చేసే స్థితిలో లేదు. ఆమెని అలా ఎలా వదిలి వెళ్లాలో అర్థంకాలేదు వాళ్ళకు. కానీ స్వప్న ‘‘మరేం కంగారు పడకండత్తయ్యా, నేను ఎలాగోలాగా మ్యానేజ్‌ ‌చేసుకుంటాను. మీరు వెళ్ళిరండి’’ అని  అత్తగారిని, భర్తని పంపించింది.

 వాళ్ళైతే వెళ్లారు కానీ, తెల్లారికే స్వప్నకి జ్వరం ఎక్కువైపోయింది. పిల్లలు స్నానాలు చేసి •••నిఫామ్స్ ‌వేసేసుకున్నారు. వాచ్మెన్‌ ‌తో బయటినుంచి టిఫిన్లు తెప్పించి పెట్టింది. బాక్సులలో బ్రెడ్‌ ‌పెట్టుకుని వెళ్ళమ్మని చెప్పి తన గదిలోకి వెళ్లి పడుకుంది స్వప్న. పిల్లలు ముగ్గురు బడికి వెళ్లిపోయారనే అనుకుంది. కాసేపటికి గుమ్మం దగ్గర ఏదో అలకిడైనట్టనిపిస్తే అటువైపు చూసింది. తనవైపే చూస్తున్న రెండుకళ్ళు కనిపించాయి.

 ‘‘చిన్నీ! నువ్వు బడికి వెళ్ళలేదా ఆశ్చర్యపోతూ లేవబోయింది. అంతలోనే జ్వరభారం తోటి, నిద్రమత్తులో  కళ్ళు మూసుకుపోయాయి. ఓ గంట తర్వాత కళ్ళుతెరిచి చూస్తే.. చిన్ని, తడి రుమాలతో తన నుదుటి మీద అద్దుతున్నది. ‘‘అత్తా! మరీ నేను బడికెళ్ళలేదు. కోపం తెచ్చుకోకు. ఇంట్లో అమ్మమ్మ లేదు కదా! అందుకే ఉండిపోయాను’’ అని చెప్పి వంటింట్లోకి వెళ్ళింది. టోస్టర్ ఆన్ చేసి బ్రెడ్‌ ‌వేడి చేసి ప్లేట్లో పెట్టి తెచ్చింది. పాలు కాచి కాఫీ కలుపుకొచ్చింది. స్వప్న జ్వరం మరిచిపోయి విప్పారిన కళ్ళతో చిన్నీని చూస్తూ కాఫీ తాగసాగింది.

 ‘ఈ పిల్లకి నేనంటే కోపం లేదా? తనను తిట్టానే, కొట్టానే.. అయినా విసుక్కోకుండా నాకోసం బడికి వెళ్ళకుండా ఎలా ఆగిపోయింది? చిన్ని మోములో దామిని కనిపించింది. ఒకసారెప్పుడో కావాలని దామినితో పెద్ద గొడవ పెట్టుకుంది. మరుసటి రోజు నుంచి ఆమె తనతో మాట్లాడదని, పెద్ద రాద్ధాంతం చేస్తుంది అనుకుంది. కానీ, మర్నాడు బయటనుంచి వస్తూ తనకెంతో ఇష్టమైన సీతాఫలాలతో పాటు అందమైన పూలగుత్తి తీసుకొచ్చి చేతిలో పెట్టింది. ‘వదినా ఎందుకో, అలా జరిగిపోయింది. నీకెందుకో నా మీద కోపం వచ్చింది. అన్నీ మర్చిపో మావ•లుగా ఉందాం’ అని చెప్పేసి ఒక నవ్వు నవ్వి తన గదిలోకి వెళ్ళిపోయింది.

 ఇప్పుడు ఈ చిన్నిలో కూడా తనకి ఆనాటి దామిని ముఖమే కనిపిస్తుంది. ఏం మాట్లాడకుండా బ్రెడ్‌ ‌తిని కాఫీ తాగింది. దాక్షాయణీ అంతే. తాను బాగా కోపంగా ఉన్నరోజున ఒక్క మాటకూడా తిరిగి అనదు. పైగా ఆ రోజు  ఓపిక చేసుకుని ఇంటెడు పనిచేస్తుంది. పెరట్లోని పువ్వులు కోసి మాలకట్టి ఇస్తుంది. ఇక తాను ఏమనగలదు?

హరీష్‌ అం‌తే. తన కోపం తగ్గిపోయే సమాయాన్ని ఇస్తాడు. ‘ఈ కోపాలన్నీ ఇష్యూ బేస్డ్, ‌దీని ప్రభావాన్ని  తరువాతి రోజుకు పులమొద్దు’ అంటాడు. ‘ఆ పువ్వులు, నవ్వులూ, పుస్తకాలు వీళ్ళకి ఇన్ని నేర్పాయా? మరి చిన్నికెవరు నేర్పారు.. తానెందుకు నేర్చుకోలేకపోతున్నది?’ అనుకున్నది.  

చిన్నీ కాఫీగ్లాసు, ప్లేటు తీసుకెళ్లి లోపల పెట్టింది. మళ్ళీ తలుపు సగం తెరిచి తొంగిచూస్తూ కనిపించింది. స్వప్న మనసు అదోలా అయిపోయింది. ‘‘చిన్ని ఇలారా’’ అని పిలిచింది. తన స్వరం తనకే కొత్తగా అనిపించింది.

 చిన్నపిల్ల అని కూడా చూడకుండా అనవసరంగా ఎన్నిదెబ్బలు కొట్టాను తనను? ఎందుకిలా దిగజారిపోయి ప్రవర్తించాను? అని ఆమె మనసుపడే మథనాన్ని ఎలా వ్యక్తపరచాలో తెలియలేదు. ‘‘నామీద నీకు కోపం లేదా  చిన్నీ? అని అడగాలనుకున్న మాటలు గొంతులోనే ఆగిపోయాయి. కళ్ళెత్తి చూస్తే తలుపు దగ్గరే నిలబడి, తనవంకే చూస్తున్న చిన్ని కనబడింది.

’’ఇటు రా చిన్నీ!’’ అని పిలిచింది. తన గొంతు తనకే కొంగా వింతగా వినపడింది. చిన్ని రెండు చేతులు వెనక్కి పెట్టుకొని నిలుచుని ఉంది.

‘‘అత్తా నేనంటే కోపం పోయిందా? ఇక నుంచీ నిన్ను విసగించకుండా అన్నం తినేస్తాను’’ అన్నది.

స్వప్న తల ఒరిగిపోయింది. ‘ఆ పసిదాని మీద కోపానికి, తన ఆర్థిక పరిస్థితులకి, ఎక్కడో ఏదో లంకె ఉందేమో, తాను చదువుకోలేని చదువులు దామిని చదువుకుంటున్నదన్న అసూయా కూడా ఉన్నదేమో.. కానీ, దాన్ని నేనెందుకు అధిగమించలేకపోయాను’ ఆమె మనసు ముడుచుకుపోయింది. చిన్నివంక చూసింది. చేతులు చాచిన చిన్ని చేతిలో పెరట్లో పూసిన రెండు గులాబీల జంట. గులాబీలు అందుకుంటూ చిన్నిని కూడా దగ్గరకు తీసుకుంది. వీళ్ళందరికీ పూలు పంచడమే కాదు. ప్రేమలు పంచడం తెలుసు. తన అక్కస్సులో తానా విషయాన్ని గుర్తించలేకపోయింది. సజల నేత్రాలతో చిన్ని నుదుటిపై ముద్దుపెట్టింది. చిన్ని నమ్మలేనంత సంబరపడిపోయింది. ఇంతలో పిల్లలు చదివే స్కూల్‌ ‌క్లార్క్.. ‌శైలజ నుంచి మెసేజ్‌ ‌వచ్చింది. దామినికి, శైలజ మంచి స్నేహితురాలు.

‘‘స్వప్నగారూ! దామిని అక్కడ టెన్నిస్‌ ‌కోచ్‌ ‌గా చేరిందట. ముగ్గురు పిల్లల ఫీజులు కట్టేసేయమని నాకు డబ్బులు పంపించింది’’ అని ఉంది. పెనుభారమేదో తొలగిపోయినట్టయ్యింది స్వప్నకు.

‘దామినికి పువ్వులు పంచడమే కాదు, బాధ్యతలు పంచుకోవడవం తెలుసు. తాను తెలుసుకోవాల్సినవే ఎన్నో ఉన్నాయి..’ అనుకుంటూ చిన్ని చేయి పట్టుకుని పెరటిలోని పూలచెట్ల మధ్య నడిచింది. ఆ పసిదాని కర  స్పర్శతో జీవన సౌరభమేదో ఆమెను చుట్టుముట్టింది..