ఈ బాధ నా కంటే ముందే
లోకంలో పుట్టి ఎందరినో ఏడ్పించి
ఇప్పుడు నా వంతుగా
నా బతుకుని తలుపు తట్టింది అంతే .
కనిపించని ఈ గాయాన్ని
బాధ అని పిలిచే హక్కు లేదు.
బాధపడే దిక్కు లేదు.
తరాలుగా తుప్పుపట్టిన కన్నీళ్లుకు
పూడిన గొంతు ఓ దిగుడు భావి.
పాడుపడ్డ సమస్యను పూడిక తీస్తే
విరిగిన ఏళ్లు సాక్షిగా
పగిలిన కలల అలికిళ్ళుతో
చల్లారిన చరిత్రలో
కంపు కొట్టే కుళ్ళు వాసనే.
పారేసుకున్నవి నాలుకపై నడిస్తే
పచ్చి నిజాలను అందంగా హత్య చేసి
అబద్ధాలతో పూడ్చి పెట్టీ
బాధను జాగ్రత్తగా బతికించి
దూరంగా వదిలి సందేశం చల్లగా తప్పుకుంటుంది.
ఏ బలం లేని బతుకుల్లో
ఏపుగా పెరుగుతూ
ఒకరి కంటే ముందుగా
ఇంకొకరిలో పుట్టి ఎదిగే బాధకు ఎప్పటికైనా
మనిషే ఆయుధం కావాలి.
