విలువైన విత్తనాలు

వైరుధ్యాల మధ్య నలిగిన బానిస భావజాలాన్ని చీల్చుకుంటూ
స్వేచ్ఛను నేర్పే కలాలే
రేపటి పంటకు నాగళ్లు కావాలి.

గాయకుడి గొంతు
గాలిని మాత్రమే కదిలించకూడదు,
గుండెల్లో గడ్డకట్టిన భయాన్ని కరిగించి
మానవ ఐక్యతకు
కొత్త స్వరాలను మొలిపించాలి.

యాంత్రిక యుగం
మనుషులను దగ్గర చేసినంతగా
మనసులను దూరం చేసింది
పలకరింపుల స్థానంలో
తెరలు పెరిగాయి

ఆత్మీయత స్థానంలో
ఇనుప కచ్చడాలు నిలిచాయి.
పుట్టుకలోనూ చావులోనూ మనిషి ఒంటరివాడే అయినా
ఆలోచన ఎప్పుడూ ఒంటరిది కాదు

కలం అనే హలంతో దున్నిన మనసు నేలలో
మానవత్వం విత్తనం పడితేనే
సమసమాజం పంట పండుతుంది.