ఒంటరిగ – భావగీతం

దమ్ము శ్రీనివాస బాబు గారు రచించి, పి.వి. సాయిబాబా గారు సంగీతం సమకూర్చిన ఈ భావగీతం పొట్టి శ్రీరాములు తెలుగు విశ్వవిద్యాలయం లలిత సంగీతం డిప్లమా కోర్సులో పాఠ్యాంశంగా చేర్చబడింది.

పల్లవి:

“ఒంటరిగ ఈ దారి పక్కన – ఒదిగి నిలిచిన దానను

కంటకమ్ముల నడుమ పెరిగిన – గడ్డిపూవును దీనను”

  ముళ్ళ పొదల నడుమ పెరిగిన తన ఉనికిని ఎవరూ గుర్తించడం లేదనీ, అందుకే ఒంటరిగా మిగిలిపోయాననీ ఒక గడ్డిపూవు తన నిస్సహాయతను వెల్లడిస్తోంది.

ఇక్కడ నిజంగా గడ్డిపూవే మాట్లాడుతోందా?! అని ఆలోచి స్తే, కాదనే సమాధానమే వస్తుంది.

గడ్డిపూవును ప్రతీకగా తీసుకుని కవి అంతరంగ ఆవిష్కరణ చేస్తున్నాడు. ఆ వేదన వైయక్తికమా? కాదా? అన్న ప్రస్తావన కూడా అంత అవసరమేం కాదు. ఎందుకంటే వస్తువేదైనా అందులోకి పరకాయ ప్రవేశం చేయగలిగిన వాడే కవి అనే విషయం అందరికీ తెలిసిందే.

ఇక్కడ కంటకాలు అంటే సమస్యలు. ఆ సమస్యలు శారీరకమే కావచ్చు, మానసికమే కావచ్చు, ఆర్థికపర మైనవే కావచ్చు. అన్నీ కూడా అయి ఉండవచ్చు. సమస్య మూడు రూపాలను దాల్చి, ముప్పేట దాడి చేస్తే గనుక అప్పుడు ఆ వ్యక్తి తప్పనిసరిగా(నూటికి నూరుపాళ్ళు) సామాజిక సమస్యను కూడా ఎదుర్కొంటాడు. ఈ సత్యం అనుభవంలోకి వచ్చిన వారెందరో మనచుట్టే ఉంటారు. అందుకే “దీనను” అంటున్నాడు.

చరణం:

” సతము సురభిళ సుమచయము – ఈశ్వరుని పూజల తనియగా”

పరిమళభరితమైన పుష్పగుచ్చంలో తానూ ఒక పువ్వునై పరమశివుడి పాదాల చెంతజేరి, ధన్యత నొందాలని తపిస్తున్నాననీ

“బ్రతుకులో ఆ భాగ్యమబ్బని – గడ్డిపూవును దీనను”

కానీ అంత భాగ్యం ఈ జన్మకు తనకు దక్కలేదంటూ ఆర్తిని వెలిబుచ్చుతున్నాడు.

ఆశించినవేవో అందకోలేక పోయినప్పుడు, సాధించాలనుకున్నవేవో చేజారిపోయినప్పుడు సదరు వ్యక్తి మదిలోని వేదనను గడ్డి పువ్వు ద్వారా పలికిస్తున్నాడు కవి.దాన్ని(ఆ బాధను) సురభిళ, సుమచయము అనే రెండు పదాల్లో బిగించి చూపిస్తున్నాడు. తాను కోల్పోయిన ఆనందమేదైతే ఉందో దాన్ని పొందగలిగిన తన తోటి వారిని పరిమళభరితమైన పుష్పగుచ్చంతో పోలుస్తూ, వాళ్లలో ఒకరిగా తాను ఉండలేక పోయానని కృంగిపోతున్నాడు.

చరణం :

“ఈ సుమపదముల వసింపగ ఎపుడు ఎదలో ఎంతును”

ఆ పూలలో తానూ ఒక పూ వునై పరిమళాలు వెదజల్లాలని తన మనసు ఆరాటపడుతోందంటూ ఆవేదన వెళ్లగక్కుతున్నాడు.

ఉన్నతమైన స్థాయికి చేరుకున్న వాళ్లను చూసి, ఆ స్థాయికి చేరగలిగిన ప్రతిభా పాటవాలు, శక్తిసామర్థ్యాలు తనలోనూ పుష్కలంగా (ఉన్నాయని అతను బలంగా నమ్ముతున్నాడు) ఉన్నప్పటికీ ఆ స్థాయికి తాను ఎదగ లేకపోయానని మనోవేదన చెందుతున్నాడు.

“ఆశతీరని నేనభాగ్యను – గడ్డి పూవును దీనను”

కారణాలేవైనప్పటికీ తన ఆశ అడియాసగానే మిగిలిపోయిందంటూ మానసికంగా నలిగిపోతున్నాడు.

గుండె లోతుల్లో దాగిన గాయాల పచ్చిదనాన్ని కూడా అందమైన, అద్భుతమైన పదజాలంతో ఒలికించిన కవి పుంగవునికి వందనం సమర్పించుకుంటూనే,గాయాల సలపరింతలకు లేపనంగా ఓసారి నాణానికి రెండోవైపు చూసే ప్రయత్నం చేద్దాం.

నువ్వు గడ్డిపూవే అయి ఉండవచ్చు, కానీ దీనవని ఎందుకనుకోవాలి?

నీ అందం నీ సొంతం కాదా?! అది మరొకరికి( మరో పూవుకి) దక్కుతుందా?! గడ్డిపూవులో ఏ అందం ఉండదా? ఔషధ గుణాలు ఉండవా?!అందమనేది గులాబీలు, డాలియాలు వంటి వాటికే పరిమితమనుకుంటున్నావా? గడ్డి పువ్వుతో మానవాళికి ఏ విధమైన ఉపయోగం లేదనే అనుకుంటున్నావా?!

నువ్వు ముళ్ళ పొదల్లోనే పుట్టి ఉండవచ్చు కానీ ఒంటరిగా నిలబడిపోయానని ఎందుకనుకుంటున్నావు?

పుడమి తల్లికి రంగులద్దేది నువ్వు కాదా? అడవి తల్లికి ఆభరణానివి నువ్వు కాదా? గాలికి పరిమళాన్ని అద్ది బాటసారిని సేద తీర్చేది నువ్వు కాదా?!

ఈశ్వరుని పాదాల చెంతజేర లేకపోతున్నానని బాధపడుతున్నావే?! మాటిమాటికీ గడ్డిపూవును, గడ్డిపూవును అంటూ నిన్ను నువ్వే చిన్న బుచ్చుకుంటున్నావే! రెల్లు పొదల్లో ఉద్భవించి, ‘శరవణభవుడ’ ని స్తుతించబడ్డవాడు సాక్షాత్తు శివ తనయుడు కాదా?

నీ గుండెలో పేరుకుపోయిన నైరాశ్యాన్ని తరిమికొట్టు. ఒక్కసారి నీ లోపలికి నీ దృష్టిని సారించు. నీ బలాలు, బలహీనతలను బేరీజు వేసుకో. అప్పుడు నీదైన ప్రత్యేకత నీకే సొంతమని స్పష్టమౌతుంది .
విధాత రచనలోని ఓ అద్భుతానికి నువ్వు.

గుండెను పీల్చి పిప్పి చేసే వేదన అనుభవించినప్పుడే ఇటువంటి కవిత్వం కాగితం పైకెక్కుతుందేమో అనిపిస్తూ ఉంటుంది. సముద్రమంత బాధను సున్నితమైన పదాలతో పలికించిన కవి శ్రేష్టునికి కైమోడ్పులర్పిస్తూ…….