ఒద్దిరాజు మురళీధరంరావు

ఒక రెండు చిట్టెలుకలు వంట సామాను గదిలోకి పోయి, ఒక గూటిలో మీగడ తునక దొరికించుకున్నవి. మనం దీన్ని పంచుకుందాం అని దాని గురించి మాట్లాడుకున్నవి. “నేను పెద్దదాన్ని కాబట్టి నాకు ఎక్కువ భాగం కావాలి” అన్నది పెద్దది.
” ఓహో ! అదేం కుదరదు” అని అన్నది చిన్నది. “నాకే ఎక్కువ భాగం కావాలి. ఎందుకంటే నేను తిని నీ అంత ఎదగాది ” అని .
ఇలా అనుకుంటూ కాసేపు అవి వాదులాడుకొని మరుసటి రోజు నిశ్చయించుకుందామని పక్కకు పెట్టేసాయి .
మరుసటి రోజు ఉదయం కలిసి పెద్దది చిన్నదానితో “నువ్వు అన్నదే కరెక్ట్. నీవు అనుకున్నట్టే మీగడ తునకను పంచుకుందాం”అని .
అట్లా అనగానే” ఓహో అట్లా కాదు” అని అంది చిన్నది.” ఓ నువ్వన్నదే కరెక్టు” అని పెద్దది. “ఓ నువ్వు అన్నదే కరెక్ట్ “అని చిన్నది ఇలా వాదలాడుకొని చివరకు మర్నాడు తిందాం లే అని ఆ రాత్రి దాన్ని పక్కకు పెట్టి పడుకున్నాయి.
మరుసటి రోజు వంట సామాను గదిలో మళ్ళీ కలిశాయి. ఈసారి రెండు ఒకేసారి” నాకు తెలుసు” అని అన్నవి. ఈ మీగడ తునకను సమానంగా మన మధ్య పంచుకుందాం అని అనుకున్నాయి. కానీ రెండూ కూడా మీగడ తునకను చూసే వరకు అది పాచిపోయింది. పెద్ద ఎలుక అన్నది “మనం దాని గురించి అంతగా విచారించకపోనుంటిమి, దాచిపెడితే పాచిపోయింది!”.

గ్యాస్‌ కోయినేకు ఐదుగురు పిల్లలు. వాస్తవంగా పిల్లలేనని గ్యాస్‌ కోయినే అనేవాడు. చాలావరకు ఐదు పిల్ల మొసళ్ళ వలె ఉన్నారు. ఆమె అన్నది నిజమే. ఆ ఐదుగురు ఉదయం నుండి రాత్రి వరకు కోట్లాడుతూ తలలు పడిపోయేంత అరుపులు అరుస్తూ తగిలించుకున్న దెబ్బలు చూపించేందుకు కన్నీరుతో ఒకరి తరువాత ఒకరు ఇల్లు చేరేవారు. చేతులీడ్చుకుంటూ గ్యాస్‌ కోయినె భార్య ఇలా అయితే మేము ఉండలేము అన్నది. నాకు ఒక్కక్షణం శాంతి దొరకడం లేదు. నేను త్వరలో నా బలహీనమైన నరాలు కోల్పోతాను. మిస్టర్‌ గ్యాస్‌ కోయినె ఆమె అన్నది అంగీకరించాడు. అది ఆమె బాధను ఎప్పటికన్న ఎక్కువ చేసింది. తల ఊపుకుంటూ కూర్చోకు. ఏదో ఒకటి చెయ్యి అని అతని మీద అరిచింది. కానీ అతను ఏమి చేయాలో తోచక, ఏదో ఒకటి చేయాలని ఆలోచించాలి. ఎందుకంటే పిల్లల అల్లరి, గులిగే భార్యను భరించలేకపోయాడు.

ఆ రోజు అతను పిల్లలులేని మిత్రుడిని కలవడం జరిగింది. అతను ఏదో ఉద్యోగం కోసం చూస్తున్నాడు. వెంటనే, గ్యాస్‌ కోయినేకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఆ టౌన్‌ లో ఒక ప్రత్యేకమైన ఇల్లు కట్టించి, దాంట్లో కనీసం ఒక సగం రోజు ఊరి వారి పిల్లలను ఉంచి, తన మిత్రుడు వాళ్ళను చూసుకుంటూ ఉండొచ్చు కదా? వాళ్లకు చిరాకు కలగకుండా తన మిత్రుడు వాళ్ళకు ఏదో ఒకటి బోధించ వచ్చు గదా. చదివించడం, రాయించడం, లెక్కలు చేయించడం చేయవచ్చు కదా. అది ఆ పిల్లలకు చాలా ఉపయోగకరం కూడా. ఆ రకంగా అదే మొదటి పాఠశాలగా ఆరంభించారు. ఆ టౌన్‌ పిల్లలకు మొదటి ఉపాధ్యాయుడు దొరికాడు. ఉపాధ్యాయుని తల త్వరలోనే నెరిసిపోయింది. ప్రత్యేకంగా ఆ ఐదుగురు గ్యాస్‌ కోయినె దయ్యాలవంటి పిల్లల అల్లరితో.

వేన్‌ రైట్సు అనే అతనికి ఒక కోళ్ళగుంపుతో పాటు ఒక హాట్‌ స్టర్‌ అనే పుంజు మరియు గ్లోవర్సు అనే అతనికి కోళ్ళ గుంపుతో పాటు గర్వం కల ఒక పుంజు వుండెను. కోళ్ళు తిరిగే రెండు జాగల మధ్య ఒక పెద్ద చెత్తకుప్ప వున్నది. చాలాకాలం వరకు రెండు పుంజులకు ఆ చెత్తకుప్ప గురించి ఏమీ తెలియలేదు. కానీ అవి వాటి పెట్టలను దూరం దూరం తీసుకపోయినావో ఒకరోజు ఆ రెండు చెత్తకుప్పపైన కలవడం జరిగింది. ఆ రెండు ఒక దాని ముందు రెండవది కోపంగా ముక్కు ముందరికి అంటూ రెక్కలు ఆడించాయి. ఆ పెట్టలు వాని యజమానులు ఎట్లు సదురుకుంటారో ఎదిరి చూసాయి. ఈ చెత్తకుప్ప వేన్‌ రైట్సుకు చాలాకాలం నుండి చెందియున్నదని హాట్‌ స్టర్‌ గట్టిగా అంది. మేము ఇక్కడ మేత మేయుటకు అర్హులం అంది. కానీ గర్వం కలది తిప్పికొట్టింది. అది శుద్ధ అబద్ధం. ఆ చెత్తకుప్ప గ్లోవర్సుకు చెందినదని, ఇది మాది అని గట్టిగా అంది. చాపమొహం దానా ఇది మాది అని అరిచింది హాట్‌ స్టర్‌. ‘ఇది మాది, బలిసిన తలదానా!’ అని ప్రౌడ్‌ కోంచ్‌ నోరు మూయించింది. ఒకవేళ నీ గుంపును వెంటనే, ఇక్కడినుండి తీసుకపోకపోతే కోపంగ హాట్‌ స్టర్‌ నీ కంటి గుడ్లు పీకేస్తా నంది. నీ గుంపును ఇక్కడినుండి వెంటనే తీసుకపోకపోతే నీ రెక్కలను పీకేస్తాను మరియు నీవు మొండి శరీరంతో నడవగలవు అని ప్రౌడ్‌ కోంచ్‌ నోరు మూయించింది. ఈ తీరుగ అవి నోటికి వచ్చినట్లు ఒకదాని మీద ఒకటి అవమాకరమైన తిట్లు మరియు భయంకరమైన బెదిరింపులు చేసుకున్నాయి. ఇది ఒక గంట తరువాత మరో గంట సాగింది. ఈ రెండు పుంజులు అలసిపోయి చుట్టూ చూశాయి. అప్పుడు అక్కడ చెత్తకుప్ప మొదట్లో వేన్‌ రైట్సు మరియు గ్లోవర్ల పెట్టలు పక్కపక్కనే కలిసి గింజలు సంతోషంగా ఏరుకుని తింటున్నాయి. అప్పుడు ఆ పుంజులు సిగ్గుపడి తలలు వంచుకొని అక్కడినుండి ఇంటివైపు వెళ్ళాయి. వాటిలో ఎవరు గెలిచారో, ఎవరు ఓడారో తెలుసుకోండి.

”కలిసి ఉంటే కలదు సుఖం”.

హిల్దా అనే యువ వయసులో ఉన్న అమ్మాయి, అంత తెలివైనది కాదు. ఇంకా దానికితోడు అత్యాశాపరురాలు. ఒకరోజు తన మేనత్త తన ఇంటికి రమ్మని ఆహ్వానించింది. తన వద్ద నీకోసం వివాహ డ్రెస్సు ఉంది. అదేగాక ఇంకో అదనపు డ్రెస్సు కూడా నీకే ఇవ్వాలనుకుంటున్నాను. నేను రెండు పెట్టెల్లో ఒక్కో వస్తువు పెట్టాను. దానిలో ఏదో ఒకటి నీవు ఎంచుకోవాలి. మొదటి పెట్టెలో ఈకలతో చేసిన బహుమతి. రెండవ దానిలో లోహంతో చేసినది. ఒకటి ఖరీదయినది, రెండవది కాదు. తూకంలో రెండూ ఒకేలా ఉంటాయి. జాగ్రత్తగా విచారించు నీకు ఏది కావాలో. అది నిర్ణయించేందుకు హిల్దాకు ఎక్కువ సమయం పట్టలేదు. ఆమెకు ఈకల కన్న లోహము విలువైనదని మరియు బరువైనదని కూడా ఆమె నిర్ణయించుకుంది. ఎక్కువ విచారించకుండా ఆమె రెండవ పెట్టెను ముట్టుకుంది. ఆమె మేనత్త రెండు పెట్టెల మూతలు తెరిచింది. ఒకదానిలో ఏ పెండ్లికొడుకైనా ఇష్టపడే మెత్తని ఈకలు ఉన్నాయి. రెండవ దానిలో ఒక పాత రంద్రాలు పడిన చారు గిన్నె ఉన్నది. హిల్దా తొందరపడ్డది మరియు అప్పటినుండి కొద్దిగా ఎక్కువగా జాగ్రత్త పడటం చేస్తుంది. ఆమె వివాహం జరిగాక ఆమె మేనత్త ఎలాగూ ఆ మెత్తని దిండు ఆమెకే ఇచ్చింది.
ఏ పనికైనా తొందరపడటం మంచిది కాదు.

ఒకరోజు ఉదయం ఒక అమాయకపు పిల్లి ఒక ఇంట్లో వంట సామాను గది ముందర ఒక ఎలుకను పట్టుకుంది. పిల్లి తన పెద్ద పంజాలో దాన్ని పట్టుకున్నప్పుడు ఎలుక అంది ”నీవు నన్ను తినే ముందు నన్ను నా తిండి తిననీయవా?” అని. ముఖ్యమైన విషయం, అమాయకపు పిల్లి తన పండ్లు చూపుతూ అదా నా తిండి అంది. నేను ఎంత అందంగా ఉన్నానో చూడలేవా? అని ఎలుక పలికింది. ఇంత అందమైన ప్రాణిని చంపేయడం దారుణం కాదా? ఆ పిల్లి తన చేజిక్కిన ఆహారాన్ని కిందా, మీదా చూచి అది చాలా అందంగా ఉందనుకుంది. ఆ ఎలుక అమాయకపు పిల్లిని ఇష్టపడుతున్నట్లు నటించింది కూడా. మోసపూరితంగా అది మనిద్దరం ఒకే సైజులో లేకపోవడం ఎంత దారుణం అంది. మనిద్దరం ఒకే సైజులో ఉంటే చాలా బాగుంటుందని ఆ ప్రయత్నం మొదలు పెట్టుమని ఎలుక, పిల్లికి సలహా ఇచ్చింది.

అప్పటి నుండి ఎలుక వెనుక గదిలో ఒక మెత్తని దిండుపై హాయిగా కూర్చుండిపోయింది. ఆ అమాయకపు పిల్లి ఎలుకకు తినేందుకు ఎన్నో మంచి మంచి తినుబండారాలు తెచ్చి ఇస్తూ పోయింది. ఆ పిల్లి సన్నబడేందుకు తిండి బాగా తగ్గించింది. చివరకు తిండి తక్కువై పిల్లి అనారోగ్యం పాలయ్యింది, బాగా బక్కచిక్కింది. అందువలన ఎలుకే స్వయంగా వెళ్ళి ఆహారం సంపాదించుకొని తింటూ బాగా లావై తినే వస్తువుల గది తలుపుకింది బొరియలో ఇరుక్కుపోయింది. అప్పుడు ఇంటి యజమానురాలు దాన్ని పట్టుకుని బోన్లో వేసింది. ఎప్పుడైతే పిల్లి కొంత బాగైందో బోన్లో ఉన్నదాన్ని చూసేందుకు వచ్చింది. పుస్సీ, నన్ను దయతో బయటికి తీయవా అని ఎలుక బ్రతిమాలింది. నువ్వు బోన్లో వున్నందుకు, అదృష్టవంతురాలివనుకో అని కోపంగా అంది పిల్లి. నీవు బాగా బలిసావు, నేను బాగా చిక్కిపోయాను. నీవు ఒకవేళ బయట ఉంటే తప్పకుండా నిన్ను మింగేసేదాన్ని.

రాజు వాలెన్‌ టైన్‌ తన శవయాత్ర ఎలా ఉంటుందో తెలుసుకోవాలని ఎప్పుడూ ఆలోచిస్తుండే వాడు. వాస్తవానికి అతనికి చనిపోవాలని లేదు, కానీ ప్రజలు ఎలా దుఃఖిస్తారో తెలుసుకోవాలని ఆశ పడుతున్నాడు. అతను వాస్తవంగా చనిపోయాక ఏమి జరుగుతుందో తను ఏమీ చూడలేనని గ్రహించాడు. ఒకవేళ నేను చనిపోతే ప్రజలు ఎలా దుఃఖిస్తారో తెలుసుకోవాలంటే నేను బ్రతికుండగానే నా శవయాత్రను ఏర్పాటు చేయాలి. అందుకు అతను చనిపోయినట్లు ప్రకటించాడు. సిటీ మొత్తం ప్రజలు నల్ల జెండాలు పట్టుకొని, వెయ్యి నల్ల జెండాలు దారి పొడుగునా ఏర్పాటు చేయాలని, తనకు శవపేటికలో పడుకో బెట్టాలని ఆజ్ఞాపించాడు. అది ఎవరు తెలుసుకోకుండా తను మాత్రమే ప్రజలు బాధపడటం చూడాలని అనుకున్నాడు.
అది కేవలం ముఖ్యమంత్రికే చెప్పి శవయాత్ర తీయుటకు ఆదేశించాడు. శవయాత్ర మొదలయ్యింది. కానీ ఇది ఏమిటి? వాలెన్‌ టైన్‌ చనిపోతే ఒక్క చుక్క కన్నీరు కూడా, ఏమాత్రం బాధ కూడా ప్రజల్లో చూడలేదు. ప్రజలు వారివారి దినచర్యల గురించి మాట్లాడుకుంటున్నారు. శవం వెంట నడిచేవారు, దారి ప్రక్కన నిలబడ్డవారు కూడా. ప్రజలు ఎన్నోసార్లు వీడు పోవడం మంచిదయింది, పీడ విరగడయిందని అనుకోవడం విన్నాడు రాజు. వచ్చేవాడు ఇంతకన్న చెడ్డవాడు కాకూడదని ఊహించసాగారు. ఇంతకన్న చెడ్డవాడు ఉండడు. వీరితో ఇంకా కొందరు కలిశారు. శవపేటికలో పడి వుండి తడి చెమటల్లో మునిగిపోయాడు రాజు. కాబట్టి అతను ఈ ప్రపంచాన్ని బాధలో ఉంచి మరణించ దలచలేదు. దానికి వ్యతిరేకంగా తన ప్రజలు తను చనిపోతేనే సంతోషిస్తారని ఎప్పుడైతే అతను ఇది గ్రహించాడో వాలెన్‌ టైన్‌ వాస్తవంగా చనిపోవాలని అనుకున్నాడు.
రాజు వాలెన్‌ టైన్‌ ఎంతో విచారపడినప్పటికీ శవ పేటికలో మరణించలేదు. మొదట్లో అతనికి చాలా కోపం వచ్చింది. తనను దూషించిన వారందరినీ చంపించాలనుకున్నాడు. కానీ అప్పుడు రాజ్యంలో పనులు చేసేవారు ఉండరు కదా! అతను ఆలోచించే కొద్ది అతనే చెడ్డవాడని తెలుసుకుని మారాలను కున్నాడు. అప్పుడు ముఖ్యమంత్రితో తను మంచిగా పరిపాలించడం మొదటినుండి నేర్చుకోవాలని చెప్పాడు. కానీ ఎలా? అది చాలా సులభం, నవ్వాడు ముఖ్యమంత్రి. మీరు చేయవలసింది మారు వేషంలో ఆ ప్రజల్లోకి వెళ్ళండి, వారితో కలిసి పని చేయండి, వారు అనేది వినండి. అప్పుడు మీకు తెలుస్తుంది. వాళ్ళకు ఏది ఇష్టమో, ఏది అయిష్టమో? రాజు ఏమి తప్పు చేసేవాడో వారు చెప్పినది మరిచిపోనట్లయితే నీవు తిరిగి వచ్చాక చాలా తెలివిగా పరిపాలించగలవు. వారు నన్ను గుర్తించకపోతే ఎలా? అని రాజు అడిగాడు. మీరు విచారించకండి! వారు ఎల్లప్పుడు మీ కిరీటం, మీ మెత్తని పొడుగాటి కోటును మాత్రమే చూశారు. మీ ముఖాన్ని ఎప్పుడు జ్ఞాపకం ఉంచుకోలేరు అని ముఖ్యమంత్రి నమ్మ బలికాడు. కానీ ఈ మధ్యన ఎవరు పాలిస్తారు? అని రాజు అడిగాడు. రాజు లేకుండా దేశం ఉండలేదు కదా! ఓహో, అవును అది సాధ్యమే, ముఖ్యమంత్రి హేళనగా నవ్వాడు. ఇదో సమస్యా అని. మీరు వచ్చేంతవరకు ప్రజల విచారం (దుఃఖం) ప్రకటిస్తాను. ఒకవేళ ఏమైనా నిర్ణయించవలసి వస్తే నేను ఎప్పుడూ చిన్న శబ్దం చేసి మిమ్మల్ని అడుగుతాను. అందుకు వాలెన్‌ టైన్‌ అంగీకరించి, పాలించడం నేర్చుకోవడానికి వెళ్ళాడు.