పక్క  ఊరికి వచ్చినా మా ఊరి
పిట్టలే కనిపిస్తున్నాయి
అవును ! నేను గుర్తు పట్టగలను
కిచ కిచలు నాకు ఎరుకైనా భాషనే మరి !

మా ఇంటి చూరు కింది పిచ్చుకలే
ఇక్కడి చూరుల్లో చేరినట్లున్నాయి
ఆశ్చర్యం ! నాకు తెలువకుండానే
పిట్టలు నా వెంటవచ్చినట్లున్నాయి
నేను బస్సులో
పిట్టలు ఆకాశంలో 
చిన్ని రెక్కలకు ఎంత అలసటైందో
సంతనుంచి నూకలు తెచ్చి
పిచ్చుకలకు సంతర్పణ చేయాలి

నాలో పక్షి ప్రేమ గూడుకట్టుకున్నట్లే
అన్ని ఊర్ల పిట్టలు 
మా ఊరి పిట్టల్లాగే అనిపిస్తాయి!
చెప్పుకుంటే అంతా హేలనచేస్తారు వికార ముఖంతో
పైన రెట్టలు రాలినట్లు !
వాళ్లు పక్షి ప్రేమికులు కాదన్నట్లే

ఎంత పెద్ద సంక్రాంతి ముగ్గు వేసినా
పిట్టలు ముగ్గుల్లో తిరుగాడితేనే
అది పెద్ద వాకిలి – పిట్టల స్టేడియం
లేకుంటే వాకిలి బోడ బోడ

నిజంగా పిచ్చుకలు ఊర్లో కనిపిస్తేనే
ఆ ఊర్లో ప్రాణాంతక
కాలుష్యం లేనట్లు
అయ్యో ! ఏ పాడు కాలానికైనా
మన పిట్టలు కనిపించకపోతే
ప్రకృతి తల్లి పిచ్చిలేసిపోతుంది
అకాలంగా మనిషి ఉనికికీ ప్రళయం

మనకు తెల్వదు ‌ ఊర్లన్నీ
పిచ్చుకలపేర్ల మీదే ఉంటాయి
అందుకే వాటిని ముద్దుగా
ఊర పిచ్చుకలంటారు !
లోపల ఇల్లేమో మనది
ఇంటి ముందు చూరేమో పిట్టలది
 
అదిగో ! అద్దాన్ని పిట్టలు 
ముక్కుతో పొడుస్తున్నాయి
అద్దం కూడ పిట్టలదే

పిట్టల్లేని ఊరు పుట్ట కిందికి జమ
పిట్టలుంటేనే ఊరు
ఊరు పిట్టల జాగీరు
       

నాటి చల్లని రాత్రి

సూర్యోదయపు గులాబి పిడికిళ్ళు విప్పుతూ

ఒక వెలుగు రేఖ పుట్టింది.

హస్త రేఖలు చూసి

ప్రాతః సమీరం చెవుల్లో గుసగుసలాడింది

చెమర్చిన హిమబిందువులని చూసి

నక్షత్రాలు నవ్వాయి

వెన్నెలతో కలిసి వీడ్కోలు చెప్పాయి

పక్కకు ఒత్తిగిలి నీరసంగా

తనకై చేసే తొలి ప్రార్ధన వినాలని

చెవులు రిక్కించిన శిశువుకి,

ఆడపిల్లా అన్న గొణుగుడు

ఆగొంతులో ఎంత విషాదం

ఓ – గాడ్ –

మొదటగా నా చెవుల్లో పడిన

అమృత వాక్కు వినా

మొదటి శ్వాసలోనే

విషాదాన్నీ, ఓటమినీ పీలుస్తూ

వింటున్నాను

ప్రతి అడుగూ ఓటమికి సన్నద్ధముకమ్మని

కాలకూట విషంతో ప్రారంభించిన

జీవన సరళి,

ఓ ఆడపిల్లా – అయితే ఈమె భవిష్యత్తుకై

ప్రార్థించు అంటున్న తొలి ప్రార్థనలు

రింగుమంటూనే ఉంటాయి జీవితాంతం

(పాకిస్తాన్ కవయిత్రి మేడం ఇస్రత్ ఆఫ్రిన్ కవిత ది ఫస్ట్ ప్రేయర్ ఆఫ్ మై ఎల్డర్స్ కు అనుసృజన)

        ( వచనకవిత )

మనిషి!

నిరంతరాన్వేషి!!

మాతృగర్భంలోనే

మొదలౌతుంది

వెదుకులాట!

అగమ్యాటవిలో

అమాయకుడి వేట!!

గర్భశోకవిముక్తికోసం

పెనుగులాడుతూ,

సుడులుతిరుగుతూ…..

బయటపడి

అంతులేని

దుఃఖసాగరంలో

పడతాడు!

ప్రేమకోసం పరితపించే

ఆ  పసి గుండెలు

ఎన్నిటికో

ఆశ్రయమిస్తాయి

పెంపకుప్పలు!

కొన్నిటికి

“కిరాయి తల్లుల కూటములు!!”

బాల్యం

మొగ్గతొడక్కముందే

విజ్ఞానార్జన పేరుతో

మాతృప్రేమ

అందనంత దూరం

వెళ్ళిపోతుంది!

కూటికోసం,

గూటికోసం,

సమాజంతో

పోటీకోసం…….

ఆరాటపడే

ఆ  అరవిరిసిన మొగ్గకు

దృష్టిపథంనుండి

తప్పుకుంటుంది

ప్రేమ!

ఎండమావులై

ప్రలోభింపజేస్తూ

ముందుకు తోస్తూంటాయి

ఎన్నో ఆసలు!!

బాల్యంలో –

యౌవనంలో

తీరని

ముద్దులు – ముచ్చట్లు

ముసలితనం

ముంచుకొస్తూంటే

‘వ్వె వ్వె వ్వె’  అంటూ

వెక్కిరిస్తాయి!

కడుపుపంటల రూపంలో

కొక్కరిస్తాయి!!

ముదిరిన ముసలితనం

చేతగానితనమై

ధిక్కరిస్తుంది!!!

ప్రకృతి అందించిన

ఇంద్రియపటుత్వం

కోశస్థదశకు

ఆహ్వానిస్తుంది!

అందని ద్రాక్ష పండైన

ప్రే మ కో సం

నిస్తేజస్కాలైన

ఆ కళ్ళు

చివరివరకూ

వెదుకుతూనే ఉంటాయి!

దేనికో అమ్ముడుపోయిన

“ఆ  ప్రే మ“

మరో జన్మకైనా

దక్కుతుందా?

ఆ జీవికి

ఆ నం దం

చిక్కుతుందా??

ఏమో!?!?!?

మనిషి!

నిరంతరాన్వేషి!!

వచన కవిత్వాన్ని ఉమ్మగిల్లనీయకుండ
వడ్డిస్తున్నారు అందరూ అని ఎగాదిగా చూడకండి

మార్మికత సంక్లిష్టత ప్రతీకలు లేకుండా కవిత్వమా అనుకోకండి

అవార్డు రివార్డుల కోసంకాదు
తాడిత పీడితుల కొరకే
సామాన్య జనుల కొరకే కవిత్వం
వాడుక భాష పచనం కాని వచన కవితలనకండి

సమాజ మనుగడకోసమే సామాన్యుల మాటలు కవితా వాహిని అయ్యేది

ఎవరేమన్నా కిమ్మనకుండా కవిత్వ బాటలో పోయేటోళ్లం

పద్యాన్ని అలంకార సమాసాల నింపకుండ
జిగిబిగి లేకున్నా గజిబిజి లేకుండా ఉండాలనుకుంటాము
పద ఫలహారాలు పంచుతున్నామనుకోని పరిహాసాలాడకండి

జరుగుబాటుకో తిరుగుబాటుకో రాయడం లేదు
జరిగిన వాస్తవాలను
వాడుక భాషలో రాసేటోళ్లం పెదవుల మీద చిరునవ్వుల భాషణ చేయటం
కాగితాలపై అందమైన ఆదర్శ కవిత్వం కురిపించడం
మనసు కుళ్లు కుతంత్రాలతో
కుతకుతలతో
తోటి కవుల అంతర్గత యుద్ధాలను కోరడం చేయం
కుల మత వర్గ విభేదాల కవిత్వ కుంపటులను రగిలించము
ఒకే భావజాలంలోనూ అంతర్యుద్ధాలనూ కోరము

భక్తి శృంగార భావకవులలో మతాలతో మనుషులు వేరై రాజకీయపు టెత్తులు కవుల హృదయాల్లో తిష్టవేసుకున్న కవులున్నా
అనైక్యత సృష్టించం
ఐక్యత చెడగొట్టం

కవులందరూ కాగితాల పెదవులపై కవితలవుతారు
ఎవరికి అర్థం కాని కవులుంటారు
ఎవరి ధోరణిలలో వారు ఉంటారు
సమాజ శ్రేయస్సొక్కటే అసలు నినాదమై
వినూత్న పోకడల బాటలేసుకుంటాం
వాద వివాదాల పోత పోసుకుంటాం
అసలు జనానికి అందాలన్నదేకాక
అస్సలు అంతరాలు లేకపోలేదుసుమా!
అందరు కవులొక్కతీరేకారుసుమా!
తోటి కవుల తొక్కి పైకెక్కి మహాకవులు ఉన్నారు!
తోటి కవులు పైకెదగాలని అక్కున చేర్చుకునే కవులూ ఉన్నారు!

కాల ప్రవాహానికి నిలిచే కవులున్నారు జన కవులున్నారు
స్వార్థం వీడి కవిత్వ సాంగత్యం కోరే కవులూ ఉన్నారు
ఉన్నమాటకు ఎవరు ఉలిక్కిపడక
అన్న మాటలను ఆలోచించండి
అందుకే అందరిని కోరుతున్న-
ఎడ్డీయకుండ్రి!
కవితా టపాసులు ఎడ్డీయకుండ్రి!!

బంగారు సింగారు భరతమాతకు మనము నిండార దండాలు పెడదామా
దండిగాసేవలు చేద్దామా !బంగారు సింగారు!!

గంగ యమున సింధు
కన్నతల్లయినట్టి భరతమాతకు
దండమెడదామా
భక్తితో సేవలు చేద్దామా !బంగారు!

వింధ్య ఆరావళి
హిమగిరులతో ఒప్పేటి
ధర్మమూర్తికి దండం
పెడతామా
ధరణిలో శ్రేష్టతను చూద్దామా !బంగారు!

తల్లి స్వేచ్ఛ కొరకు
తనువు లర్పించినా త్యాగధనులను తలచుకుందామా
తరతరములకు
చెప్పుకుందామా !బంగారుసింగారు !

వీరులను శూరులను
విజ్ఞాన వేత్తలను
కన్న భారతి కి దండం పెడతామా
విజయ మాలలు
మెడలో వేద్దామా !బంగారు!

అన్నపూర్ణగ జనని
నావిష్కరించిన
అన్నదాతల
తలచుకుందామా
అవనినిలో
కాపాడుకుందామా !బంగారు!

రేయనక పగలనక
సరిహద్దులలొ కాచి
శత్రువులశిరములతో ఆటలాడునట్టి
సైనికులకుమొక్కు కుందామా
సాహసులను తలచుకుందామా !బంగారు!

దేశసేవ యనెడి
దీక్షను వహించి దేశభక్తి తోడ
ధీరులై చరియించు
స్త్రీ బాల వృధ్ధులను
చూద్దామా
చేయెత్తి దండము
పెడతామా !బంగారు!

సహజవనరులతోన సశ్యశ్యామలమైన
శ్రామికులకృషితోన
శోభిల్లి వెలిగినా
సవిత్రికి దండమెడదామా
ధరణిలో గొప్పదని చెబ్దామా !బంగారు!

పట్టరాని సంతోషముతో నాన్న కోసం వెతుక్కుంటూ వెళ్ళా!

నాన్న అప్పుడే ఎందుకో
కోపంగా ఉన్నాడు..

అమ్మతో కస్సు బుస్సు
లాడుతున్నాడు..

నాన్న కోపం నాకు అర్థం కాలేదప్పుడు….

అమ్మ నన్ను బడికి పంపినందుకు….
నాకు పని
నేర్పించనందుకు!

సద్గుణాలు ఎన్నో..
ఉన్న నాన్న అమ్మను కసిరించుకుంటుంటే….
ఆ క్షణాన నాన్నను
ఎదిరించ
కుండా
ఉండే
మనసు
నాక్కేడిది..!

ఆడపిల్లలు
ఆరు బయట
కూర్చోరాదని…… ఆంక్షలెట్టినప్పుడు…
నాన్న నన్ను
అనుక్షణం
కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటున్నాడని
సంతోషపడ్డా…!

కానీ….!
నాన్నే….
నా స్వేచ్ఛ కు అడ్డుకట్ట
వేసే మొదటి వ్యక్తి అని…
అప్పుడు
తెలుసుకో
లేకపోయా…
ఇప్పుడే
తెలిసింది…
మా నాన్న
మగామహారాజు…
అని ఆడజాతిని
అణిచి వేసే
శక్తివంతుడని ….

నాన్న శక్తి
నాకు నచ్చలే…
నాన్నను ఏదురించ
కుండ ఉండలేపోయా…

ఆడపిల్లలు
ఆరు బయటనే
కాదు
అర్థరాత్రి ఒంటరిగా
తిరగాలని నిర్ణయానికీ
వోచ్చా…
మా నాన్న విధించిన
అంక్షాల సంకెళ్లలను తెంచుకొని..

మా నాన్న లాంటి
నాన్నలను
ఒప్పించి
మెప్పించి
అమ్మాయిలందరినీ
బడికి పంపించా……
అమ్మాయి చదువు అవనికి
వెలుగు అని

ఇప్పుడు
మా నాన్నే
ప్రతి ఇంటి వెళ్లి
అమ్మాలoదర్ని
బడికి
పంపించే మార్గం వెతుకుతున్నారు…

డాక్టర్. అరుణ పరంధాములు

(హామీ పత్రము:-ఇది నా స్వీయ రచన ఎక్కడ నుండి కాఫీ చేయలేదు.)