‘నాన్న డైరీ’

హైదరాబాద్ నగరంలోని ఒక పెద్ద విల్లా. బయట తోటలో రంగురంగుల పూల మొక్కలతో చిన్న తోట అందంగా ఉంది.

 లోపల ఏసీ చల్లదనంలో అంతా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. ఆ ఇంట్లో ఉండే రాఘవరావు గారి వయస్సు డెబ్బై ఐదేళ్లు. ఒకప్పుడు డిస్ట్రిక్ట్ కలెక్టరేట్‌లో పెద్ద అధికారిగా పనిచేసి రిటైర్ అయ్యారు. రెండేళ్ల క్రితం భార్య కాలం చేసింది. వారికి ఒకే ఒక్క కొడుకు అఖిల్. తన జీవితకాలం సంపాదనంతా పెట్టి కొడుకు అఖిల్‌ను అమెరికాలో చదివించారు. ఇప్పుడు అఖిల్ అదే నగరంలో ఒక సాఫ్ట్‌వేర్ కంపెనీకి సీఈఓ. తల్లి చనిపోయాక తండ్రిని తమతో పాటే ఉండేందుకు తన ఇంటికి తీసుకు వచ్చాడు అతను.

రాఘవరావు గారికి ఆ ఇంట్లో అన్ని సౌకర్యాలు ఉన్నాయి. తినడానికి పోషకాహారం, వేసుకోవడానికి మందులు, చూసుకోవడానికి ఒక అటెండెంట్. కానీ ఆయనకు లేనిది ఒక్కటే, ఆత్మీయ పలకరింపు.

అఖిల్ తెల్లవారుజామున ఆఫీస్‌కు వెళ్తాడు, రాత్రి ఎప్పుడో వస్తాడు. కోడలు శృతి తన కిట్టీ పార్టీలు, సోషల్ మీడియా లైవ్‌లతో బిజీ. మనవడు సిద్ధూ తన ఐప్యాడ్ లో గేమింగ్ లోకంలో ఉంటాడు. రాఘవరావు గారు ఆ ఇంట్లో ఒక అందమైన పాత కాలపు బొమ్మలా మిగిలిపోయారు. ఎవరూ ఆయనను ఏమీ అనరు, కానీ ఎవరూ ఆయనను పట్టించుకోరు. అది ఒక రకమైన ‘గౌరవప్రదమైన నిర్లక్ష్యం’.

ఒక ఆదివారం ఉదయం. అందరూ బ్రేక్‌ఫాస్ట్ టేబుల్ దగ్గర కూర్చున్నారు. రాఘవరావు గారు మెల్లగా నడుచుకుంటూ వచ్చి పక్కనే కూర్చున్నారు.

“అఖిల్.. వచ్చే వారం మన ఊర్లో జాతర ఉందిరా. నీకు గుర్తుందా, చిన్నప్పుడు నువ్వు నా భుజాల మీద కూర్చుని జాతర అంతా సంబరంగా తిరిగే వాడివి, రంగుల రాట్నం ఎక్కేవాడివి. ఈసారి వెళ్దామా?” అని ఆశగా అడిగారు.

అఖిల్ ఫోన్ చూస్తూనే, “నాన్నా.. ఇప్పుడు జాతరలు, ఊర్లు అంటే ఎలా కుదురుతుంది? నాకు ఇక్కడ క్లయింట్ మీటింగ్స్ ఉన్నాయి. పైగా అక్కడ ఎండలు, దుమ్ము.. మీకు పడవు. ఇప్పుడు అలాంటి ప్రోగ్రాం ఏమీ పెట్టకండి,” అని తేల్చేశాడు.

కోడలు శృతి అందుకుని, “అవును మావయ్య గారూ, పైగా సిద్ధూకి కోచింగ్ క్లాసెస్ ఉన్నాయి. మనం వెళ్లలేం,” అంది. రాఘవరావు గారి కళ్లల్లో మెరిసిన ఆశ ఒక్కసారిగా ఆవిరైపోయింది. ఆయనకు కావాల్సింది జాతర కాదు, ఆ వంకతో తన కొడుకుతో, మనవడితో కలిసి గడిపే నాలుగు రోజులు.

మర్నాడు అఖిల్ తన ముఖ్యమైన బిజినెస్ ఫైల్ ఒకటి ఇంట్లో మర్చిపోయాడు. అది తీసుకోవడానికి మధ్యాహ్నం అనుకోకుండా ఇంటికి వచ్చాడు. లోపలికి వెళ్తుండగా హాల్‌లో సంఘటన చూసి ఆగిపోయాడు.

అక్కడ సోఫాలో రాఘవరావు గారు కూర్చుని ఉన్నారు. ఆయన ముందు మనవడు సిద్ధూ ఐప్యాడ్‌లో ఏదో చేస్తున్నాడు.

రాఘవరావు గారు సిద్ధూని అడిగారు, “సిద్ధూ.. నీకు ఒక కథ చెప్పనా? నేను చిన్నప్పుడు అడవిలో దారి తప్పి ఎలా బయటపడ్డానో తెలుసా?”

సిద్ధూ విసుగ్గా, “తాతయ్యా.. ప్లీజ్, నేను లెవెల్-10 లో ఉన్నాను. మీ పాత కథలు ఇప్పుడు వద్దు,” అని హెడ్‌ఫోన్స్ పెట్టేసుకున్నాడు. ఆ సమయంలో రాఘవరావు గారి ముఖంలో కనిపించిన వేదన, ఒంటరితనం అఖిల్‌ను ఉలిక్కిపడేలా చేశాయి.

రాఘవరావు గారి మౌనం, సిద్ధూ నిర్లక్ష్యం చూసిన అఖిల్ మనసులో ఏదో అలజడి మొదలైంది. కానీ ఆ అలజడి ఒక తుఫానుగా మారడానికి ఆ రోజు రాత్రి జరిగిన ఒక సంఘటన కారణమైంది.

ఆ విల్లాలో రాఘవరావు గారికి గ్రౌండ్ ఫ్లోర్‌లో ఒక ప్రత్యేకమైన గది ఉంది. అఖిల్, శృతి మొదటి అంతస్తులో ఉంటారు. సిద్ధూ గది కూడా పైనే ఉంటుంది. రాఘవరావు గారికి మోకాళ్ల నొప్పుల వల్ల మెట్లు ఎక్కడం కష్టం, అందుకే ఆయన కింద గదిలోనే ఉంటారు. కుటుంబ సభ్యులంతా కలిసి ఉండేది కేవలం భోజనాల సమయంలో మాత్రమే. మిగతా సమయమంతా ఆ ఇల్లు మూడు విడివిడి ప్రపంచాలుగా విడిపోయింది.

ఆ రాత్రి రెండు గంటలు అవుతోంది. రాఘవరావు గారికి హఠాత్తుగా ఊపిరి ఆడనట్లు అనిపించి, విపరీతమైన దగ్గు మొదలైంది. గదిలో నీళ్లు అయిపోయాయి. పక్కనే ఉన్న కాలింగ్ బెల్ కొట్టారు, కానీ కేర్ టేకర్ మంచి నిద్రలో ఉండటంతో ఎవరూ పలకలేదు. నీళ్ల కోసం ఆయన నెమ్మదిగా గోడలు పట్టుకుంటూ హాల్లోకి వచ్చారు. కిచెన్ వైపు వెళ్లే ఓపిక లేక, హాల్లో ఉన్న సోఫాలో ఆయాసపడుతూ కూలబడ్డారు.

సరిగ్గా అదే సమయంలో, సిద్ధూ ఆన్‌లైన్ గేమింగ్ ఆడుతూ, ఆకలి వేయడంతో ఏదైనా తిందామని కిందకు వచ్చాడు. చీకటిగా ఉన్న హాల్లో తాతయ్య సోఫాలో కూర్చుని ఆయాసపడుతూ దగ్గడం చూశాడు.

సిద్ధూ తన చేతిలోని ఫోన్‌ను చూసుకుంటూ విసుగ్గా, “తాతయ్యా! మీరు ఇక్కడ కూర్చుని ఇలా దగ్గితే పైన మాకు నిద్ర ఎలా పడుతుంది? లోపలికి వెళ్లి పడుకోవచ్చు కదా! ఇంపార్టెంట్ మ్యాచ్ జరుగుతుంటే మీ సౌండ్ వల్ల కాన్సంట్రేషన్ పోతోంది,” అని కసిరి కొట్టాడు. ఆ చిన్న పిల్లాడి మాటల్లో కనికరం లేదు, కేవలం తన ఆటకి అడ్డంకి కలిగారన్న కోపం మాత్రమే ఉంది.

అదే సమయంలో మంచి నీళ్ల కోసం కిందకు వస్తున్న అఖిల్, మెట్ల మీద ఆగిపోయాడు. తన కొడుకు సిద్ధూ, తాతయ్య పట్ల చూపిస్తున్న ఆ నిర్లక్ష్యం అఖిల్ గుండెను ముక్కలు చేసింది. సిద్ధూ వెళ్ళిపోయాక, అఖిల్ నెమ్మదిగా తండ్రి దగ్గరకు వచ్చాడు.

రాఘవరావు గారు నీరసంగా తల పైకెత్తి, “క్షమించురా అఖిల్.. దగ్గు ఆపుకోలేకపోయాను. సిద్ధూ నిద్ర పాడైందట.. ఇప్పుడే వెళ్ళిపోతాను,” అంటూ వణుకుతున్న చేతులతో లేవడానికి ప్రయత్నించారు.

అఖిల్ ఒక్కసారిగా తన తండ్రిని పట్టుకుని సోఫాలోనే కూర్చోబెట్టాడు. తండ్రి కాళ్ల దగ్గర కింద కూర్చుని, ఆయన చేతులను తన కళ్లకి అద్దుకున్నాడు. “నాన్నా.. సిద్ధూ నిద్ర పాడవటం కాదు, నా నిద్ర ఇప్పుడే మెలకువలోకి వచ్చింది. ఒక తండ్రికి కొడుకు నీళ్లు ఇవ్వాల్సిన సమయంలో, ఒక మనవడు విసుక్కుంటున్నాడంటే.. దానికి కారణం వాడు కాదు, నేను. వాడికి నేను నేర్పిన సంస్కారం అదే,” అంటూ కుమిలిపోయాడు.

అఖిల్ తన తండ్రిని గదిలోకి తీసుకెళ్లి పడుకోబెట్టాక, ఆ గదిలో ఉన్న టేబుల్‌పై ఒక పాత డైరీ కనిపించింది. అది రాఘవరావు గారి వ్యక్తిగత డైరీ.

కుతూహలంతో అఖిల్ దాన్ని తెరిచాడు. అందులో తేదీల వారీగా రాసిన విషయాలు అఖిల్‌ను కదిలించాయి.

జూన్ 15, 1998: “ఈరోజు అఖిల్ కాలేజీ డే. తనకు బెస్ట్ స్టూడెంట్ అవార్డు వచ్చింది. నేను తప్పకుండా రావాలని వాడు కోరుకుంటున్నాడు. నేనేమో కలెక్టర్ గారితో పాటు ఫీల్డ్ ట్రిప్ వెళ్ళాలి. ఇప్పుడు రాలేనంటే ఆయన ఏమంటారో తెలీదు. కానీ ఎలాగైనా నేను నా కొడుకు కాలేజీ ప్రోగ్రాం కి వెళ్ళాలి. వాడు బాగా చదువుకుని గొప్ప ప్రయోజకుడు కావడమే నాకు ముఖ్యం.”

సెప్టెంబర్ 10, 2005: “అఖిల్ అమెరికా వెళ్తున్నాడు. విమానం ఎక్కుతున్నప్పుడు వాడు వెనక్కి తిరిగి చూడలేదు. వాడు తన లక్ష్యం వైపు చూస్తున్నందుకు నాకు గర్వంగా ఉంది, కానీ నా కళ్లలో నీళ్లు ఆగలేదు. వాడు మళ్ళీ ఎప్పుడు వస్తాడో ఏమో?”

చివరి పేజీలో, అంటే వారం క్రితం రాసిన ఒక వాక్యం అఖిల్ గుండెను పిండేసింది:

“ఇప్పుడు అఖిల్ కోరుకున్నవన్నీ సాధించాడు. ఈ ఇల్లు, ఈ కారు, ఈ హోదా.. ఇవన్నీ చూస్తుంటే ముచ్చటగా ఉంది. కానీ ఇన్ని ఉన్న ఈ ఇంట్లో నా కోసం ఒక ‘పలకరింపు’ కరువైంది. అఖిల్ చాలా బిజీగా ఉంటున్నాడు. నేను వాడికి భారమవ్వకూడదు. నా శ్వాస ఆగిపోయేదాకా వాడికి ఏ ఇబ్బంది కలగకూడదు.”

డైరీ చదువుతున్న అఖిల్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి. ఒక్కసారిగా గతంలోకి వెళ్ళాడు. తను చిన్నప్పుడు అడిగిన ప్రతి చిన్న ప్రశ్నకూ తండ్రి ఎంత ఓపిగ్గా సమాధానం చెప్పేవారో.. తను రాత్రి పడుకోకపోతే భుజాన వేసుకుని ఇల్లంతా తిప్పిన తండ్రి, తన చదువు కోసం ఎంత ఖర్చైనా వెనుకాడకుండా ఖర్చు చేయడం… అన్నీ కళ్లముందు కదిలాయి.

అఖిల్ ఆ రాత్రి పడుకోలేకపోయాడు. తను సంపాదిస్తున్న లక్షలు, కొంటున్న కార్లు తన తండ్రి ముఖంలో ఒక్క చిరునవ్వును కూడా తీసుకురాలేకపోతున్నాయని గ్రహించాడు. మర్నాడు ఉదయం అఖిల్ ఆఫీస్‌కు వెళ్లలేదు. హాల్లో కూర్చుని ఉన్న తండ్రి దగ్గరకు వెళ్లి, ఆయన కాళ్ల దగ్గర కింద కూర్చున్నాడు.

“ఏమైందిరా అఖిల్? ఒంట్లో బాలేదా?” అని రాఘవరావు గారు కంగారుగా అడిగారు.

“లేదు నాన్నా.. నా మనసు బాలేదు. ఇన్నాళ్లు నేను మీకు అన్ని సౌకర్యాలు ఇచ్చాను అనుకున్నాను కానీ, నా సమయాన్ని ఇవ్వడం మర్చిపోయాను. క్షమించండి నాన్నా,” అని అఖిల్ కళ్లనీళ్లు పెట్టుకున్నాడు.

రాఘవరావు గారి కళ్లు చెమ్మగిల్లాయి. “నువ్వు పక్కన కూర్చుని ఒక్క మాట మాట్లాడితే చాలురా.. నాకు అంతకంటే స్వర్గం ఇంకేముంటుంది?” అన్నారు.

అఖిల్ తండ్రి చేతులు పట్టుకుని ఏడుస్తూ, “నాన్నా.. నేను ఐటీ కంపెనీకి సీఈఓని కావచ్చు, కానీ కొడుకుగా ఫెయిల్ అయ్యాను. మీరు నా ఎదుగుదల కోసం మీ కాలాన్ని, మీ సర్వస్వాన్నీ వెచ్చించారు. నేనేమో నా హోదా కోసం మీ మనసును చంపేశాను. నన్ను క్షమించండి నాన్నా,” అని బోరున విలపించాడు.

ఆ క్షణం ఆ ఇంట్లోని ఏసీ చల్లదనం కంటే, ఒక తండ్రి హృదయం లోని వెచ్చదనం గొప్పదని అఖిల్ తెలుసుకున్నాడు.

అఖిల్ కి ఆ క్షణమే అర్థమైంది, మనం ఎదిగే క్రమంలో మన తల్లిదండ్రులు మన కోసం చేసిన త్యాగాలు ‘స్టాక్ మార్కెట్’ లెక్కల వంటివి కావు. అవి వెలకట్టలేని ప్రేమాక్షరాలు. మన పిల్లలకు మనం ఇచ్చే ఆస్తి కంటే, మన తల్లిదండ్రులను మనం గౌరవించే విధానమే గొప్ప సంస్కారం. ఎందుకంటే, మనం మన తల్లిదండ్రుల పట్ల చూపే ప్రవర్తనే, మన పిల్లలు మన పట్ల చూపే భవిష్యత్తు ప్రవర్తనకు పునాది.

నేటి సమాజంలో వృద్ధాశ్రమాలు పెరగడానికి కారణం ఆర్థిక ఇబ్బందులు కాదు, ‘భావోద్వేగాల కొరత’. తల్లిదండ్రులకు మనం ఇచ్చే ఖరీదైన గదులు, ఏసీలు వాళ్లకు ఆనందాన్ని ఇవ్వవు. వాళ్లకి కావాల్సింది మన పలకరింపు, మన సమయం, వాళ్లు మనకు ‘భారం కాదు.. బాధ్యత’ అనే నమ్మకం. మనం పెరిగి పెద్దయ్యాక మన రెక్కలు బలపడవచ్చు, కానీ ఆ రెక్కలు రావడానికి కారణమైన ‘గూడు’ తల్లిదండ్రులే అని మర్చిపోకూడదు.

మరుసటి రోజు నుండి అఖిల్ జీవితం మారిపోయింది. అతను సిద్ధూని తన దగ్గరకు పిలిచి, “సిద్ధూ.. మనం ఇవాళ తాతయ్యతో ఊరికి వెళ్తున్నాం. నీ కోచింగ్ క్లాసులు మళ్ళీ చూసుకోవచ్చు. కానీ తాతయ్య జ్ఞాపకాలు మనకు మళ్ళీ రావు,” అని చెప్పాడు.

ఆ ప్రయాణంలో సిద్ధూకు తాతయ్య తన చిన్ననాటి కథలు చెబుతుంటే, అఖిల్ కారు అద్దం నుండి ఆ ఇద్దరినీ చూసి సంతృప్తిగా నవ్వుకున్నాడు.