ద్వేష ఖననం

అసూయ ఆమడదూరంలో కూర్చుంటుంది
ద్వేషం అతడి దేహంలో బతకలేక
ఖాళీ చేసి వెళ్ళిపోతుంది
శేషాల లెక్కల్లో
శత్రువుల సంఖ్య సున్నా

కవికో కవితావాక్యాన్నిచ్చే మంచితనం
అతడిలో ప్రసరిస్తున్నందుకేమో
చంద్రుడు తలపాగా మీద వెలుగుతుంటాడు
ప్రియమైన పాటలన్నీ చెవులను ముద్దాడుతుంటాయి
మసకచీకట్లే టార్చ్ లైట్లయి ఎదురొస్తాయి
చిరు చిరు జల్లులు
పూలలా మీద కురుస్తాయి
చురకలు పెట్టిన చేతులే
లేపనాన్ని పూస్తాయి

అహం కొలతలు తగ్గించబడి
దూరాలు దగ్గరగా నిలుచున్నప్పుడే
నిజమైన ప్రేమ..గుండెలను చీల్చుతూ
బయటికొస్తుంది

సన్నని గీతలను చెరిపేసినందుకో
అంతరాలను ఖననం చేసినందుకో
పగ, ప్రతీకారాలను కనబడకుండా ఊడ్చేసినందుకో
జీవన లయాన్విత చందమామకు
గోరుముద్దలు తినిపిస్తూ
ఆ కాంతుల్లో మెరిసిపోతున్న
ఆనందకర దృశ్యాల్లోనే
అతనిప్పుడు తడిసిపోతున్నాడు