వీరుడా వందనం

శత్రువుపై ముప్పేట దాడి చేస్తూ ముట్టడి చేసే సామర్థ్యమున్నటు వంటి సైన్యాన్ని త్రివిధ దళాలు అంటారు. సరిహద్దు వివాదాలుగానీ, మరే ఇతర కారణాల వల్లగానీ తప్పనిసరి పరిస్థితుల్లో యుద్ధం చేయాల్సివస్తే వీరు ప్రదర్శించే ధైర్య సాహసాలుగానీ, శౌర్యప్రతాపాలు గానీ వర్ణించడానికి ఏ భాషా సరిపోదేమో, బంధాలు, అనుబంధాలను కోల్పోతామేమో నన్న బాధలో కొందరు, కోల్పోయి కొందరు అనుభవిస్తున్న బాధ ఒకవైపయితే, మనకోసం ప్రాణాలొడ్డి పోరాడుతున్న వారి కోసం, వారి కుటుంబాల కోసం ఏమీ చేయలేకపోతున్నామనే సాధారణ పౌరుల బాధ మరోవైపు. వారి త్యాగాలకు వెలకట్టడం అసాధ్యమే అయినా, కృతజ్ఞతాపూర్వకంగా వారి వేదనలపై సింహావలోకనం……

పొరుగు రాష్ట్రానికి చెంది, భాగ్యనగరంలో నివసిస్తున్న ఒక కుటుంబంతో నాకు చక్కని స్నేహ సంబంధాలున్నాయి. ఆ ఇంటి ఇల్లాలి గురించి చెప్పాల్సి వస్తే, సద్గుణ సంపన్నుడైన భర్త, చక్కని వ్యక్తిత్వం,విలువలతో పెరిగి, ఉన్నత విద్యావంతులు, ఉద్యోగులైన పిల్లలతో, పండ్ల బరువుకు వంగిన చెట్టువలె ఫలప్రదమైన వైవాహిక జీవితాన్ని అనుభవిస్తున్నప్పటికీ, ఏదో ఒక సమయంలో ఆమె కంటి చెమరింత నా దృష్టిని దాటిపోలేదు, ఎంత దాచాలని ప్రయత్నించినా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు ఆమె గొంతులో ధ్వనించే జీర నా చెవిని దాటిపోలేదు. ఎంత చక్కని స్నేహం అయినప్పటికీ, అది కొన్ని పరిమితులకులోనై ఉండాలన్న వివేకంతో నేను కూడా ఎప్పుడూ ఆమెను ఆ విషయంపై ప్రశ్నించలేదు. మా స్నేహం ఇలా సంవత్సరాలుగా కొనసాగుతూ ఉండగా, తమాయించుకోలేని ఆమె ఒకరోజు కన్నీరుమున్నీరుగా విలపిస్తూ తనకు తానుగా నాతో పంచుకున్న విషయమేమిటంటే, తమ ఆరుగురు తోబుట్టువుల్లో అందరికంటే చిన్నదైన తమ చెల్లికి (వయసులో కూడా చాలా తేడా ఉండటంతో, ఆమె అడుగుల కింద తామంతా అరచేతులు పరిచి పెంచామని) పెళ్ళీడు రాగానే సమీప బంధువుతో పెళ్లి జరిపించామనీ, సరిగ్గా ఒక్క నెల రోజుల వైవాహిక జీవితానంతరం ఉద్యోగ నిర్వహణకని వెళ్లిన అతను కార్గిల్ యుద్ధభూమిలో వీరమరణం పొందాడనీ చెప్పింది.

ఎంతటి గాయాన్నైనా మాన్పే శక్తి కాలానికి ఉందన్న సత్యాన్ని అనుసరించి, పునర్వివాహానికై ఒప్పించాలని తామంతా ఎంతగా ప్రయత్నించినా (అత్తింటివారు నిండు మనసుతో సంపూర్ణ సమ్మతిని తెలియజేసినప్పటికీ కూడా) ఆమె ఏ చిన్న అవకాశాన్ని కూడా ఇవ్వలేదనీ, తన సామర్థ్యానికి తగిన ఉద్యోగాన్ని చేసుకుంటూ, వృద్ధులైన తల్లిదండ్రులకు సేవచేస్తూ, కవల పిల్లలకు జన్మనిచ్చి, పురిట్లోనే కన్ను మూసిన ఓ మాతృమూర్తి అంతరంగాన పరకాయ ప్రవేశం చేసి, ఆ శిశువులిద్దరినీ తన ఒడికి చేర్చుకొని, గుండెలకు హత్తుకుని, వాళ్లను ప్రయోజకులను చేసి తన జన్మను సార్థకం చేసుకున్నప్పటికీ కూడా, ఆమె జీవితంలోని నీలి నీడల్ని ఒక తోబుట్టువుగా తాను హరాయించు కోలేకపోతున్నాననీ, షడ్రసోపేతమైన భోజనపళ్ళాన్ని భగవంతుడు తన చేతికి అందించినా, పూర్తిస్థాయిలో దాన్ని ఆస్వాదించలేకపోతున్నాననీ చెప్పింది.


ఈ విషయం నాకు తెలిసి చాలా సంవత్సరాలైనప్పటికీ,ఈ మధ్యనే వాళ్ళింట్లో అంగరంగ వైభవంగా జరిగిన ఒక శుభకార్యానికి నేను వెళ్లడం, ఆమె తన చెల్లిని నాకు పరిచయం చేయడం(నేను ఆమెను చూడటం అదే మొదటిసారి) జరిగింది. కలయిక మొదటిదే అయినప్పటికీ, ఒకరి గురించి ఒకరు తెలిసిన వాళ్ళం కావడం వల్ల, ఇద్దరం ఎంతో స్నేహంగా మాట్లాడుకుంటూ, వాళ్ల బంధువులు కూడా చాలా మట్టుకు తెలిసినవారే కావడంతో వారికి సంబంధించిన కబుర్లు చెప్పుకుంటూ, పైకి కులాసాగా గడిపినట్టు కనిపించినప్పటికీ, లో లోపల నా గుండెనెవరో మెలిపెడుతున్నంత బాధన నుభవిస్తూ ఉన్నాను. కార్యక్రమాన్ని తిలకిస్తూ, వారి బంధువులు, ఇరుగుపొరుగు వారితో మాట్లాడుతూ తిరుగుతున్నానన్న మాటేగానీ నా మనసు మనసులో లేదు. ముఖానికి చిరునవ్వు పులుముకుని, తెచ్చి పెట్టుకున్న ఉత్సాహంతో రెండు గంటల నటనా నంతరం, ఆ ఇంటి వారి వద్ద సెలవు తీసుకుని, కంటి చెలిమెలో ఊరే నీటిని కనిపించనీయకుండా శతవిధాల ప్రయత్నిస్తూ, ఇంచుమించుగా నా వయసులోనే ఉన్న ఆ వీరపత్నికి పైకి కరచాలనం చేస్తూ, మనసులో పాదాభివందనం చేసి ఇల్లు చేరాను.


కార్గిల్ యుద్ధంలో వీరమరణం పొందిన మేజర్ పద్మపాణి గారిని గురించి ఆ రోజుల్లో పత్రికల్లో వచ్చిన విషయాలకు( వీరమరణం పొందిన ప్రతి సైనికుడి త్యాగం మరువలేనిదే, దానికి హెచ్చుతగ్గులు గానీ, స్థాయీ భేదాలుగానీ ఉండవనేది అందరూ అంగీకరించి తీరాల్సిన విషయమే)ప్రజల గుండెల్లో ఎప్పటికీ మరపుకు తావుండదేమో అనిపిస్తుంది. ఎందుకంటే అప్పుడు అతని అర్ధాంగి గర్భం ధరించి ఉండటం, పుట్టబోయే శిశువుకు సంబంధించి అతను తన తల్లిదండ్రులకు ఉత్తరాలు రాయడం, అతని పార్థివ దేహం కుటుంబ సభ్యులకు చేరుకునే లోపు వార్తాపత్రికల్లో ఆ సమాచారం విస్తారంగా రావడం కారణమనిపి స్తుంది. ఆ వీరుడి రక్తంతో ఊపిరి పోసుకున్న చిట్టితల్లి, తన చిట్టి గుండెతో వ్రాసుకున్న పుస్తకానికి పెట్టిన శీర్షిక ‘నేను చూడని నాన్న’. శీర్షికతోనే గుండెల్ని మెలిబెట్టే ఆ పుస్తకాన్ని చదివే సాహసం బహుశా కొందరికే సాధ్యమవుతుందేమో.


దేశ శ్రేయస్సు కోసం అహర్నిశలు తపిస్తూ, వీరోచితంగా పోరాడుతూ నేలకొరిగిన ప్రతి వీరుడికీ, వారిని కోల్పోయి గర్వంతో కూడిన వేదన ననుభవించే వారి కుటుంబాలకి బదులుగా ఏమిచ్చినా, మన రుణం తీరేది కాదు.

వీరులారా వందనం
వీరమాతలారా వందనం
వీరపత్నులారా వందనం