ఆమె నా కావ్య నాయిక!

‘తాతయ్య ఎక్కిన విమానం ల్యాండింగ్ కి ఇంకా అరగంట టైం ఉంది,’ అనుకుంటూ క్యాపిచీనో కాఫీ కప్పు పట్టుకొని విజిటర్స్ లాంజ్ లో ముంబై ఎయిర్పోర్ట్లో కూర్చొని ఉన్నాడు రవీందర్.  అతని ఆలోచనలు అలా చిన్ననాటి కాలానికి వెళ్ళిపోయాయి. తనకంటే ఎక్కువగా నాన్న కూడా తాతయ్య  బామ్మ ల  దగ్గర గడపలేదు. ఆమె పూర్తి పేరు దుర్గ నందిని. తాతయ్య సీతారామయ్య ఒంగోలులో ఉండేవారు . సాయంత్రాలు తాతయ్యతో సిఆర్ఆర్ రీడింగ్ రూమ్ కి వెళ్లి కాసేపు న్యూస్ పేపర్లు, కథల పుస్తకాలు   తిరగేయడం, ఒక్కోసారి రంగారాయుడి చెరువు దగ్గరకెళ్ళి ఆ గట్టు చుట్టూ నడవడం, అమ్మానాన్న వాళ్లు వచ్చినప్పుడు కొత్తపట్నం సముద్రానికి పిక్నిక్ కి వెళ్లడం ఇలా ఎండాకాలం, దసరా, సంక్రాంతి సెలవులన్నీ గడిచి పోతుండేవి.  తాతయ్య, బామ్మ  దగ్గర ఉంటే నాకు ఎప్పుడూ బోరుగా ఉండేది కాదు.  ఇప్పుడు తాతయ్య బామ్మ  లేకుండా ఎలా ఉండగలుగుతున్నాడా అని  అనుకుంటాను.  ఆమె పోయి రెండేళ్లయింది. నాన్న హైదరాబాదులో ఇల్లు కొని మకాం  మార్చేశాడు.  నాక్కూడా చదువు పూర్తయి నేను ట్రైనింగ్  కింద ముంబాయి వచ్చి ఇక్కడే అపార్ట్మెంట్ తీసుకొని ఉద్యోగంలో స్థిరపడిపోయాను. “అర్చన నా జీవితం లోకి వచ్చింది,” తల విదిలించాడు.  విమానం ల్యాండ్ అయిందని అనౌన్స్మెంట్ విని అరైవల్ గెట్ దగ్గరికి వెళ్లి నిలబడ్డాడు. ఎప్పటిలాగే తాతయ్య ఫిట్. ఆరడుగుల ఎత్తు, చక్కటి ముఖవర్చస్తూ, వయసుతో వచ్చిన గాంభీర్యం, తెల్లగా  నెరిసిన జుట్టు మీసాలు. అనుభవంతో పండిన ఒక జీవిత శాస్త్రవేత నడిచి వస్తుంట్లుగా ఉంది  రవీందర్ కి.  బయటకు వచ్చిన  ఆయన చేతిలోని సూటికేసందుకొని కారు పార్కింగ్ దాకా వెళ్లి తాతయ్యని కారులో కూర్చోబెట్టుకొని ముంబైలో ఉన్న తన అపార్ట్మెంట్ కి చేరాడు.

**************************

 “తాతయ్య ఆ రెండో పడక గదిలో పక్క సర్ది పెట్టాను, నువ్వేళ్లి ఫ్రెష్ అయ్యి కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకో. ఈలోపు నీకు మంచి కాఫీ చేసి తెస్తాను,” అన్నాడు రవీందర్.   సీతారామయ్య గదిలోకి వెళ్ళాడు.  అది చాలా చక్కగా ఉంది.  “ఇల్లంతా ఇంత పొందికగా ఉంది అంటే ఒక అందమైన పొందిక గల స్త్రీ హస్త ఉన్నదనిపిస్తోంది” అనుకుంటూ ఫ్రెష్ అయి వచ్చి బట్టలు మార్చుకొని మంచం మీద వాలాడు.  రవీందర్  కాఫీ తీసుకొచ్చాడు. ఇంటిని చూసి ఇల్లాలి ని చూడాలన్న మాట  వాస్తవమే. అర్చన మంచి పొందికగల అమ్మాయి”అనుకున్నాడాయన.   “తాతయ్య  ఇదిగో కాఫీ,” అంటూ అందించాడు. “ఏమి తింటారో చెప్తే బయటనుండి తెప్పిస్తాను,” అన్నాడు.  “నువ్వు వండుకోవటం లేదా?” “అదేం లేదు తాతయ్య నాకు అంత బాగా వంట  రాదు,” అంటూ నసిగాడు.  “ఓరిని, నేను వచ్చాగ,  నేను చేస్తాలే వంట,”అన్నాడు.  “మీకు  వంటొచ్చా,” ఆశ్చర్యంతో అడిగాడు.  “ఏ అంత ఆశ్చర్యం.  మీ నానమ్మ నాకు అన్ని నేర్పించిందిలే,” అన్నాడు.  “అవును తాతయ్య, నీది నానమ్మది ఒక అందమైన అద్భుతమైన సహచర్యం,” అన్నాడు అర్చన గుర్తొచ్చి కాస్త నిస్పృహగ. “నాకు వంటగది కూరగాయలు చూపించు,” అంటూ మనవడిని  లేవదీశాడు.  “ఇదంతా నువ్వే చేసుకుంటావంట్రా, చాలా చక్కగా ఉంది! నీ ఇల్లంతాను!” అన్నాడు ఆయన.  “కాదు తాతయ్య, అర్చన. తనకి ఇల్లంత సర్దుకుని అందంగా ఉంచుకోవడం అంటే చాలా ఇష్టం,” చెప్పాడు చాలా సహజంగా. సీతారామయ్య గారికి అర్థమైంది , “రవీందర్ కి అర్చనకి  మధ్య వచ్చిన విభేదం అంత పెద్ద విషయం కాదని.” ఇక్కడికొచ్చే ముందే శ్రీధర్ ద్వారా కొంత తెలుసుకొన్నాడు. వీళ్ళిద్దరూ సాఫ్ట్వే వేర్ జీతగాళ్లే. ఫేస్బుక్, ఇన్స్టాగ్రామ్ ఫ్రెండ్షిప్. ఏడాదికే ఇద్దరు ఆకర్షితులయ్యారు. పెళ్లి ఇప్పుడే వద్దు ఇద్దరం కలిసి ఉందామని నిర్ణయించుకొని ‘లివింగ్ రిలేషన్ షిప్’ అంటూ ఇలా మొదలు పెట్టారు. కొద్ది నెలలకే ఇలా అయింది. సీతారామయ్య గారికి అర్థమైంది వీళ్ళ మధ్యన ఈగో అడ్డువచ్చిందని, అనుకున్న వెంటనే  “మిషన్ మ్యారేజ్” ని చేపట్టారు. రాత్రి భోజనం అయ్యాక సీతారామయ్య రవీందర్ కబుర్లు చెప్పుకొని, కొద్దిసేపు అయిన తర్వాత “ఒరేయ్ రవీందర్ నేను పడుకుంటాను, నువ్వు వెళ్లి పడుకోరా,” అన్నాడు.  “నాకు అంత త్వరగా నిద్ర రాదు తాతయ్య. నీ దగ్గర ఏదైనా పుస్తకం ఉంటే ఇవ్వరాదు,” అన్నాడు.  “ఆ సూట్ కేసులో పైనే ఉంది. కావాలంటే తీసుకో” అన్నాడు ఆయన. సూట్కేస్ తెరిచి చూసి “అది నీ డైరీ తాతయ్య” అన్నాడు. “పర్లేదురా అంతా మీ నాన్నమ్మ గురించే చదవచ్చు, తీసుకెళ్ళు.” రవీందర్ డైరీ తీసుకొని తన గదిలోకి వెళ్ళాడు. ముత్యాలన్నీ పేర్చి అక్షరాలుగా దిద్దినంత అందమైన రాతలో ఉంది తాతయ్య చేతిరాత. చదవటం మొదలుపెట్టాడు.

 “నందిని! నువ్వే నా కావ్య నాయకవి!”మొదటి  వాక్యం. అందరూ ఆమెని ‘దుర్గా’ అని ‘దుర్గమ్మ’ అని పిలిచేవారు.  సీతారామయ్యగారు  మాత్రం ప్రేమగా ‘నందిని’ అనిపిలిచేవాడు.  అప్పుడప్పుడు రవీందర్ అల్లరిగా  తాతయ్యలాగా “నందిని!” అని పిలిస్తే, “ఒరేయ్ భడవ!  ఆ పేరు ని  పిలవటంలో కూడా సుకుమారం, మాధుర్యం   చూపిస్తాడు మీ తాతయ్య, అది నేర్చుకో,” అని నవ్వేది. అందమైన ముఖవర్ఛస్సు, నిండయిన విగ్రహము, మెడలో కాసి కాయల రెండు పేటల గొలుసు,  మెడకు దగ్గరగా లక్ష్మీకాసులతో ఉన్న నల్లపూసలు,  రెండు పేటల మంగళ  సూత్రం ఉన్న గొలుసులతో జరీపేటు  చీరకట్టి ఎప్పుడు నిండుగా కనిపించేది. కాళ్ళకి అంగుళం వెడల్పు ఉన్న వెండి పట్టీలు, గజ్జల మెట్టెలు, పసుపు రాసుకొని అచ్చు లక్ష్మీదేవి తిరుగుతున్నట్లే ఉండేది నాకు తెలిసిన బామ్మ! అంత అందమైన బామ్మని తాతయ్య  ఎలా మర్చిపోగలడు, అనుకొని చదవటం కొనసాగించాడు.

************************

 ‘నందిని నువ్వా రోజు ఎదురుచూపులతో భయంతో ముచ్చెమట ముత్యాల్లాగా  నీ నుదుటన మెరుస్తుండగా నక్కినక్కి తలుపు వెనక నిలుచుని నన్ను పిలిచావు.  మా ఇంటి వరండా బయట నేను నిన్ను చూశాను.  దగ్గరకు రాగానే ఒక కాగితం నా చేతిలో పెట్టి పరిగెత్తి పోయావు. దాని సారాంశం నువ్వు నన్ను ప్రేమిస్తున్నావని నాతోనే నీ పెళ్లి అని.’ నా  మనసంతా అందమైన తెల్లని కొంగలా తేలిపోయింది గాలిలో. అప్పుడే నాకర్థమైంది నువ్వే నా జీవన కావ్య నాయక ‘అభిసారిక’ అని. మన పెళ్లి జరిగిపోయింది. మన వివాహ జీవితం మూడు పున్నములు, ఆరు శోభన రాత్రులుగా గడిచి  పోయింది.

ఆ సమయంలోనే నాకు వేరే ఊరికి బదిలి అయింది.  ‘నువ్వు లేకుండా నేను ఎలా బతకాల’ అని అనుకుంటున్న సమయంలో ‘నీ ఉత్తరాలే నాకు ఊపిరి అయ్యాయి. ఆ ఉత్తరాలలో నీ ప్రేమతో నిండిన ప్రతి పదం నాకు జీవనాధారం అయింది.’  ‘అందమైన నీ రూపు కనుల ముందే కదలాడుతుంటే నీలాగే అందంగా ఉత్తరం రాయాలని ప్రయత్నించేవాడిని.  కానీ అవి  నీ ఉత్తరాలంత  అందంగా మాత్రం ఉండేవి కాదు.  అయినా సరే నీవు మరింత అందంగా నాకోసం ఎలా ఎదురు చూస్తున్నావో రాసేదానివి.’

  “ఉత్తరం చివరలో అందమైన పాటతో “మల్లెపూలు నీకై రోజు రోజు పూచే,” అంటూ ముగించేదానివి నందిని!, నీ అందమయిన పెదవుల ముద్ర వేసేదానివి. నీవు నాకోసం గడియలు  లెక్కిస్తూ ఎదురుచూస్తున్న నా కావ్య నాయక! ‘విరహోత్ కంఠిత !” అనిపించేది.

 జీవితమంతా  ఆనందమయం అయితే , అది జీవితం ఎందుకవుతుంది. అందమయిన కావ్యమవుతుంది. నాకింకా గుర్తుంది అవి గడ్డురోజులు.  ఎమర్జెన్సీ అమలులో ఉన్న  రోజులు. నాకు జీతం రావడానికి పది హేను రోజులపయినే పట్టేది. అప్పటికింకా నేను మామూలు గుమాస్తానే. నా సంపాదన బొటాబొటిగా మన సంసారం గడపటానికి  సరిపోయేది. అప్పటి నీ త్యాగం నేను మరువలేను. అమ్మ మామయ్య చేత టెలిగ్రామ్ ఇప్పించింది, ‘నాన్నకు గుండెపోటు వచ్చిందని.  ఆఫీస్ నుండి ట్రంక్ కాల్ చేశాను అమ్మకి. ‘నాన్నను హైదరాబాద్ ఆసుపత్రికి తీసుకెళ్లారని, ఆయనకి బైపాస్ సర్జరీ చేయాలనీ, లక్ష యాభైవేలు అవుతుందని’ అమ్మ చెప్పింది. నా దగ్గర అంత డబ్బు లేదు. అప్పటి పరిస్థితులలో నాకు ఎక్కడ అంత అప్పు పుట్టలేదు. అప్పు అడిగిన పది రూపాయల వడ్డీ ఇస్తేనే ఇస్తామంటున్నారు. నువ్వు వెంటనే నీ చేతి కున్న బంగారు గాజులు, మెడలోఉన్న రెండుపేటల చంద్ర హారం, మంగళ సూత్రం బంగారు తాడు, మీ అమ్మొమ్మ నీకిచ్చిన చేతి వంకీ, పెళ్ళికి నీకు పెట్టిన ప్రధానపు ఉంగరం, మన శ్రీధర్ కి వాళ్ళ తాతయ్య చేయించిన బంగారు గొలుసు  ఇలా ఇంట్లో ఉన్న కొంత వెండి సామాను కలిపి అమ్మేయమని, డబ్బు మామగారికోసం పంపించమని  నవ్వుతూ నా చేతికిచ్చినప్పుడు నీ ఋణం ఈ జీవితం లో తీర్చుకోగలన అనిపించింది. నాన్నగారు బతికి బయట పడ్డారు. ఆ తరువాత ఒకరోజు  మేడలో పసుపు తాడుతో , చేతులకు నిండుగా ఎరుపు ఆకుపచ్చ రంగు మట్టి గాజులు వేసుకొని, తలకి నిండుగా మల్లె పూలు పెట్టుకొని,  మంచి వంగపండు రంగు నేత చీరలో నా ముందు నిలుచుని , “సీత! నేను అందంగా ఉన్నానో లేదో చెప్పు!” అని నా కళ్లలోకళ్ళు  పెట్టి నువ్వు చూస్తుంటే అంత  అందమయిన నేత్రాలు నాకు ‘దివ్య నేత్రాలుగా’ కనిపించాయి. నీ చిరునవ్వులో ఆ దేవి కామాక్షి దర్శనమిచ్చినట్టయింది. నేను మంత్రముగ్దుడనయిపోయాను, “తవ పాద పద్మం మమ సన్నిధస్త్వ,” అని నా మనసులోనే నీకు నా మనసుమాంజలి సమర్పించాను.         

 ‘నీకు గుర్తుందా నందిని ఉద్యోగం పనిలో పడి నేను కొంతకాలం నిన్ను మన శ్రీధర్ ని పట్టించుకునే వాడిని కాదు.  అయినా అన్ని సమర్ధించుకునే దానివి. కానీ ఒక రోజు సాయంత్రం నేను ఇంటికి రాగానే నువ్వు నా చొక్కా నుండి, నా ముంజేటి నుండి వచ్చిన మల్లెపూల అత్తరు వాసన పసిగట్టావు. దానికి నాతో యుద్ధమే చేసావు. మన పెళ్ళిరోజు వరకు మాట్లాడలేదు.  “పిచ్చిదానా నాకు నిన్ను మభ్య పెట్టాలని ఎప్పుడూ ఉండేది కాదు. ఇప్పుడు నిజం చెబుతున్న. ఆ రోజు మా ఆఫీస్ కి లక్నో నుండి అత్తరులు అమ్మే సింగ్ వచ్చాడు. మాకు అన్ని చూపించాడు. అప్పుడే వాడిని “మల్లెల అత్తరు ఉందా?” అని  అడిగితే తన దగ్గర ఉన్నది తీసి  నా  ముంజేతికి,  నా చొక్కాకి రాశాడు. ఆ తరువాత మన పెళ్లిరోజుకి నేను నీకా  అత్తరు బహుమతిగా ఇస్తే నునుసుగ్గుతో ఆ అత్తరు పరిమళంలో ఎంతో అందంగా కనిపించావు. నీ అపార్ధం  తొలిగిపోయింది.  నాకు తెలుసు నందిని!నాతో నే నీ కలహం,నీవే నా కలహాంతరిత!”

 ‘ఇంకొక సంఘటన నీకు చెప్పాలి నందిని. మనకు పెళ్లయి పదేళ్లయిన మన వివాహం జరిగిన రోజుని  నువ్వెప్పుడూ పండుగలాగా చేస్తావు. నాకు ఆ రోజు మర్చిపోలేని రోజు।  అందమైన కుట్టుపూలతో ఉన్నపలుచగా గాలికి తెలిపోయే  ఫారెన్ నయిలెక్స్  లేత గులాబీ రంగు చీరను కట్టి నా ముందు నిలుచుంటే నాలో అంతర్ముఖమైపోయిన కోరిక  కుండలినిలో విశ్రమించి ఉన్న సర్పం మాదిరిగా గుండెలోకి, అక్కడి నుండి అజ్ఞా చక్రంలోకి చేరిపోయి నన్ను నీ ప్రేమ దాసుడిగా మార్చేసింది. నీ పొందులో నన్ను నేను మరిచిపోయి నీ ఒడిలో అలాగే విశ్రమించాను. నువ్వే నా కలల నాయిక స్వాధీన పతిక….!” నీకు నా మీద ప్రేమ పొంగినప్పుడల్లా నన్ను చాలా సార్లు ‘సీత’ అని ముద్దుగా పిలిచే దానివి నీకు గుర్తుందా. నాతో అనేదానివి  కూడా,”  సీతా ! మనం ఎప్పుడు సీతారాములు, శివపార్వతుల్లాగానే ఉండాలా,  రాధాకృష్ణుల లాగా కూడా ఉండొచ్చు.   ప్రేమే మన ప్రపంచం అన్నట్టుగా కూడా ఉందాము. ఆ  ప్రేమ అనుభూతిని  మనసారా  అనుభవిద్దాము,అంటూ నన్ను ప్రేమతో చుట్టేసెదానివి.” ఆనాటి మన ప్రేమ అనుభవమై, అందమైన ఒక అనుభూతిగా మారిపోయింది.

‘నువ్వా రోజు రాత్రి నా గదికొచ్చి నన్ను జరగమని నా పక్కన కూర్చుని, కొద్దిసేపటికల్లా నన్ను ఆనుకొని కూర్చొని ఆ తర్వాత నా గుండెల మీద తలపెట్టి పడుకున్నావు. “నేను హఠాత్తుగా చనిపోతే నువ్వు  ఎలా ఉంటావు సీతా?” అన్నావు. “అవేం  మాటలు. అయినా అలా జరిగితే నీ వెనకాలే నేను. నేనేమన్నా ఈ భూమ్మీద  శాశ్వతంగా ఉండడానికి  వచ్చానా?”అన్నాను. “కానీ ఒక్క మాట మాత్రం నిజం. నువ్వు దూరం అయిపోతే నువ్విక రావని అర్ధమైన రోజు నేను  నీ తోటే ఉండే రంగుల ప్రపంచం సృష్టిస్తాను. అందరికీ దూరంగా అందమైన ప్రపంచం. అందులో నువ్వు నేను మాత్రమే, వెళ్లిపోతానని అనకు, నా మనస్సు, తనువు ఇంకా నీ సాంగత్యమే కోరుకుంటున్నాయి,” అంటూ నిన్ను మరింతగ  పొదివి పట్టుకున్నాను. అలా పట్టుకున్నప్పుడు నువ్వు అల్లరిగా చేసే  చుంబనం చేయలేదు. నన్ను నీ గుండెలకు హత్తుకొని నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరిచేయలేదు.   నీ నుదురు నా గుండెలకు చల్లగా మంచు ముక్కలా తగిలింది. భయమేసింది నిన్ను లేపి పడుకోపెట్టాను.  నాకు అర్థమైంది నువ్వు నాకు  అందనంత దూరంగా పోయి నా రాక కోసం ఎదురుచూస్తున్న  ప్రోషిత భత్రుకవి.” నీ వియోగం నువ్వు నాకు ప్రేమగా వేసిన శిక్ష. నువ్వు లేవన్న సత్యం తెలిసినా  నీవు నాలోనే ఉన్నావన్న భ్రమలో, ఆ అనుభూతిని నా మనసంతా  నింపుకొని ఈ నా చివరి దశ గడిపేస్తాను.  నీవే నా జీవన కథా కావ్య నాయికవు.”

**********************

రవీందర్ కళ్ళు తుడుచుకున్నాడు. అతని  మనసులో తాతయ్య కి బామ్మ తోటి ఉన్న అనుబంధం ఒక కొత్త అనుభూతిని కలిగించింది. ఎన్ని మాట పట్టింపులున్నా ఎన్ని కష్టాలు వచ్చినా ఒకరితో ఒకరిని బంధించేది ఆ శృంగార ప్రేమనుభూతి. అది  అనుభవించాలే  తప్ప, ఒకరు  చెప్పేది కాదన్న సత్యం ఎంత బాగా తాతయ్య నాకు చెప్పాడు అనుకున్నాడు.  ‘అర్చన గుర్తొచ్చింది.’ ఆ రోజు అర్చనతో కలిసి ఒక ఫ్రెండ్ ఇచ్చిన పార్టీ కి వేళ్ళాడు తను. కపుల్స్ డాన్స్ పెట్టారు. అర్చన చాలా బాగా చేసింది.  ప్రేమతన్మయత్వంలో నన్ను “ఒరే, రవీందర్ నాతో అడుగులు కలిపి మంచిగా చేయొచ్చుగా! ’ అన్నది. ఆమె ‘ ఒరే రవీందర్” అనటం   అందరు విన్నారేమో అనిపించి, “నన్ను, ఒరే” అని సంబోధిస్తుందా!” ఆవేశం, అవమానం ఉప్పిరిగొనగా      నేను ఆమెను  దూరంగా తోసేసి, అక్కడే వదిలేసి అపార్ట్మెంట్ కి వచ్చేసాను. నా వెనకాలే వస్తుందనుకున్నాను. అర్చన అభిమానవతి. తాను చాలా హార్ట్ అయిందని అర్ధమయింది. ఎందుకంటే, ఆ రాత్రే తను , ఒక ఫ్రెండ్ తో కలిసి ఆమె హాస్టల్ కి వెళ్లిపోయిందని తెలిసింది. తాతయ్య బామ్మల సాంగత్యం నన్నిరోజు ఆలోచింపచేసింది. తనని దూరం చేసుకొని బాధపడుతున్నాను. ఆమె దగ్గరికెళ్లి క్షమించమని అడగాలి. ఇంకెప్పుడు ఇలాటి  ఇగోలకు పోయి ఆమెని బాధపెట్టనని ఆమెకి చెప్పాలి. ‘నన్ను క్షమిస్తావా అర్చన!’” అలా అనుకుంటుంటే   మనసంతా విహంగయానం చేయ సాగింది. ఎప్పుడు కునుకు  పట్టిందో తెలియలేదు నిద్రలేచేసరికి సీతారామయ్య గారు వాకింగ్ కి వెళ్ళాడు.  రవీందర్ తయారయి,  “తాతయ్య నేను లంచ్ కి కలుస్తాను,” అని చీటీ  రాసిపెట్టి వెళ్ళిపోయాడు.

నేరుగా అర్చన  ఉన్న ఉమెన్స్ హాస్టల్ కి వెళ్ళాడు. ఆమెని చూస్తూనే చుట్టేసి, నుదుటి మీద ముద్దుపెట్టాడు ప్రేమతో. “నా వల్లే తప్పయింది అర్చన, ఇంకెప్పుడు నిన్ను అలా వదిలేయను, పద వెళదాము మన ఇంటికి ,” అన్నాడు. అర్చన మౌనం భయపెట్టింది. “అర్చన ఎం ఆలోచి స్తున్నావు? మన కోసమే మా తాతయ్య వచ్చాడు నిన్ను చూడాలని, పద.” అన్నాడు.

“నీకు లేదా రవీందర్,” అడిగింది శాంతంగా.

“నువ్వు లేకపోతే నాజీతానికి అర్ధమే లేదనిపించింది అర్చన. మన మధ్యన ఇంకెప్పుడు ఈ అభిప్రాయబేధాలు రాకుండా ఉండేలా చూసుకుంటాను. నన్ను నమ్ము,” అన్నాడు కళ్ళనిండుగా వచ్చిన కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటూ.       

 అర్చన రవీందర్ ని  మనఃస్పూర్తిగా దగ్గరికి తీసుకుంది.  ఆమె తో కలిసి  లంచ్ కల్లా  అపార్ట్మెంట్ చేరుకున్నాడు.  అప్పటికే సీతారామయ్య వాళ్ళిద్దరికీ కలిపి వంట చేసుంచాడు.  వస్తూనే “తాతయ్య ఈమె నా అర్చన,” అంటూ పరిచయం చేశాడు.  చూడముచ్చటగా నాజూకుతనానికి చీర కట్టినట్టుగాఉంది అర్చన. సీతారామయ్య వాళ్ళిద్దర్నీ దీవించి “ఒరేయ్ రవీందర్ నేను వెళతాను టికెట్ బుక్ చెయ్యి” అన్నాడు. “లేదు తాతయ్య, మీరే మా వివాహం జరిపించండి,” అన్నాడు మనఃస్ఫూర్తిగా రవీందర్.  తన సంచిలో ఉన్న పంచాగం  తీసి  లెక్క కట్టి , “ఒరేయ్! శ్రావణ మాసం లో మంచి ముహూర్తం ఉందిరా! అదే ఖాయం చేసి మీ నాన్నకి చెప్పి పెళ్లి ఏర్పాటు చేస్తాను,” అని సంతోషంగా చెమర్చిన కళ్ళని తుడుచుకున్నాడు సీతా రామయ్య.     రెండు రోజుల తర్వాత విమానం టికెట్ బుక్ చేశాడు రవీందర్. వెళ్లే రోజు వాళ్లిద్దరికి  చెప్పాడు,”మీరే బంధంతో ఉన్న అది అనుబంధమే కావాలి. ప్రేమ అనేది అనుభవంతో కూడిన అనుభూతి.  దాన్ని మనస్ఫూర్తిగా అనుభవించాలి. అప్పుడే అది అనుభూతిగా మారుతుంది. ఆ అనుభూతి  మీ మధ్యన  విడదీయరాని శృంగారానుబంధంగా మారాలి. ఆ ప్రేమభందాన్ని పవిత్రబంధం గా మార్చుకోండి.”

‘అవును! సీతారామయ్య గారి  జీవితం అనుభవం నుండి అనుభూతిలోకి మారిన సౌందర్యలహరి.’ అనుకుంది అర్చన.