మాధవ మాధుర్యం -రచన – పల్లె సీను.
మాధవ మాధుర్యం అనే కృష్ణ తత్త్వ ప్రధానమైన కృతి శ్రీ పల్లె సీను రాసారు.
క్షణంలో ఏదో మార్పు…ఏదో మెరుపు అంటూ… భగవానుని స్వరూపం దివ్య తేజస్సును పరుస్తోంది. విశ్వమంతా స్వామి ఎదుట ప్రత్యక్ష మైనట్లుంది.
జగన్నుతుని వెదకడానికి అందరికళ్ళూ ప్రయత్నిస్తున్నట్లుంది. జోడించిన చేతులు శివదేవుడు విదిలించలేదు. ఏదో అడగబోయిన అనిలుడు నోరుమూయలేదు. సుచరుణుడు ఎత్తిన తల దించనే లేదు. చూస్తుండగానే అక్కడి జనమంతా మ్రాన్పడిపోయారు. భూదేవి మొదలు ఆకాశం చివరంటా ప్రశాంతం అలుముకొని ఉందా! అనిపిస్తున్నది. ప్రాణికోటి సంచరించినట్లు కూడా లేదు. దిక్పాలకులు స్థావరములు మరచి మూగపోయారు. పంచభూతాల సవ్వడి ఎంత మాత్రమూ లేదు. అక్రూరుడు సాష్టాంగ పడి అరవలేకుండా ఉన్నాడు. రోదించడానికి నోరురాని భక్తులంతా స్తుతించడానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లున్నారు. గోపికల భావాలు కళ్ళల్లోనే కనిపిస్తున్నాయి.
అణువాదిగా బ్రహ్మాండంబులన్నీ నిండి వెలుగుతున్న శక్తి
ఎన్ని ఘడియలు అలా స్తంభింపచేసిందో ఊహకందని విషయం.. ఇలా సాగింది. “మాధవ మాధుర్యం” – దివ్యానుభూతి కవిత్వం :
శ్రీ పల్లె సీను గారు రచించిన “మాధవ మాధుర్యం” కృష్ణతత్త్వాన్ని ఆధారంగా చేసుకొని రచించబడిన ఒక భావరసపూరిత కృతి. ఇందులో కవి కేవలం కృష్ణుని కథను చెప్పడం మాత్రమే చేయలేదు; ఆయన దివ్యస్వరూపం అనుభూతి చెందినప్పుడు భక్తుని హృదయంలో కలిగే ఆధ్యాత్మిక స్పందనను కవిత్వంగా మలిచారు. ఈ కృతిలో కనిపించే భావ స్రవంతి భక్తి, ఆహ్లాదం, ఆశ్చర్యం, విస్మయం అనే అనేక రసాల కలయికగా నిలుస్తుంది.
దివ్యస్వరూప దర్శనానుభూతి
కవి “క్షణంలో ఏదో మార్పు… ఏదో మెరుపు” అనే పాదంతో ఆరంభించే దృశ్యం, సాధారణ దృశ్యం కాదు. అది ఒక దివ్య క్షణం — పరమాత్మ స్వరూపం ప్రత్యక్షమైన క్షణం. భగవానుని తేజస్సు విరాజిల్లినప్పుడు: విశ్వం అంతా ఒక్కసారిగా నిశ్చలమవుతుంది… దిక్కులు మాటలేని సాక్షులవుతాయి… పంచభూతాల సవ్వడీ ఆగిపోతుంది…. ఈ వర్ణనలో కవి ఒక గొప్ప ఆధ్యాత్మిక సత్యాన్ని సూచిస్తున్నారు….
పరబ్రహ్మ తత్త్వం ప్రత్యక్షమైనప్పుడు ప్రకృతి కూడా క్షణకాలం మౌనమవుతుంది అనే భావనను కవితాత్మకంగా ఆవిష్కరించారు. భక్తి విస్మయానికి ప్రతీకలుగాకవి చూపించిన పాత్రలు భక్తి యొక్క రకరకాల స్థితులను ప్రతిబింబించాయి. శివదేవుడు జోడించిన చేతులను విడవలేకపోవడం అనేది పరమభక్తికి పరాకాష్ఠ!
అనిలుడు అడగబోయి మాట ఆగిపోవడమనేది ఆశ్చర్యంతో విస్మయం; సుచరుణుడు తల వంచకపోవడం అనేది దర్శనానందంలో మునిగిపోవడం; అక్రూరుడు సాష్టాంగంగా పడిపోవడం అంటే పరిపూర్ణ సమర్పణ.
ఈ ప్రతీ రూపకంలో ఒక గొప్ప భావం దాగి ఉంది:
భగవద్దర్శనం ముందు వాక్కు, మనస్సు, శరీరం అన్నీ స్థంభించిపోతాయి. సృష్టి నిశ్శబ్దం అవడం… కవిత్వంలోని గొప్ప దృశ్యం. కవి వర్ణించిన దృశ్యంలో ఒక విశిష్టమైన లక్షణం ఉంది. అది సర్వసృష్టి నిశ్శబ్దం… భూదేవి నుంచి ఆకాశం వరకు ప్రశాంతత… ప్రాణికోటికి సంచారం లేకపోవడం… దిక్పాలకులు స్థావరాలు మరచి నిలబడిపోవడం… పంచభూతాల శబ్దం కూడా లేకపోవడం… ఇది కేవలం కవిత్వ అలంకారం కాదు. ఇది భగవంతుని సాక్షాత్కారాన్ని సూచించే విశ్వరూప భావన. ఈ సందర్భంలో శ్రీ సీను గారు చెప్పిన భావం చాలా గంభీరమైనది:
“అణువాదిగా బ్రహ్మాండంబులన్నీ నిండి వెలుగుతున్న శక్తి” ఈ ఒక్క వాక్యం కృష్ణతత్త్వాన్ని తాత్త్వికంగా నిర్వచిస్తుంది. అణువులోనూ బ్రహ్మాండంలోనూ వ్యాపించి ఉన్న పరమశక్తి — అదే మాధవుడు…గోపికాభక్తి…హృదయ భాష – కవి గోపికల భావాలను మాటల్లో చెప్పలేదు. “కళ్ళల్లోనే కనిపిస్తున్నాయి” అని చెప్పారు. ఇది కవిత్వంలోని ఒక సున్నితమైన లక్షణం. భక్తి అత్యున్నత స్థాయికి చేరినప్పుడు మాటలు అవసరం ఉండవు.భావమే భాషగా మారుతుంది.
ఈ మాధవ మాధుర్యం రచనలో కనిపించే ముఖ్య లక్షణాలేమిటంటే? సజీవ దృశ్య నిర్మాణం; భక్తిరస ప్రధానత; విశ్వరూప భావన; తాత్త్విక అంతరార్థం. కవి పదప్రయోగం సాదాసీదాగా కనిపించినా, భావం అత్యంత లోతైనది. పాఠకుడు చదువుతుంటే తానే ఆ దివ్య దర్శనంలో ఉన్నట్టుగా అనిపిస్తుంది.
“పల్లె సీను గారి ‘మాధవ మాధుర్యం’లో దర్శనమిచ్చేది కృష్ణుడే కాదు; భక్తి మౌనంలో వికసించే విశ్వచైతన్యమే.”
పాఠకుడు చదివే ఈ భాగం మనసులో అనుభవించే మాధవమాధుర్యమే!
“మాధవ మాధుర్యం” కేవలం కృష్ణుని గానమో, స్తుతో కాదు!ఇది భగవద్భక్తి అనుభూతి యొక్క కవితాత్మక రూపం. ఈ కృతి మనకు చెప్పే సందేశం ఏమిటంటే? భగవంతుని తత్త్వం అణువులోనూ ఉంది… బ్రహ్మాండంలోనూ ఉంది… భక్తుడి హృదయంలోనూ ఉంది… అని అందుకే కవి చెప్పిన ఆ దివ్య క్షణం చివరికి మనమూ అనుభూతి చెందుతాము!
మాధవుడు ఎక్కడో దూరంలో కాదు; విశ్వమంతా నింపిన మాధుర్యమే.
రసస్వరూపుడైన శ్రీకృష్ణుడి అతిమానుషములైన చేష్టితములు, సుందర సుకుమారమైన దివ్యమంగళ విగ్రహాన్ని – చూస్తేనే మనసు ఇతర విషయముల మీదికి పోకుండా నిశ్చలంగా ఉంటుంది.
ఈ ప్రపంచానికి, మనకు- భగవంతునితో ఉన్న సంబంధం స్వామి లీలా కథల వల్లనే తెలుస్తుంది. మధురమైన మాధవ మాధుర్యంలో పల్లె సీను గారు శ్రీకృష్ణునిలోని అంతులేని తృప్తిని -అసంతృప్తుల వల్ల కలిగే స్వరూప కాంతిని అనంతమంటూ మాయలో పడిన చదువరులకు ఆ సన్నని పొర తొలగించి, రాధను పూజారిణిగా దర్శింపజేసిన కవి యోగులు.
యమునా తీరానికి మననూ నడిపించారు. ఆశరదృతువులో చక్కని పూల పరిమళముతో కూడిన గాలి బృందావనమంతా వీస్తూ.. ఆ సమయంలో గోపాలకులతో మమేకమై, వేణువు ఊదాడు!
ఆ వేణు నాదమే నందవ్రజంలో ఉన్న గోపికల మనసులో శ్రీకృష్ణ ప్రేమను ఇనుమడింపచేసింది. కృష్ణుడు ఎదురుగా లేకున్నా ఆ వేణునాదం వారి మనసుల్లో ఏవో భావాలను కలిగించింది.
ఎందుకంటే వేణువే ఓంకారం! (ప్రణవం) ఆ ప్రణవ నాదం వినగానే మనసులలో ఆ భగవంతుడే స్మరణకు వస్తాడు. ఆయనను తలుచుకోవడం మొదలవుతుంది. వేణునాద మహిమను ఒకరితో ఒకరు చెప్పుకుంటూ ఆనందిస్తున్నారు. అది ఆ గాన మధురిమ.
ఇక్కడ అక్రూరుని భక్తి-తాదాత్మ్యం వర్ణించవీలుకాని విధంగా రాసారు కవి. శ్రేష్టమైన జ్ఞానంపొందడమంటే… సాధనలో ఏమరుపాటు ఉండకూడదనే చక్కని సందేశం ఉన్న ఈ రచనలో మరెన్నో ఆచరించవలసిన విషయాలున్నాయి… ఆలోచించవలసిన విషయాలున్నాయి. భక్తి సాధకులకు కొంగుబంగారమీ భావనా కావ్యం…
కవి మాన్యులు శ్రీ పల్లె సీను గారికి శుభాభినందనలతో..
