ఇప్పటికీ ఇక్కడే ఉన్నాను

కాలం
వాడిపోకుండా దాచుకోవడానికి
అది నా చేతిలో పూసిన పువ్వు కాదు

కాలం
మబ్బుల మునివేళ్ళ సందుల్లోంచి
జారిపడే చినుకుల సమూహం

అలా చూస్తుండగానే చినుకులు
నదిగా మారిపోయే క్షణం

నేనేమో నిన్నటి ఉదయం
ఇప్పటికీ నా కిటికీ దగ్గరే ఉందనుకున్నాను
తిరిగి చూసేసరికి కాలం ఒక జ్ఞాపకమై
గుండె గోడపై వేలాడుతోంది

ఎన్ని ఋతువులు వచ్చి వెళ్లాయో
ఆకాశం లెక్క పెట్టుకోదు
ఎన్ని పక్షులు తన కొమ్మలపై
వాలాయో చెట్టు గుర్తుంచుకోదు

అలాగే
జీవితం కూడా
మనం గడిపిన రోజుల సంఖ్యను కాదు
మనలో వెలిగిన వెలుగును గుర్తుంచుకుంటుంది
నవ్వులు కన్నీళ్లు నా వెంటే వున్నాయి
కొంతమంది తోడుగా నడిచారు
కొంతమందేమో దారిమధ్యలోనే
జ్ఞాపకాలై నిలిచిపోయారు
అయినా
నా ఉదయాలు ఆగలేదు
సూర్యుడు తన ప్రయాణం మానలేదు

నాలో కలలు కూడా
పరాజయాల బూడిదలోంచీ
మళ్లీ మొలకెత్తుతూనే ఉన్నాయి

ఇప్పుడు
కాలం ఎంత దూరం వెళ్లిందో కాని
నేను ఎంత దూరం వచ్చానో చూస్తున్నాను
ఎందుకంటే
సంవత్సరాలు గడిచిపోవచ్చు
శరీరం అలసిపోవచ్చు
జ్ఞాపకాల పుస్తకం పసుపురంగులోకి మారొచ్చు

కానీ
ప్రతి ఉదయంలో
కొత్త ఆశను పలకరించే నా చూపు
ప్రతి చీకటిలో
ఒక చిన్న దీపాన్ని వెతికే నా మనసు
ఇప్పటికీ ఇక్కడే ఉన్నాయి

అందుకే
కాలం గెలిచిందని నేను అనుకోను

నేను ఇంకా ఆశ్చర్యపడగలుగుతున్నాను
ప్రేమించగలుగుతున్నాను
కలలు కనగలుగుతున్నాను

అంతే చాలు
ఈ అనంత విశ్వంలో
నేను ఉన్నానని చెప్పడానికి

I Am Still Here

+++++ Varala Anand

Time
it is not a flower
that blossomed in my hand
to be preserved from withering

Time
is a gathering of raindrops
slipping through the misty fingers of clouds
and before one can fully behold them
those drops become a river
and flow away

I thought
yesterday morning
was still waiting by my window

But when I turned around
I found that time had become a memory
hanging upon the wall of my heart

The sky
does not count
how many seasons have come and gone

The tree
does not remember
how many birds have rested upon its branches

In the same way
life does not cherish
the number of days we have lived
it remembers instead
the light that once burned within us

Laughter and tears
have walked beside me

Some people journeyed with me for a while
others
halfway along the road
remained behind as memories

Yet
my mornings never ceased
and the sun
never abandoned its voyage

Within me, too
dreams continue to sprout
rising again
from the ashes of defeat

Now
I do not ask
how far time has travelled

I look instead
at how far I have come

For years may pass
the body may grow weary
and the book of memories
may yellow with age

But
the gaze that greets
each dawn with a new hope
the heart that searches
for a small lamp in every darkness
are still here

That is why
I do not believe
that time has won

I can still be astonished
I can still love
I can still dream
And that is enough
enough to say
in this infinite universe
that I am here.