అనువాద సాహిత్యం

లావైన చేతిగడియారం లాగా
ప్రేమ నీ ప్రస్థానాన్ని మొదలు పెట్టింది
నర్సు నీ అరిపాదాల మీద దెబ్బ వేయగానే
నీ బోసికేక పంచభూతాల్లో చేరింది

నీ రాకను పొగడుతూ
మా గొంతుకలు ప్రతిధ్వనిస్తాయి
అదొక కొత్త ప్రతిమ.
గాలితెమ్మెరలు నిండిన మ్యూజియంలో
నీ నగ్నత్వం మా క్షేమం వెన్నంటి నడుస్తుంది
గోడల లాగా చుట్టూ ఖాళీగా నిలబడతాం మేము

గాలివాటుకు స్వీయ ప్రతిబింబం
తుడుచుకుపోయేలా చేసే
మేఘపు అద్దంకన్న గొప్ప తల్లిని కాను నేను

రాత్రంతా పెద్ద పెద్ద గులాబీల మధ్య ఉండే
కీటకపు రెక్కల లాగా
నీ శ్వాస రెపరెపలాడుతుంది
దాన్ని వినేందుకు నేను నిద్రలోంచి లేస్తాను
దూరంలోని సముద్రమొకటి
నా చెవి దగ్గరికి చేరుతుంది

స్థూలకాయంతో నైట్ గౌనులో ఉన్న నేను
నీ ఒక్క కేకకు మంచం మీంచి కింద పడతాను
నీ నోరు నిర్మలమైన పిల్లినోరులాగా తెరుచుకుంటుంది
కిటికీ చట్రం కాంతితో వెలిగి,
మసకబారిన నక్షత్రాలను మింగేస్తుంది
ఇక నువ్వు కొన్ని మాటలను
మాట్లాడేందుకు ప్రయత్నిస్తావు
స్పష్టమైన అచ్చు స్వరాలు
బెలూన్ల లాగా పైకి లేస్తాయి

ఆంగ్లమూలం: సిల్వియా ప్లాత్

రేనార్డు అనే నక్క ఆకలితో ఉంది. వాతావరణం వసంతం వలె వుంది నిజమే, కానీ అది డిసెంబరు. ఆ నక్క తన ఆహారం కోసం అడవిలోకి వెళ్ళాలని అనుకోలేదు. సూర్యోదయానికి ముందే అది లాక్‌ వుడ్‌  వాకిలిలోకి దూరి దగ్గరలోనే ఉన్న కోడిపెట్టను మొరటుగా నోట కరుచుకుని వెళ్ళిపోయింది. ఆ కోడిపుంజు నిద్రావస్థలో ఉండి కనులు మిటకరిస్తూ ఆ నక్కను చూసింది. మరుసటి రోజు ఆ నక్క మరో కోడిపెట్టను పట్టుకుపోయింది. మూడవరోజు ఇంకొకదాన్ని. అక్కడ మిగిలిన కోడిపెట్టలు కోడిపుంజును కోపంగా నువ్వు దీని గురించి ఏదైనా ఎందుకు చేయవు అన్నాయి. ఆ రైతు ఆ స్థలంలో కొన్ని వలలు ఏర్పాటు చేసాడు. కానీ అవి నక్క చిక్కడానికి అంత పెద్దగా ఉపయోగపడలేదు. కానీ నాల్గవ రాత్రి కోడికి ఇష్టంలేని నక్క రాక కోసం తగిన ఏర్పాటు చేసింది. అది ఒక గుడ్ల గంప కొమ్మ మీద పెట్టి ఎదురు చూస్తుంది. నక్క వచ్చి నోరు తెరవగానే కోడి గంపను దాని మీద పెట్టింది. ఆ గుడ్లు నక్క ముఖం మీద పడి చితికిపోయాయి మరియు ఆ గంప దాని తలమీద పడింది. ఆ నక్క గంప నుండి తల బయటికి తీసుకోకముందే కోడిపుంజు పిచ్చిదానిలా అరవటం మొదలెట్టింది. నన్ను ఇంతముందే లేపటం ఎందుకోసం అని రైతు గులుగుతూ మంచం మీదినుండి లేచిండు. వెంటనే అతను నక్క తన తల గంపనుండి తీసే ప్రయత్నంలో గుడ్ల సొనతో కండ్లు మూసుకుపోయాయి. వెంటనే నక్క చర్మపు ముక్కలు కింద పడ్డాయి. కోడిని యజమాని ఎప్పుడు కూడా కోడికూర వండనని వాగ్దానం చేసాడు. అందువలన అది జీవితాంతం కోళ్ల గూటికి యజమానిగా ఉండిపోయింది.

నక్కను పట్టించిన లాక్‌ వుడ్‌ కోడిపుంజు తను చేసిన పనికి గర్వపడుతూ, ఇకనుండి తను ఎందులోనైనా తన అభిప్రాయం తెలుపవచ్చు అనుకుంది. పెట్టెలకు ఏ ఆహారం ఇవ్వాలో, టీవీలో రైతు ఏ ప్రోగ్రామ్‌ చూడాలో ఏ ప్రోగ్రామ్‌ చూడవద్దో తన అభిప్రాయం తెలిపింది. మొదట్లో లాక్‌ వుడ్‌ కోడిపుంజు సలహా వినాలనుకున్నాడు. ఎందుకంటే కోడిపుంజు ధైర్యం కలది, మంచిది. నక్కను కూడా పట్టించింది కాబట్టి. అది తన పక్కింటి యజమాని కూతురు వూలీతో ప్రేమలో పడింది. ఎంత తొందరగా వీలైతే అంత తొందర ఆమెను వివాహమాడాలి అనుకున్నాడు, కానీ ఈ వివాహానికి పుంజు ఇష్టపడలేదు. చూడు ఇక్కడ ముసలి కొడుకు, అతను రైతుతో బదులుగా విల్‌ కిన్స్‌ కూతురును ఎందుకు వివాహం చేసుకోవు? ఆమె చాలా అందగత్తె మరియు మంచి గుణవతి మరియు ఆమె కోళ్ళ పెంపకంలో దిట్ట. నా అభిప్రాయం ఏమిటంటే ఆ పక్కింటి అమ్మాయి చాలా చెడు లక్షణాలు కలది అని నీవు తెలుసుకోవాలి. ఆ రైతు అటువంటి వారితో ఉండాలనుకోలేదు. అతను అతను నోరు మూయకుంటే తన మాట మార్చి పుంజును పులుసు పెడతానని భయపెట్టినాడు. పుంజు అందుకు భయపడలేదు. ఇంకా చెప్తూనే ఉంది. ఆమె ఇంటిని శుభ్రంగా వుంచుకోదు మరియు గ్రామంలో తెలివైన అమ్మాయి కూడా కాదు. ఒకవేళ అతడు శాశ్వతంగా వెళ్ళిపోతే, కానీ లాక్‌ వుడ్‌ అందువల్ల పాట్టీ విల్‌ కిన్స్‌ కు బదులుగా వివాహమాడుతానని వాగ్దానం చేశాడు. కావున వివాహం జరిగింది. రైతు మరియు అతని కొత్త భార్య ఎంతో సంతోషంగా తృప్తిగా ఉన్నారు. వారు తెలివిగల పుంజుపై గౌరవంతో ఉన్నారు. అందువల్ల పుంజు గర్వమునకు అంతు లేకుండా పోయింది.

గోల్డన్ లాక్ అనే రాకుమారుడికి ఒక బిడ్డీ అనబడే నర్సు ఉన్నది. ఆమె అతడిని ఊయలలో ఊపేది, నిద్ర పుచ్చేందుకు శ్రావ్యమైన పాటలు పాడేది. తన చంకలో ఎత్తుకొనేది. బంగారు తల వెంట్రుకలను దువ్వేది. ఆమె అతనికి మొదటి మాటలు మరియు పాటలు నేర్పింది. తోటలోకి తీసుకొని పోయి ఆహ్లాదకరమైన ఆటలు చూపేది. వారు ఒకరికొకరు అలవాటైనారు. కానీ ఆ యువరాజు  ఎప్పుడైతే యువకుడైనాడో, అతనికి చదువు ప్రొఫెసర్లతోనే నేర్పించాలని అతని తండ్రి నిశ్చయించాడు. బిడ్డీ ఇక అవసరం లేదు, ఆమె ఎక్కడికైనా, ఇష్టమొచ్చిన చోటికి  పోవచ్చు. కానీ రాజభవనంలో ఇక ఆమె అవసరం లేదు. ఆమె మునుపటి వలె యవ్వనంలో లేదు, ఉల్లాసంగా లేదు. ఇది వాస్తవం. కానీ కానీ ఆ యువకునికి ఏ ఇబ్బంది కలిగినా ఆమె హృదయం ద్రవించి పోయేది. అతనికి ఇబ్బంది కలిగినపుడు అతడిని ఓదార్చేది, మంచి విషయాలు చెప్పి సుఖ పెట్టేది.

కానీ ఆ రాకుమారుడు ఆమె దయను త్వరగానే మరచిపోయాడు. అతను వెంటనే పెరగాలని అనుకున్నాడు. ఆమె ఆ ఇంట్లోనే వుండేందుకు తండ్రితో ఒక్కమాట కూడా చెప్పలేదు. వారు ఆమెను బయట చలి, అననుకూలమైన వాతావరణంలోకి పంపేశారు. ఆమె రాచ తోటలు దాటి ముందుకు పోలేక పోయింది. ఆమె అక్కడ బాధతో మెత్తని కొమ్మలు కలిగిన వృక్షముగా (Crooked Willow)మారిపోయింది. వెంటవెంటనే రాకుమారుడు ఏదో తనకు బాగా ఇష్టమైనది కోల్పోయినట్లు అనుకున్నాడు. అతను తన ముదుసలి నర్సును చూసేందుకు బయటకి పరుగెత్తాడు. కానీ ఆమె కనబడలేదు. కానీ అప్పటినుండి తన అన్ని బాధలను ఆ విల్లో చెట్టుకు రహస్యంగా చెప్పేవాడు. అతనికి ఎప్పటికి ప్రపంచంలో తనను అర్థం చేసుకున్నది ఆ వంగిపోయిన ముసలి చెట్టు మాత్రమే నని అనుకునేవాడు.

ఆమె అవసరం తీరాక ఆమెను దయాదాక్షిణ్యం లేకుండా బయటికి పంపడం క్షమించరాని నేరం కదా!

ఒక చెరువు దగ్గరలో ఒక కొంగ మరియు దానికి దగ్గరలోని అడవిలో ఒక నక్క ఉండేవి. అవి మనమిద్దరం దగ్గర దగ్గర ఉండేవాళ్ళం కదా, కాబట్టి మనం ఒకరికొకరం పిలిచి విందు చేసుకుందాం అని అనుకున్నాయి. మొదటగా నక్క విందుకు పిలిచింది. ఎంతో మర్యాదగా నక్క కొంగను తన ఇంటికి పిలిచి ఒక ప్లేటులో రుచిగల పదార్థాలు పెట్టి ఇక తినుమని ప్రేమతో కోరింది. కొంగ తన పొడుగు మూతితో ఎక్కువగా తినలేకపోయింది. కానీ నక్క మాత్రం గబగబా తినేసింది.

తర్వాత రోజు కొంగ తగిన విధంగా మర్యాద చేయాలనుకుంది. ఎంతో మర్యాదగా నక్కను కొంగ తనింటికి విందుకు పిలిచింది. ఒక టేబుల్ మీద ఒక సన్నమూతి కూజాలో పాయసం పోసి నక్కను తినమని కోరింది. కొంగ తన సన్నని పొడవైన మెడతో కూజాలో మూతిపెట్టి పాయసం మొత్తం తినేసింది. కానీ నక్క ఆ కూజాలో మూతి పెట్టలేక టేబుల్ చుట్టూ తిరిగి తిరిగి కొంచెం కూడా పాయసం తినలేకపోయింది. ఈ విధంగా కొంగ, నక్కకు సరైన గుణపాఠం నేర్పింది.

ఇదే అవి ఒకరికొకరు విందుకు ఆహ్వానించడం చివరిసారి అయ్యింది.

నీవు ఇతరులకు ఎలా మర్యాద చేస్తావో, అదే తీరు మర్యాదను నీవు పొందుతావు.

(ఈ కథ 365 గుడ్ నైట్ స్టోరీస్ లోని 23 జనవరి ది)

అనగనగా ఒక రాణి ఉండేది. ఆమె ఎప్పుడూ నవ్వుతూనే ఉండేది . ఆమె ఎంత సేపు నవ్వేదంటే … గోడ పైనుండి పటాలు కింద పడేంత వరకు… ప్లేట్లు గూళ్ల నుండి కింద పడేంత వరకు నవ్వేది. చాలా చిన్న విషయం కూడా ఆమె నవ్వుకు ప్రేరణ అయ్యేది. ఆమె నవ్వు ఎంత గట్టిగా ఉండేదంటే…. ఆస్థానంలో ఉన్న వారందరూ, నౌకర్లూ, కింద అంతస్తులో ఉన్నవాళ్లు కూడా వాళ్ళ చెవులు మూసుకోవాల్సి వచ్చేది.
చెవులు మూసుకోవడానికి వాళ్లు ముందు వాళ్ళ వేళ్ళను వాడేవాళ్లు. కానీ, చివరకు చెవిలో దూదులు పెట్టుకొని పనులు పూర్తి చేసుకోవాల్సి వచ్చేది.
ఎవరికీ కూడా ఆ రాణి పేరు ఏంటో తెలియదు . ఎందుకంటే ఆమెను అందరూ “హర్ మెర్రీ మెజిస్టీ” అని పిలిచేవాళ్లు. అంటే, దొరసాని గా పిలిచేవాళ్లు. ఎప్పుడైతే ఛాన్స్లర్ రాజ్యం అప్పుల పాలు కాబోతున్నదని చెప్పాడో, ఆమెకు చెక్కిలిగిలి పెట్టినట్టై అతిగా నవ్వుతూ మెట్ల మీద నుండి జారిపడి కాలు విరగగొట్టుకుంది. భూకంపం వచ్చింది. బంగ్లా ధ్వంసం అయింది . అప్పుడు ఆమె పక్కటెముకలు నొప్పి పుట్టేంతవరకు నవ్వింది . పెద్ద పెద్ద డాక్టర్లు ఆమెకు వైద్యం చేసేందుకు వచ్చారు. కానీ ఆమె చేయి సైగతో వాళ్లను రానివ్వలేదు.
నవ్వు ఆరోగ్యదాయకం అంటూ ఆమె కండ్ల నీళ్లు ఆమె ముఖం పైకి కారేంతవరకు నవ్వేది . కానీ , నవ్వు జీవితంలో ఒక మంచి ఘటన . దాన్ని చాలా జాగ్రత్తగా వాడాలి.
ఆమె అభిప్రాయాలకు ప్రజలు ఆమెతో ఏకీభవించకపోవడం ఆమెకు ఇష్టం అయ్యేది కాదు. అందుకోసం ఆమె చాన్సులర్ నే చంపేసింది.ఇది ఎంత హాస్యము? ఈ హాస్యం ఆమెను నవ్వు ఆపు లేక ఆపుకోలేక పోయి నవ్వి నవ్వి మొస తీసుకోలేక చివరికి చనిపోయింది. చిట్ట చివరకు దర్బారులో ఉన్నవాళ్ళూ, దేశీయులు కొంత శాంతి నిశ్శబ్దాన్ని సంతోషంగా అనుభవించ గలిగారు. అతి సర్వత్ర వర్జయేత్ అని మనం పెద్దలు ఊరికే అన్నారా!!
Too much of everything is bad.
” అతి సర్వత్ర వర్జయేత్ “
*

(గుడ్ నైట్ స్టోరీస్ నుండి – 2025 ఆగస్ట్ 18)

సముద్రంలో చేపలు పట్టే ఒక ముసలతని పేరు వాసిల్. ఎప్పటిలాగే అతడు సముద్రంలో ఒక మూలకు వలవేసాడు. వలలో ఏమైనా చేపలు పడినాయా చూద్దామని వెళ్లి చూశాడు. ఆ వలను బయటికి తీసి చూసేసరికి దాంట్లో ఒక బంగారు చేప కనిపించింది. దాన్ని బయటికి తీయబోయే వరకు
“నన్ను నీళ్ళల్లోనే వదిలిపెట్టు నీకు ఏది కావాలంటే అది ఇస్తాను” అన్నది చేప.
అతను ఆశ్చర్యపోయి,
” నాకు ఏమీ కావాలో తెలియదు .‌నా భార్యను అడిగి చెప్తాను .” అని ఇంటికి వెళ్లి భార్యతో జరిగిన సంఘటనంతా చెప్పాడు. భార్య నాలుగు చివాట్లు పెట్టి, వెంటనే వెళ్లి తనకు మంచి దుస్తులు కావాలని అడుగు. నాకు కేవలం ఈ చిరిగిపోయిన పాత బ్లౌజ్ ఒకటే ఉంది ” అని అంటుంది . వాసిల్ వెళ్లి కొత్త బట్టలు తేగానే ఆమె తనకు బంగారు బండి కావాలని చెప్పి వెంటనే చేప వద్దకు పంపించింది భర్తను. ఎందుకంటే ఆమె ఎప్పుడూ అటువంటి వాటిల్లో కూర్చోలేదు. ఆ ముసలి వాసిల్ వెంటనే వెళ్లి బంగారు బండి తెచ్చాడు. కానీ ఆ ముసలమ్మకు అది కూడా తృప్తి కాలేదు. ఇప్పుడు ఆమె కోరిక సముద్రపు ఒడ్డున ఒక మంచి బంగ్లా కావాలనీ, దాని చుట్టూ మంచి మంచి చెట్లు, తోటలు, గంపెడు నౌకర్లు కావాలని కోరుతుంది . అవన్నీ వస్తాయి . కానీ, అవి కూడా ఆమెను తృప్తి పరచలేదు. చివరికి ఆమెకు ఒక విచిత్రమైన కోరిక కలుగుతుంది . ఆమె ఆ బంగారు చేప వచ్చి తనకు సేవ చేయాలని తలుస్తుంది.
ఈ విషయం తెలియగానే ఆ చేపకు కోపం ముంచుకు వచ్చింది. వెంటనే ఇచ్చినవన్నీ తీసేసుకున్నది . అప్పుడు ఆ ముసలమ్మ తన గుడిసె ముందు చిరిగిన బట్టలతోనే వల అల్లుకుంటూ కూర్చున్నది.
తెలిసిందా ఇప్పుడు? ఒకవేళ నువ్వు అతి ఆశకు పోతే.. నీకు ఏమీ లేకుండా అవుతాయి.
” అతి ఆశ కొంపకు చేటు”*_

ఒకరోజు ఒక కుందేలును తాబేలు దాటి ముందుకు పోయింది. తాబేలును దూషించడం మొదలుపెట్టింది. రోడ్డుపై చాలా జాగా ఉన్నప్పటికీ నువ్వు రోడ్డు మధ్యనే ఎందుకు నిలుచున్నావు?” అన్నది.
తాబేలు తల బయటికి తీసి క్షమాపణ కోరుదామని అనుకొని అన్నది. తను తన మిత్రునితో పందెంలో ఉన్నానని కానీ అతడు చాలా నెమ్మది కాబట్టి అతను నన్ను చేరే లోపల ఒక కూర్పు తీద్దామని అని అనుకున్నాను” అని .
అనగానే,
“ఎట్… అంతా అబద్ధం ! “అని కుందేలు తన వెనుక కాళ్ళ మీద నిలబడి అన్నది .
“ఒక్క మాట కూడా నేను నమ్మను నన్ను కూడా దాటేసి వెళ్తానని అంటావు తర్వాత” అని కూడా అన్నది.
దాని ముందు దారికి అడ్డంగా ఒక గీత గీసింది.” రెడీ…. స్టడీ ….గో ….” అన్నది. అని, అది కూడా పరుగెత్తింది.
తాబేలుకు తెలుసు తను గెలిచే అవకాశం లేదని. కానీ, దాని భుజాలపైన చురుకైన తల కలిగి ఉన్నది.
అది దారి ఏటవాలుగా ఉన్నదని గమనించంది. కాబట్టి ఒక గుండు రాయి కొరకు వెతికింది. దగ్గరలో ఉన్న ఆ రాయిని కుందేలు వెనక దొర్లేటట్టు నెట్టింది . ఆ రాయి కుందేలును దాటి ఎప్పుడైతే పోయిందో తాబేలు గట్టిగా అరిచింది, ” చూడు…. నేను నిన్ను దాటేశాను.” అని .ఆ రాయి జారిపోతున్నప్పుడు చాలా మట్టి అంటింది. దాన్ని చూసి తాబేలు తనను దాటిపోయిందని కుందేలు తన ఓటమిని అంగీకరించింది. అప్పుడు తాబేలు గుట్ట మీద నిలబడి నవ్వింది. తను ఎక్కడికి పోకుండానే పందెం గెలిచినట్టు భావించింది తాబేలు.

ఒక రెండు చిట్టెలుకలు వంట సామాను గదిలోకి పోయి, ఒక గూటిలో మీగడ తునక దొరికించుకున్నవి. మనం దీన్ని పంచుకుందాం అని దాని గురించి మాట్లాడుకున్నవి. “నేను పెద్దదాన్ని కాబట్టి నాకు ఎక్కువ భాగం కావాలి” అన్నది పెద్దది.
” ఓహో ! అదేం కుదరదు” అని అన్నది చిన్నది. “నాకే ఎక్కువ భాగం కావాలి. ఎందుకంటే నేను తిని నీ అంత ఎదగాది ” అని .
ఇలా అనుకుంటూ కాసేపు అవి వాదులాడుకొని మరుసటి రోజు నిశ్చయించుకుందామని పక్కకు పెట్టేసాయి .
మరుసటి రోజు ఉదయం కలిసి పెద్దది చిన్నదానితో “నువ్వు అన్నదే కరెక్ట్. నీవు అనుకున్నట్టే మీగడ తునకను పంచుకుందాం”అని .
అట్లా అనగానే” ఓహో అట్లా కాదు” అని అంది చిన్నది.” ఓ నువ్వన్నదే కరెక్టు” అని పెద్దది. “ఓ నువ్వు అన్నదే కరెక్ట్ “అని చిన్నది ఇలా వాదలాడుకొని చివరకు మర్నాడు తిందాం లే అని ఆ రాత్రి దాన్ని పక్కకు పెట్టి పడుకున్నాయి.
మరుసటి రోజు వంట సామాను గదిలో మళ్ళీ కలిశాయి. ఈసారి రెండు ఒకేసారి” నాకు తెలుసు” అని అన్నవి. ఈ మీగడ తునకను సమానంగా మన మధ్య పంచుకుందాం అని అనుకున్నాయి. కానీ రెండూ కూడా మీగడ తునకను చూసే వరకు అది పాచిపోయింది. పెద్ద ఎలుక అన్నది “మనం దాని గురించి అంతగా విచారించకపోనుంటిమి, దాచిపెడితే పాచిపోయింది!”.

1. పోనీ ! పోనీ !

కోల్‌ కతా ఓ మహానగరం. పెద్ద సంఖ్యలో.. చాలా పెద్ద సంఖ్యలో జనం అక్కడ నివసిస్తూ ఉంటారు. అలాగే అక్కడికి వచ్చిపోయే వారి సంఖ్య కూడా తక్కువేమీ కాదు. లక్షల మంది బస్సులు, స్టీమర్ల, హ్రంలు, ట్రైయిన్లు, ఇలా ఏ వాహనం దొరికితే దానిలో, ఆఫీసులకి, ఇతర పనులకి వెళ్తూ – వస్తూ ఉంటారు. రవాణా సాధనాలన్నీ ఎప్పుడూ క్రిక్కిరిసిపోయి ఉంటాయి.

రామం, సుధీర్‌, జేమ్స్‌, అయూబ్‌ – నలుగురూ వేర్వేరు ఆఫీసుల్లో పనులు చేస్తూ, రోజూ ప్రొద్దున్నే వెళ్ళడం, తిరిగి ఇళ్ళకు రావడం చేస్తూ ఉంటారు. పరస్పరం పరిచయాలైతే లేవు, కాని ఇవ్వాళైతే నలుగురూ ఒకే బస్సులో ప్రయాణం చేస్తున్నారు.

బస్సు ప్రయాణీకుల్తో కిటకిటలాడుతోంది. సూదిమొనంత ఖాళీ కూడా లేదు. రామం, సుధీర్‌, అయితే ఎలాగో అలా త్రోసుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళ గలిగారు. జేమ్స్‌ కొంచెం కష్టపడితే ఇక లోపలికి వచ్చేస్తాడు కాని పాపం ! అయూబ్‌ బస్సు ద్వారం దగ్గరే కడ్డీ పట్టుకుని వ్రేలాడుతూ ఉన్నాడు.

ఇంతలో బస్సు కదిలింది. రోడ్డు మీద జనం బస్సుల్లో జనం. ప్రజల మానసిక థ కూడా దిగజారి పోయింది. ఎవరూ ఎవర్ని లెక్క చేయరు. ఎవరి స్వార్థం వారిదే. ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉన్నాడు రామం.

అంతే ! ధడేలన్న శబ్దం. ఏదో పడిపోయినట్టయింది. ఎవరిదో భయం నిండిన ‘కేక’ హృదయ విదారకంగా వినబడింది. బహుశా అయూబ్‌ పడిపోయినట్టున్నాడు. అలా క్రింద రోడ్డు మీద పడిపోయిన అయూబ్‌ మీది నుండి – వెనకాలే వచ్చిన ఒక వాహనం, వేగం నియంత్రణ కోల్పోయినందున, వెళ్ళిపోయింది. అయినా….

రామం, సుధీర్‌, జేమ్స్‌ మాట్లాడుకుంటున్న మాటలు స్పష్టంగా వినబడుతున్నాయ్‌…

అరే ! భయ్యా ! మా ఆఫీసుకు లేటయి పోతోంది.

పద, పద !! పోనీ ! పోనీ !! బస్సు పోనీ !!

2. మీ గొప్ప కోసమని…

ఒకప్పుడు గురు శిష్యులిద్దరూ ఒక ఊర్లో ఉండేవారు. ఇద్దరూ ప్రతిరోజూ జ్ఞాన సంబంధమైన  చర్చ జరుపుతూ ఉండేవారు.

ఒకరోజున గురువుగారు శిష్యుణ్ణి పిలిచి – ”ఇవాళ నేను ఓ గంటసేపు నీ వ్యక్తిగత జీవితం గురించి మాట్లాడుతా.. నువ్వు జాగ్రత్తగా విని విశ్లేషిస్తూ, నేనేం చెప్పానో సరిగ్గా చెప్పాలి” అని అన్నాడు.

ఓ గంటసేపు గురువుగారు తన గురించి చెప్పాక, విశ్లేషించమని కోరగా, ”అయ్యా ! మీరు ఎక్కువగా మీ గురించే మీరు పొగుడుకున్నారు. ఆత్మస్తుతి ఎక్కువైంది. మీకు ”నేను” అనేది ఎంత ఇష్టమని తేలిందంటే, సుమారుగా ప్రతి వాక్యంలోనూ దాన్ని ఉపయోగించారు. ఇక ఇతరుల్ని చాలాసేపు నిందించారు, విమర్శించారు. మీకు మీలోని మంచితనం మాత్రమే కనిపించగా, ఇతరుల్లోని లోటుపాట్లు, తప్పులు మాత్రం మీకు కనిపించాయి”.

”మీ వ్యక్తిగత జీవితం గురించి విన్నాక ”మీరు మీ కీర్తి కోసం, మీ గొప్పత కోసం ఇతరుల్ని విమర్శకు గురిచేస్తూ, వారిలో ఏవో తప్పులు వెదుకుతూ ఉంటారని నాకు అర్థమైంది” అని అన్నాడా శిష్య పరమాణువు.

3. స్వర్ణ యుగం

భూమ్మీద ఒక్కో మతానికి చెందిన ఒక్కో వ్యక్తి మిగిలాడు. పరస్పరం పోట్లాడుకున్న దాని ఫలితంగా ఇలా జరిగింది. ఇప్పుడు వారి కళ్ళల్లో ఈర్ష ్యకి బదులు భయం చోటు చేసుకుంది. తమలో తాము పోట్లాడుకుని, పోట్లాడుకుని మనుషుల ఎత్తు బాగా తగ్గిపోగా, చుట్టూ ఉన్న జంతువుల ఎత్తు బాగా పెరిగిపోయింది. ఆ పశువులన్నీ మనుషుల్ని చుట్టుముట్టాయి.

”ఇక మనం బ్రతికి బట్ట కట్టలేం. ఈ జంతువులు మనల్ని తినేస్తాయి” అని అన్నాడో మనిషి.

మరొకడు కొంచెం తెలివిగలవాడు ”అసలు ఇన్ని శతాబ్దాలుగా మనిషి ఎలా తప్పించుకున్నాడో గదా అని ఆలోచిస్తే, మనుషుల్లోని ఐకమత్యమే దీనికి కారణమని తెలుస్తుంది. కానీ… మతం పేర, కలహాలు ప్రారంభం అయినప్పట్నించే మనిషి పరిస్థితి ఇలా అయిపోయింది” అని అన్నాడు.

”సరే ! మనం ఇప్పుడేం చేద్దాం?” అన్నాడు మూడోవాడు.

”రండి! మళ్ళీ అందరం ఏకమౌదాం. ఐకమత్యమే బలం. అప్పుడు బహుశా మనమే మళ్ళీ గెలుస్తాం” అన్నాడు నాలుగోవాడు.

పశువులు చాలా తెలివి గలవి. మనుష్యులంతా ఒకటైతే మనం వారిముందు నిలబడలేం. ఓడిపోతాం అని అనుకుని మనుష్యుల చుట్టూ ఉన్న కట్టడిని తొలగించి వారికి స్వేచ్ఛనిచ్చాయి.

అంతే ! భూమ్మీద కేవలం మానవతా మతం మాత్రమే నిలబడింది. నవనిర్మాణం, మానవ ప్రగతికి సంబంధించిన స్వర్ణయుగం మరల తిరిగొచ్చింది.

4. సంతాప సభ

స్కూల్లో ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంత వాతావరణం నెలకొని ఉంది. పిల్లలంతా లైన్‌లలో నిలబడి మౌనంగా ఉన్నారు. ఇంతలో ఓ కారు హారన్‌ శబ్దం వారి నిశ్శబ్దానికి భంగం కలిగించింది.

గోపీ ఇవాళ మళ్ళీ ఆలస్యంగా వచ్చాడు. రాగానే కారు దిగి భయం భయంగా వెళ్ళి లైన్లో నిలబడ్డాడు. మెల్లగా తన ప్రక్క ఉన్న బాలుని అడిగాడు.

”ఏమైంది?”

”కనబట్టంలా? సంతాప సభ నడుస్తోంది” అని గుసగుసలాడాడు బాలు.

”ఎవరు పోయార్రా?”

”మన రామయ్య మాస్టారు నిన్న రాత్రే కాలం చేసారట”. సంతాప సభ ముగిసింది. ”ఇవాళ స్కూల్‌ మూసేస్తున్నాం” అని ప్రకటించారు హెడ్మాస్టర్‌ గారు.

గోపీకి పట్టలేనంత ఆనందం కలిగింది. బాలు భుజం మీద చెయ్యేసి నవ్వుతూ – ”భలే ! స్కూల్‌ బంద్‌ ! సరేగాని మెట్రోలో క్రొత్త సినిమా విడుదలైందిరా ! పోదామా !

బాలు నిశ్చేష్టుడై అలా చూస్తూ ఉండిపోయాడు.

5. పలాయనం

డాక్టర్‌ సారథి తీరిక అస్సలులేని మనిషి. ఇవాళెందుకో బాగా అలసిపోయాడు. రేయింబవళ్ళూ రోగులు, పరీక్షలు, చికిత్స… ఇదే గొడవ. అసలైతే ఎప్పుడూ నవ్వుతూ త్రుళ్ళుతూ ఉంటాడు. మంచిగానే రోగులతో ప్రవర్తిస్తాడు. ఇవాళ… విసిగిపోయాడో ఏమో, ఎటైనా దూరంగా, వెళ్ళి ఏకాంతంగా ఉండాలని అనుకున్నాడు.

అప్పుడే ఆయనకి తన మిత్రుడు సుందరం గుర్తుకొచ్చాడు. స్కూల్‌ రోజుల నుండి ఫ్రెండ్‌. ఎన్నిసార్లు ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించినా సారథి వెళ్ళలేక పోయాడు. ఇవాళ ఎలాగైనా సరే, వెళ్ళి ఓ 2-3 గంటలు ఆయనతో గడపాలని భావించాడు. కాదు… గట్టిగా అనుకున్నాడు. సారథి ఓ పది నిముషాల తర్వాత సుందరం గారింటి ముందు నిలబడి, కాలింగ్‌ బెల్‌ నొక్కాడు. మొహంలో ఆనందం. ఇక్కడ తననెవరూ… ఏ రోగీ… వచ్చి విసిగించదు” అని అనుకున్నాడు.

ఇంతలో తలుపు తెరుచుకుంది. శ్రీమతి సుందరం డాక్టర్‌ సారథిని చూసి, గుర్తుపట్టి నమస్కరించింది.

అరె ! మీరు రావడం చాలా మంచిదైంది. మీ స్నేహితుడి ఆరోగ్యం అస్సలు బాగాలేదు. నిన్నట్నించి బాగా జ్వరం ఉంది. రండి.. రండి…” అన్నదావిడ.

గ్యాస్‌ కోయినేకు ఐదుగురు పిల్లలు. వాస్తవంగా పిల్లలేనని గ్యాస్‌ కోయినే అనేవాడు. చాలావరకు ఐదు పిల్ల మొసళ్ళ వలె ఉన్నారు. ఆమె అన్నది నిజమే. ఆ ఐదుగురు ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు కోట్లాడుతూ తలలు పడిపోయేంత అరుపులు అరుస్తూ తగిలించుకున్న దెబ్బలు చూపించేందుకు కన్నీరుతో ఒకరి తరువాత ఒకరు ఇల్లు చేరేవారు. చేతులీడ్చుకుంటూ గ్యాస్‌ కోయినె భార్య ఇలా అయితే మేము ఉండలేము అన్నది. నాకు ఒక్కక్షణం శాంతి దొరకడం లేదు. నేను త్వరలో నా బలహీనమైన నరాలు కోల్పోతాను. మిస్టర్‌ గ్యాస్‌ కోయినె ఆమె అన్నది అంగీకరించాడు. అది ఆమె బాధను ఎప్పటికన్న ఎక్కువ చేసింది. తల ఊపుకుంటూ కూర్చోకు. ఏదో ఒకటి చెయ్యి అని అతని మీద అరిచింది. కానీ అతను ఏమి చేయాలో తోచక, ఏదో ఒకటి చేయాలని ఆలోచించాలి. ఎందుకంటే పిల్లల అల్లరి, గులిగే భార్యను భరించలేకపోయాడు.

ఆ రోజు అతను పిల్లలులేని మిత్రుడిని కలవడం జరిగింది. అతను ఏదో ఉద్యోగం కోసం చూస్తున్నాడు. వెంటనే, గ్యాస్‌ కోయినేకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఆ టౌన్‌ లో ఒక ప్రత్యేకమైన ఇల్లు కట్టించి, దాంట్లో కనీసం ఒక సగం రోజు ఊరి వారి పిల్లలను ఉంచి, తన మిత్రుడు వాళ్ళను చూసుకుంటూ ఉండొచ్చు కదా? వాళ్లకు చిరాకు కలగకుండా తన మిత్రుడు వాళ్ళకు ఏదో ఒకటి బోధించ వచ్చు గదా. చదివించడం, రాయించడం, లెక్కలు చేయించడం చేయవచ్చు కదా. అది ఆ పిల్లలకు చాలా ఉపయోగకరం కూడా. ఆ రకంగా అదే మొదటి పాఠశాలగా ఆరంభించారు. ఆ టౌన్‌ పిల్లలకు మొదటి ఉపాధ్యాయుడు దొరికాడు. ఉపాధ్యాయుని తల త్వరలోనే నెరిసిపోయింది. ప్రత్యేకంగా ఆ ఐదుగురు గ్యాస్‌ కోయినె దయ్యాలవంటి పిల్లల అల్లరితో.