Category:
కవితలు
ముసుగు కప్పేస్తుంది
ఏ దారిన వెళ్ళినా
నాని ముద్దవుతున్నాను
తడిసిపోయి ఏమారుతున్నాను
చుట్టూ వలయమై తిరుగుతున్నాను
కాస్త ఆగుదామని ప్రక్కకు నిల్చుంటే…
దారి మారిపోయి గమనం అగుపించడమే లేదు
విచిత్రంగా
గుర్తులైనా వెతుకుదామని
బయలుదేరా
అక్కడ …
దొరికిందో పుస్తకం
గ్రహణం పట్టిన బ్రతుకుకు
గమనం ఏదో చెప్పింది
మనసుతెరుచుకుంది ఈ క్షణం
చుట్టూ మనుషులు మూసుకుపోతున్న వేళ
సంతోషం పెదవులు దాటి కాదు
హృదయం దాటి అక్షరంలా పరుచుకుంది
టెక్నాలజీ నన్ను లోబరుచుకుంది
ఆకర్షణీయమైన హాంగులతో
నా చూపుల గాలాలతో
మెరిసిన జీవితంలో
అంధకారం కనిపించలేదు
కానీ ….
తెలిసినది ఇపుడే
జ్ఞానం ప్రకాశించిన వేళ
పుస్తకం తెరిచిన వేళ
సాహిత్యం నాలోనూ ప్రవాహంలా సాగుతున్న వేళ
ఒక్కో పదబంధం నా నాడులను ఉత్తేజితం చేస్తూ
మనిషివలె తిరిగి మానవతవైపు
లోకం వదిలేసిన చేయూత వైపు
చేరువగా పల్లె వైపు కన్నతల్లి లాలనలో
పుస్తకం ఊయలలో హాయిగా నా మస్తకం
ప్రతి వ్యక్తి జీవితం పాఠశాలలోని తరగతి గదిలో
నిర్మించబడుతుంది అంటారు
అటువంటి విద్యాలయం ఒక ఉద్యానవనమైతే…
గురువే ఆ ఉద్యానవనానికి తోటమాలి…
క్షేత్రం ఎంత సారవంతంగా ఉంటే…
ఫల సాయం అంత అద్భుతంగా వస్తుంది…
అంతటి సారవంతమైన పాఠశాల అనే క్షేత్రంలో…
గురువు అనే తోటమాలి
విద్యార్థి అనే విత్తనాన్ని నాటి…
దానికి ప్రేమ ఆప్యాయత అనే నీరు పోసి…
ఈర్ష్య, అసూయ అనే కలుపును ఎప్పటికప్పుడు పెరికి వేస్తూ…
కోపం, ద్వేషం అనే చీడ పీడలను దరిచేరినీయకుండా…
విద్యాబుద్ధులతోపాటు జ్ఞానం అనే ఎరువు వేస్తూ…
మంచితనం మానవత్వం అనే పూలు పూయిస్తూ…
ఎంత పెద్ద గాలివాన వచ్చిన విద్యార్థి అనే మొక్క నేలకొరకకుండా…
తానే ఊత కర్రలా నిలబడి ఎటువంటి ఫలాపేక్ష లేకుండా…
ఆ విద్యార్థి అనే మొక్కను పెంచి పోషిస్తాడు.
అలుపెరుగని హాలికుడు, అవిశ్రాంత శ్రామికుడు గురువు.
తల్లిదండ్రుల తర్వాత సమాజంలో అంత గొప్ప స్థానాన్ని
దక్కించుకున్న మహోన్నత వ్యక్తి గురువు….
అటువంటి గురువులకు వారిలాగా ఉన్నతమైన
జీవన ప్రమాణాలతో జీవించి చూపించడమే మనం వారికి ఇచ్చే అసలైన గురుదక్షిణ.
మరొక మారు ఉపాధ్యాయులందరికీ ఉపాధ్యాయ దినోత్సవ శుభాకాంక్షలు
ఒక్క నిప్పు రవ్వ
అరణ్య దహనం చేయగలదు!
ఆహార పచనం చేయగలదు!
ఒక్క తప్పు తొవ్వ
పతనానికి చేర్చే ముప్పు కాగలదు
గుణపాఠం నేర్పే కనువిప్పు కాగలదు!
ఒక చీత్కారం
మదిని చీల్చే అవమాన శరం కాగలదు!
మనిషిని సరిదిద్దే అసమాన స్వరం కాగలదు!
ఒక్క శ్రీకారం
విధి ప్రారంభానికి దీవన కాగలదు!
కార్యపూరణకు రక్షణ కాగలదు!
ఒక్క బీజం
సఘనారణ్యానికి ఆది జీవ ధనం కావచ్చు!
గొప్ప వంశవృక్షానికి తొలి
జన్యు కణం కావచ్చు!
ఒక మహా విస్పోటనం
విశ్వ వికాసానికి కారణం కావచ్చును!
ప్రపంచ వినాశనానికి ప్రేరణం
కావచ్చును!
. ఒక మహా సాగరం
మనో నిగ్రహానికి నిదర్శనం కావచ్చును!
భీకర ఆగ్రహానికి నిరూపణం కావచ్చును!
ఒక చినుకు
ఎడారిలో నిరర్థకం కావచ్చును!
ఆల్చిప్పలో మౌక్తికం కావచ్చును!
ఒక దిటవైన దీక్ష
ఆత్మ శోధనకు నడవ కావచ్చు!
జన్మార్థ సాధనకు సడవ కావచ్చు!
.
ఒక్క ఆలోచన
ఆత్మ త్యాగానికి నిర్ధారణ కాగలదు!
కళ్యాణ యాగానికి అంకురార్పణ కాగలదు!
——*——
.
అనుభూతులు…
ఎందుకొ మాట మూగబోయింది.
తెలియడం లేదు అస్సలు ఏమయింది.
ఆలోచిస్తే ఎదో కొత్తగా ఉంది.
అనుభవిస్తే అర్థం అవుతుంది.
కొన్ని అనుభూతులు జీవితాన్ని
మార్చివేస్తాయని…
కొన్ని అనుభూతులు జీవితాన్ని
కలచివేస్తాయని…
కొన్ని అనుభూతులు జీవితాన్ని
అలరిస్తాయని…
జీవితం అంతా అనుభూతులు అనేవి,
సముద్రంలో అలల వలే జీవితంలో
ప్రతి క్షణం ఉంటాయి…
మెుక్క
చిన్న విత్తనం నుండి వెలువరిస్తూ…
మట్టి అనే గర్భం నుండి ప్రతిబింబిస్తూ…
రవిజలవాయువులతో అనుబంధాన్ని పెంపోదిస్తూ…
మనిషి జీవితాన్ని ఆయుష్షుతో మూడివేస్తూ…
సుమధురమైన సుహసన్ని వెదజల్లె పుష్పములను అందిస్తూ…
మనిషి జీవితాన్ని నీతో జతచేస్తూ…
ఈ భూమండలంలో ముఖ్యమైన పాత్ర పోషిస్తూ…
చెడువాయువులను ఇష్టంగా స్వీకరిస్తూ…
ప్రతి జీవి యెుక్క జీవితాన్ని నడిపిస్తూంది…
చెరువు గర్భం నుండి
మట్టిని తెచ్చి
అలంకరణ సృష్టిలో జీవం నింపి
బంగారు బింబాలకు శిల్పం చెక్కే
అద్బుత సృష్టి కర్త కుమ్మరి
సూర్యుని కిరణాలతో
మొదలయ్యే ఈ చక్రం,
నాగరికతకు ఊపిరి పోసి
మృత్తికా మంత్రమై చల్లని నీరందించి
గుండె తడిని తాకే సుజలం..
చక్రం చుట్టూ తిప్పుతూనే
కాలాన్ని కరిగించే
గరగ బుడ్డి కి
అద్భుతమైన రూపాన్ని ఆవిష్కరిస్తాడు…
పెళ్లికి పెద్దవై
ఇంటికి దీపానివై
కొత్తింటి వంటగదికి మట్టి సుగంధమై
దీపావళి రాత్రి వెలిగే దీపాల కాంతివై,
కుమ్మరి చెయ్యితో తయారైన సౌందర్య రేఖవి.
మట్టిలో మమకారం
కళలో కౌశలం
తరతరాలుగా వారసత్వం
చక్రం ఆగినా వారి కలలు ఆగవు..
మట్టిలో నుంచి మనిషి ఎదలను తాకుతారు.
పల్లెల గుమ్మంలో పొలిమేర ముంతలు..
వంటింటి పొగలో మట్టి వాసనలు,
బజారులో కుండల రాకపోకలు –
ఇవన్నీ కుమ్మరుల జీవన గీతాలు.
కష్టాల కడగడ్లు నిల్చిన
కళను విడవని మనసు,
ప్రపంచీకరణ వినాశనం..
కులవృత్తికి ఉరితాడు.
ఐనా
పల్లెకు బంధంగా
సమాజానికి సేవకుడిగా
లక్ష్య సాధన కృషివలుడిగా
వృత్తే జీవన సరళీగా
నడిపించే శాస్త్రవేత్త…
ఇలాంటి
మట్టి పరిమళాల చిట్టి కవిత
చక్రం తిరిగే శబ్దం వారి గీతం
వారి శ్రమ
మన సంస్కృతికి శిరోమణి.
ఆంధ్రులొచ్చిఅగ్గిపెట్టిరి
ఆంగ్లేయులొచ్చి ఇంగ్లీషు రుద్దిరి
ఓ తెలుగు బిడ్డ! తెరువు కళ్ళు…
కలుగుతున్నది జాతికి కాంతి లోపం
ఆదిలోనేహంసపాదు
అచ్చ తెలుగును ఆంధ్రులు మింగిరి
పర భాషా గాలి దోషం
తెలుగుకు తీరని శాపం
అచ్చ తెలుగులో పల్లె గొంతులో పలికినవెన్నో…
ఎన్నెన్నో కమ్మని పాటలు
ఏమాయెను ? ఎటుపోయెను?
పొరుగింటి పుల్లగూర
మన ఇంటి అమృతాన్ని అవతలకి నెట్టేస్తున్నది ….
భాషామతల్లికిది ఎంత బాధ ! ఆవేదన అర్థం చేసుకోలేని
అమ్మ బాధను తీర్చలేని పిల్లలెందుకు పుడమి మీద?
పరుల నుండి దేశమాతను పోరాటశక్తి తో కాపాడినట్లు
కమ్మనైన అమ్మ భాషను పర భాషాహస్తాల నుండి
తప్పించని బిడ్డ లెందుకు ?
రండి ముందుకు
పదండి దండుగా
పట్టు విడవక
గట్టి ప్రయత్నం
చేద్దాం రండి
తెలుగే లేని దేశానికి రాజ్యాలు రాజధానులు రాజులు అవసరమా ఆలోచించండని నిగ్గదీద్దాం ….
కేజీ నుండి పీజీ వరకు పెట్టండి తెలుగును విషయం గా
మా పిల్లలు తెలుగోళ్ళు మేమంతా తెలుగోళ్ళం
మాభాష తెలుగు
మా యాస తెలుగు
మా నివాసమే తెలుగు
మా ఊసులన్నీ మా బాసలన్నీ తెలుగులోనే సాగాలిక
మా ఇళ్ళన్నీ మా బళ్ళన్నీ
తెలుగు వెలుగుతో నిండాలంటూ
పైనున్న వాళ్లకు అందిద్దాం మన సందేశం
తెలుగు దేశపు ఊపిరి భాష
ఊపేద్దాం దేశాన్ని మన కవితలతో…
మన పాటలతో ….
పలు సందేశాలతో !
పదండి…పదండి. …
ముందుకు మును ముందుకు
మంచి రోజులు మంచి ప్రభుత్వాలు మన ముందున్నాయి
వినిపిద్దాం మన సందేశం సాధిద్దాం
సంతోష వార్త
కాసులు కాదు
ఆమె దోసిలికి చేరింది
కడుపు నింపుకోవడానికి
అశ్రువులు చేరాయి
కడుపు నిండకుండానే
కానీ
రోజూ ఎక్కడో
కాసులు రాలుతూనే ఉంటాయి
వద్దనుకుంటే పండిన
కడుపును తీయించి
అడ్రస్ లేని కుండగానే
ఉంచేందుకు
రేపు
మళ్లీ ఎక్కడో
అశ్రువులు రాలుతూనే ఉంటాయి
కావాలనుకున్నా పండని
కడుపును సరోగసీతో
అడ్రస్ ఉన్న కుండగానే
ఉంచేందుకు
ఒకరిది
ఆకలి మండే బాధ ఐతే
మరొకరిది
పరువు పోయిన బాధ
వేరొకరిది
పరువు నింపుకునే బాధ
బాధ మాత్రం షరామామూలే
తరాలుగా…………….
చంటి బిడ్డను లాలించాలనో! అర్ధాంగితో ఆంతరంగిక చర్చలకనో! సేదతీర్చిన జన్మభూమి సంగతులన్నీ గుదిగుచ్చి
ఐనవారితో పంచుకోవాలనో !
మనసుకు రెక్కలు కట్టి
ఊసులన్నీ మూటగట్టుకుని
ఒంటరిగానో జంటగానో పయనమైనవారే అందరూ!
ఆతిథ్యానికి సరైన చిరునామాలా చెరగని దరహాసంతో చక్కని పలకరింపుల గగన సేవికలు
వడివడి అడుగులతో తొణకిసలాడుతున్న ఆత్మవిశ్వాసంతో అభివాదం చేస్తూ సాగుతున్న మెరికల్లాంటి
యువకులు
విమానమెక్కిన వారందరి
ఆరాటం ఒక్కటే … గమ్యం
ఇంకెన్ని యోజనాలోనని!
అందని చందమామను
ఒడిసి పట్టిన ఆత్మవిశ్వాసం కొందరిది
భూతలస్వర్గాన్ని అందుకున్న
ఆనందం ఇంకొందరిది కానీ…
వారికేం తెలుసు కొన్ని
ఘడియల్లో తమకు నూకలు చెల్లబోతున్నాయని…
ప్రయాణంలో మొదలైన అపశృతులతో
కల్లోలపు కడలిలా మనసులో రేగే సుడిగుండాల ఘోష!
జీవితం క్షణ భంగురమని తెలుసుకున్న తరుణంలో
తల్లడిల్లే మనసుల అర్తనాదాలు వినువీధిలో హోరెత్తిస్తుంటే
సుశిక్షితులైన చోదకులైనా…
విషయం భూతద్దంలో భయపెడుతుంటే
ఉద్యోగ ధర్మానికి కట్టుబడి బాధ్యతలకు తలవంచి
ప్రాణాలను ఫణంగా పెట్టిన
నిస్వార్థ సేవకులు
పెనవేసుకున్న ప్రేమపాశం
కళ్ళ ముందు మెదిలినా
అందరి కోసం అసువులుబాసిన త్యాగధనులు
కాలిన బూడిద కుప్పలు కావవి
హృదయాంతరాళపు
మరణమృదంగ హేలలు!
కర్ణుడి చావుకు వేయికారణాలట మరి ఈ మారణహోమానికి బాధ్యులెవరు
ఎదిగిన టెక్నాలజీనా?
మానవ తప్పిదమా ?
నాగలి పట్టుకొని రైత న్న నీవు
పొలం దున్నడానికి
సన్నద్ధమైనట్లు.. నేను
కలం పట్టుకొని కవయిత్రినై
కవిత్వం రాయడానికి
ఉపక్రమిస్తా నన్న !
బీడు బారిపోయిన భూమిని
జీవమిచ్చే మట్టిగా
రైత న్న నీవు మార్చినట్లు
గడ్డకట్టుకొని పోయిన భావాన్ని
ప్రవహించే జీవనదిలా నేను
మలుస్తా నన్న !
దమ్ముపట్టి రైత న్న నీవు
విత్తనానికి ప్రాణమిచ్చినట్లు
కలాన్ని సానబట్టి నేను
అక్షరాన్ని మొలిపిస్తా నన్న !
నీరుపోసి రైత న్న నీవు
పైరుని పెంచినట్లు
భాషను కూర్చి నేను
కవితను పేరుస్తా నన్న !
పంట చేతికొచ్చి రైత న్న నీవు
నూర్పులు చేసినట్లు
కవిత పూర్తవడానికి నేను
మార్పులు చేస్తుంటా నన్న !
గాలి పట్టి రైత న్న నీవు
గింజలు కుప్ప పోసినట్లు
ఒడిసి పట్టి నేను
పదాలు ఒద్దిక చేస్తా నన్నా !
పంట ఫలాలు అందరికీ చేరాలని
రైత న్న.. నీవుఆశించినట్లు
కవిత్వఫలాలు చైతన్యం నింపాలని
కోరుకుంటా నన్న ! అందుకే
దేశ ప్రగతికి. మనిద్దరము రెండు
రథచక్రాల లాంటి వాళ్ళము..