ఇద్దరు స్నేహితులు కలిసి హార్సిలీ హాల్స్ కు  విహారయాత్రకు బయలుదేరారు. మధ్యమధ్యలో బంధువులను కలవడం, అతిధి మర్యాదలు పొందడం వారిచ్చిన కట్నకానుకలు తీసుకుని ఆనందంతో సంబరంగా ప్రయాణమంతా సాగింది. తిరుగు ప్రయాణంలో చాలా దూరం డ్రైవింగ్ చేసిన తర్వాత అలసట ఇద్దరిని చుట్టేసింది. ఒక పెద్ద చెట్టు నీడలో వాహనం ఆపి, కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
  దయానంద్ కారు దిగి వెన్నునొప్పి తగ్గాలని, యోగి లాగా ఆసనం వేస్తూ చేతులు చాచి, వంగి నిలబడ్డాడు. అదే సమయంలో అతని స్నేహితుడు దేహబాధలు తీర్చుకోవడాని పక్కకు వెళ్ళాడు. కొంతసేపటికి  వచ్చి “ఒరేయ్ బాబా… లేవరా…  ఆలస్యం అవుతుంది బయలుదేరుదాం!” అని కేక పెట్టాడు.

ఆ మాటలే అతని పాలిట అపశకునమయ్యాయి.

అంతలో అక్కడే పొలాల్లో పనిచేసే కొందరు కూలీలు ఆ వైపు పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చి, వంగి ఉన్న దయానంద్ కు నమస్కరించారు. అకస్మాత్తుగా వారు తనకు దండాలు ఎందుకు పెడుతున్నారో అర్థం కాలేదు. ఇంతలో దయానంద్ నోరు తెరచేసేలోపే, ఇంకొకడు గభాలున తనదగ్గరున్న మూడు అంగుళాల పొడగున్న చిన్న త్రిశూలాన్ని మౌనానంద బాబాకీ జై!బాబాకీ! జై! అంటూ అతని నాలుక మీద గుచ్చేశాడు.
ఒక్క క్షణం! దయానంద్ కు ఏమీ అర్థంకాలేదు! నాలుక నొప్పి! నోరు తెరిచి మాట్లాడుదామంటే అడ్డంగా త్రిశూలం. అప్పటికప్పుడు మూతి వాచిపోయి ముఖం గుర్తుపట్టరాకుండా అయ్యాడు. నొప్పి… కంట్లో నీరు… మాట రాని స్థితి. చేతులతో సైగలు చేస్తూ విలవిలలాడుతున్నాడు. లేవనివ్వకుండా అరడజను చేతులు అతని కాళ్ళను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి…. వదలండీ! వదలండనీ అరవలేక సైగలు చేస్తున్నాడు.
వెంట వచ్చిన స్నేహితుడిని ఈ గుంపు వెనక్కి నెట్టేసింది. ఆ గోలలో అతను అరచి చెప్తున్నాడు అతను బాబాకాదు! ఏమీ కాదు! వదలండీ! నా స్నేహితుడని ఎంత అరుస్తున్నా వారు వినిపించుకోలేదు. అక్కడున్నవారు *ఇదో కొత్త నాటకం రేపు బాబాకు వచ్చే డబ్బులు , కానుకలు కాజేద్దామనీ వీడి కుట్ర… వీడిని లాగి అవతల పారేయండని స్నేహితుడిని ఒక్క తోపుతోసారు. అతను చేసేది ఏమీ లేక దగ్గరున్న పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేద్దామని పట్టణానికి బయలుదేరాడు.

అంతలోనే ఆ గుంపులోంచి ఓ గొంతు లేచింది.

“సైగల బాబాకు జై! సైగల బాబాకు జై!”అని ఆ ప్రాంతమంతా జయజయ ధ్వానాలతో మారుమోగింది. దాదాపు స్పృహ కోల్పోయే పరిస్థితిలో ఉన్నాడు దయానంద్. చెట్టు కింద రాళ్లు పేర్చి గద్దెలా తయారుచేసి, దయానంద్‌ను దానిమీద కూర్చోబెట్టారు. “చూశారా! ఇంత నొప్పిలోనూ ఎవరికో భవిష్యత్తు చెప్పాలనుకునే మహాత్ముడు!” అని పొగడ్తలు మొదలయ్యాయి.
ఆ మగతలో కూడా దయానంద్‌ కు కోపం తారాస్థాయికి చేరుకుంది. నా భవిష్యత్తే నాకు తెలియడం లేదు … “నేను ఇంకొంకడికి చెప్పడమేమిటి? నా బొంద, నేను చెట్టు కింద ఆసనాలు వేయడమే నేరమా? ఎవరైనా ఈ త్రిశూలం తీస్తే బాగుండును”… అని అనుకుంటున్నాడు. కానీ మోటుగా లాగితే మరింత ప్రమాదమని, సెప్టిక్ అయితే ఏమవుతుందో అన్న భయంతో మాట్లాడలేక మౌనంగా ఉన్నందుకే అతనికి కొత్త పేరు పెట్టేశారు—మౌనానంద స్వామి అని.

ఇంతలో స్నేహితుడు ఎక్కడ? అని కళ్లతో వెతికాడు. అక్కడ కనబడలేదు. ఒంటరితనమూ, నాలుక నొప్పీ, తలంతా నొప్పి కలిసి అతన్ని నలిపేస్తున్నాయి. ఏమీ చెప్పలేని మౌనం చూసి, “లోకక్షేమం కోసం తపస్సు చేస్తున్న మహానుభావుడు” అని జనాలు మరింత నమ్మేశారు. భజనలు మొదలయ్యాయి.
ఒక ముసలమ్మకు ఒక ఆలోచన వచ్చింది. చుట్టు పక్కల తిరిగి రుద్రాక్ష కాయలు ఏరుకుని వచ్చి దండ గుచ్చి బాబా మెడలో వేసింది. ఆ దండ వల్ల అతనికి ఒకటే దురద పుట్టింది! అతని చేతులు గట్టిగా పట్టుకోవడం వల్ల దురదోపశమనం చేసూకోలేకపోతున్నాడు.

మళ్లీ—జయజయ ధ్వానాలు. మౌనానంద స్వామీకి జై అంటూ….

కోపం… బాధ… అసహనం… దయానంద్
గుడ్లురిమాడు. వదలండి అనే అతని సైగలు అర్ధంకానీ ఆ మూఢులు అది కలి ప్రభావమనీ విపరీత పనుల మీద బాబాకు కోపం వచ్చిందని మొదట గుసగుసలాడిన జనం ఇక పైకే అనడం మొదలు పెట్టారు.
ఆఁ….. బాబాకు కోపం వచ్చిందంటే రాదా? ఆ ఫలానా పిల్ల తను ప్రేమించిన వాడికోసం భర్తను గొడ్డలి పెట్టి నరికి- ఇంటి దగ్గరే ప్రేమికుడి సాయంతో గోతిలో పాతిపెట్టి , పైన నున్నగా ఎవరికీ తెలియకుండా ఉండాలని సిమెంటు గచ్చు చేసిందట! మరి అంతటి అన్యాయాలను బాబా చూసి తట్టుకుంటాడా ? వస్తది! కోపం రావడం సహజమే అంటున్నారు.
బాబాకు కోపం ఎక్కువ అవుతుందేమోనని, పక్కనే పారుతున్న వాగులోంచి నీళ్లు తెచ్చి కుమ్మరించింది ఒక భక్తురాలు. చల్లటి గాలి, చల్లని నీళ్లు… వణుకు పెరిగింది. నోట్లో త్రిశూలం బాధ మరింత పెరిగింది. చూస్తుండగానే జనం బాగానే పెరిగారు. బాబా ఆగ్రహం తగ్గాలని దండకాలు, శ్లోకాలు, కరావలంబ స్తోత్రాలు అసలు ఒక్కటేమిట? నోటికొచ్చిన పద్యాలు చదవడం మొదలుపెట్టారు. రణగొణ ధ్వనితో దయానంద్ చెవులు దిబ్బడ పడ్డాయి.. ఎవరో కుంకుమ తీసి నుదుట పెద్ద బొట్టు పెట్టారు.
నిమిషాల్లోనే దయానంద్ రూపురేఖలు పూర్తిగా మారిపోయాయి. లోలోపల నిజంగానే కోపం వస్తున్నది దయానంద్ కు…అరే! చెప్పింది వినిపించుకోరు! చెప్పనివ్వరు! తన ముఖంలోని కోపాన్ని చూసి పైనుండి ఈ లాంటి వ్యాఖ్యానాలు.. ఏం చేయాలో పాలు పోవడంలేదు!

ఫోన్లు మొదలయ్యాయి—“ఇక్కడ చెట్టు కింద మహిమగల బాబా వెలిశాడు!” అని ఎవరికో చెబుతున్నారు.

నమ్మకాలెక్కువున్న ఓ ఆచారమ్మ భక్తిప్రదర్శనలో ప్రథమశ్రేణిలో ఉండే ఆ మహా తల్లి పులిహోర, పానకాలతో అక్కడికి వచ్చింది.
ఆ గుంపులో ఉన్న వ్యాపారికి ఒక ఆలోచన వచ్చింది. ఈ చక్కటి అవకాశం ఎందుకు వదులుకోవాలి? నాలుగు రూపాయలు సంపాదించుకోవచ్చు! అని—తన వెంట బస్తా కొబ్బరికాయలు, ఊదుబత్తీలు, కర్పూరం తెచ్చి… చెట్టుకింద పెట్టాడు. మొదట ఒక కొబ్బరికాయ, ఊదుబత్తీలు, కర్పూరం తీసుకొని బాబా దగ్గరకు వెళ్ళి పూజ చేసాడు అంతే… అక్కడ ఉన్నవారికి ఉత్సాహం ఉరకలెత్తింది… కొబ్బరికాయలు తీసుకోవడం, కొట్టడం…. తీసుకోవడం, కొట్టడం….
తానేం తక్కువ తిన్నానా అని మరొక వ్యాపారి దేవుళ్ల ఫోటో ఫ్రేములు, నల్ల-ఎర్ర దారాలు, తాయెత్తులు, టార్పాలిన్ షీట్… పట్టుకుని అక్కడికి వచ్చాడు.
ఇంకొకడు టీ డబ్బా పట్టుకొని వచ్చాడు. వాడి సంచార చాయకొట్టుతోపాటు, వాడి బావమరిది ఏకంగా మరమరాలు, ప్రసాదాల డబ్బా పట్టుకుని వచ్చాడు. ప్లాస్టిక్ బూరలు, బొమ్మలవాడు ఇలా ఎవరి బంధువులకు వారు చెప్పుకుని క్షణాలలో దుకాణాలు వెలిసాయి. కాసేపట్లోనే అక్కడ చిన్న జాతర వాతావరణం ఏర్పడింది.
భజనలతో గొంతులు ఎండిపోయినవాళ్లకు చాయ్ అమృతమైంది. కానీ మౌనానంద స్వామికి నోట మంచినీళ్ల చుక్క కూడా లేదు.
ఇంతలో స్థానికంగా ఉన్న రాజకీయ నాయకుడు, ఆయనతో పాటు చిన్న- చిన్న నాయకులు… అందరూ అక్కడికి వచ్చారు. అక్కడే బాబాకు గుడి కట్టించమని భక్తులు అడగారు… ఆ నాయకుడు వాగ్దానాలు చేయడాలు జరుగుతున్నవి… ఇదంతా చూస్తున్న స్నేహితుడికి ఏమీ అర్థంకావడంలేదు. తన స్నేహితుడు దయానంద్ ఏడి? అని చుట్టుపక్కల వెతుకుతున్నాడు.
బాధతో కళ్ళు తెరిచిన దయానంద్‌కు స్నేహితుడు కనిపించడు. కోపం నషాళానికి అంటుకుంది. కానీ సైగ చేస్తే— చుట్టూ ఉన్నవారు “దేవుడు పూనాడు!” అంటున్నారు. “ఏంకావాలి సామీ?” అని అడుగుతుండగానే ఒక మహిళ పూనకం వచ్చి ఊగింది— హుహుహు….“అరిష్టం! గొర్రెలు, మేకలు నైవేద్యం!” పెట్టాలి! హుహుహు…. అని పూనకంతో ఊగింది…
వాతావరణం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది. ఇంతలో కోళ్ళు, మేకలు అక్కడికి తెచ్చారు… వాటిని బలివ్వడం మొదలుపెట్టారు.
ప్రజల మూర్ఖత్వం.. మూఢభక్తిని చూసి దయానంద్‌కు ఇదేం మూఢ భక్తి అని విరక్తి కలిగింది. ఇంతలో ఏదో చెప్పాలని దయానంద్ చేయి పైకి ఎత్తుతున్నాడు.
చూడండి “బాబా ఆశీర్వదిస్తున్నాడు!” అంటూ గుంపుగా వచ్చి మౌనానందస్వామికి జై, మౌనానందస్వామికి జై అని అరుస్తూ చుట్టిమూగారు… తలో మాటా…దండాలు మొక్కులు…గడబిడగా మారింది
…అక్కడ బాబా ఆశీర్వాదం కోసం తొక్కిసలాట మొదలైంది…
ఎవరి కోసం కాలం ఆగదు. స్నేహితుడు దగ్గరలో ఉన్న పోలీసులకు ఫిర్యాదు చేయాలని వెళ్ళాడు కదా! కానీ ఎన్నికల హడావుడి, గొడవలు, బందోబస్తు కారణంగా ఎవ్వరూ అతని మాటలను పట్టించుకోలేదు. దాంతో తాను ఏమీ చేయలేనని కనీసం డాక్టర్ ను తీసుకొని వెళ్ళి స్నేహితుని నాలుక మీద ఉన్న త్రిశులాన్ని పీకివేయాలనుకున్నాడు. అక్కడ డాక్టర్ అందుబాటులో లేదు.
తానే దయానంద్‌ను తీసుకెళ్లాలని అక్కడికి వస్తే అక్కడ ఒక పెద్ద జాతర జరుగుతోంది.
ఇంతకీ ఏది దయానంద్ అని వెదుకుతున్నారు. “బాబా ఎవరు?” అని అడుగుతూ జనసంద్రములోకి తోసుకుంటూ వెళ్లాడు. దగ్గరికి వెళ్లి చూసేసరికి తన స్నేహితుడిని గుర్తు పట్టలేకపోయాడు. ఆకలి, దప్పి, నొప్పితో బాబా కళ్ళు మూసుకున్నాడు. భక్తులు హారతులు, కొబ్బరికాయలు, భజనలు… యువకవులు పాటలు రాసి పాడి, వీడియోలు తీశారు. స్వరకర్తలు పాటలు యూట్యూబ్ లో అప్పుడే అప్లోడ్ చేస్తున్నారు.
ఆ తొక్కిసలాటను ఎలాగైనా ఆపాలని రాజకీయ నాయకుడు తన పలుకుబడితో పోలీసులను అక్కడికి రప్పించాడు. ఇదే అదను అని దయానంద్ స్నేహితుడు ఆ పోలీస్ అధికారితో జరిగిందంతా చెప్పాడు. ఆ పోలీసు అధికారి అంతా విని అయ్యో! ఇంత అన్యాయం జరిగిందా? అని అతను బాబాకాదనీ, ప్రజల మూఢనమ్మకానికి బలైన ఒక అమాయకుడనీ చెప్పి, కొందరు యువకుల సాయంతో ఆ గుంపును అదపులోకి తెస్తూ… వెనుక నుండి పోలీసులు దయానందన్ ను పక్క ఊరిలో ఉన్న ఆసుపత్రికి తరలించారు!.

నాలుగునెలల పసిగుడ్డు మృదులకు స్థన్యం ఇస్తోందన్నమాటే కానీ యశోద కళ్ళుమాత్రం ఏదో వెతుకుతున్నాయి. స్థన్యం నోటినుంచి జారిపోవటంతో ఏడుపులంకించింది చిన్నారిమృదుల. మరల స్థన్యంఅందించిన యశోద, నోటిలో స్థన్యంతో నిద్రలోకిజారుకున్న మృదులని పదిలంగా ఉయ్యాలలోపడుకోబెట్టి దోమతెరవేసింది. తలుపుచేరవేసి నెమ్మదిగా గదిబయటకు వచ్చింది. 

యశోద ఇల్లంతా కలయతిరిగింది. “కన్నా! కన్నా!” అని పిలుస్తూ. 

అలికిడిలేదు. ‘పిచ్చి తండ్రి ఎక్కడున్నాడో!’ అనుకుంటూ చుట్టూచూసింది యశోద. 

కుర్చీకి డైనింగ్ టేబుల్ కి మధ్య బాసపీట వేసుకొని కూర్చుని ఉన్నాడు రెండేళ్లకృష్ణ. ఏడ్చిఏడ్చి కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి. నల్లటి గిరజాలజుట్టు కళ్ళల్లో పడుతోంది. పచ్చటి బుగ్గలు బాగాఏడ్చిన గుర్తుగా గులాబీరంగులో ఎర్రబడ్డాయి. బుగ్గలమీద నీటిచారికలు, తడిసిన జుబ్బా చాలాసేపు ఏడ్చిన ఆనవాళ్ళని మిగిల్చింది. 

“కన్నా! ఇక్కడ ఇరుక్కుపోయావా? రాలేక ఏడ్చావా? పిచ్చితండ్రి. అంటూ కుర్చీజరిపి చేతులు చాచింది.” యశోద.        

గబగబా దేకుతూవచ్చి రెండుకాళ్లు చుట్టుకున్నాడు కృష్ణ. ‘అమ్మ! అమ్మ!’ అంటూ టేబుల్ చూపించాడు.
 
“ఆ మూల ఎందుకు దూరావు తండ్రి?” అంటూ 
ముద్దుల వర్షం కురిపించింది యశోద.

చాపవేసి రబ్బర్  షీట్ పరిచి కృష్ణని పడుకోబెట్టింది.

చేతికి ఒక యాపిల్ ముక్క ఇచ్చి నిక్కర్ తీసేసి డాక్టర్ ప్రిస్క్రైబ్ చేసిన ‘కాడ్లివర్’ ఆయిల్ చేతిలోకి తీసుకుని పీలగాఉన్న కృష్ణకాళ్ళకి మర్దనచేస్తూ, ‘ ఏ జన్మలో నేనుచేసుకున్న పాపమో లేక పసివాడిప్రారబ్దకర్మమో మూడునెలల వరకు బొద్దుగా చలాకీగా ఉన్న 
పిల్లవాడి శరీరంపెరిగింది. కానీ కాళ్లుపీలగా అలాగే  ఉన్నాయి.’ అనుకుంది యశోద.

 ఎంతోమంది డాక్టర్లకు చూపించాడు చక్రపాణి, యశోదలు. ఏమి ప్రాబ్లంలేదని,  ఆయిల్ మసాజ్ చేసి ఎండలో పడుకోపెట్టమని కాళ్లు చిన్నగా ఊపుతూ 
వయసుకితగ్గ ఎక్సర్సైజెస్ చెప్పి చేయించమన్నారు. మొదట్లో ఎనిమిదోనెలవరకు వెల్లకిలాపడుకొని పిచ్చుకలనిచూస్తూ కేరింతలు కొట్టేవాడు. బోర్లపడటం 
ప్రాకటం లాంటివి చేయలేకపోవడంతో డాక్టరు సపోర్ట్ ఇచ్చి డైరెక్ట్ గా కూర్చోబెట్టమంటే నెమ్మదిగా ప్రయత్నించింది యశోద. మొత్తానికి నెమ్మదిగా కూర్చోగలిగాడు. కానీ పాకడానికి ప్రయత్నం చేయలేదు. ఏదైనా వస్తువునిచూపెడితే ముందుకి వెనక్కి ఊగేవాడు అందుకోవటానికి. కానీ ముందుకు జరిగేవాడు కాదు. మసాజ్ ప్రభావంతో కూర్చునే కాళ్లుజాచి మడచి టపటపా 
కొట్టుకోవడం, ఆ ప్రయత్నంలో కొంచంగా ముందుకు
జరగడంతో నెమ్మదిగా రెండు చేతులు ముందుకు ఆనించి కాలు జాపి ముందుకు శరీరాన్ని ఈడ్చి మళ్ళీ రెండోకాలు మడిచి ఎలా అయితేనే దేకడం మొదలు
పెట్టాడు. అలా దేక్కుంటూ దేనిక్రిందోదూరి అక్కడి
నుంచి రాలేని స్థితితో ఏడవటం పరిపాటి అయింది.

యశోద వద్దనుకున్నా అనుకోకుండా మృదుల
 కడుపున పడటంతో శ్రమ ఎక్కువైంది.

 తల్లివారిస్తున్నా  యశోద పురిటినొప్పులవరకు కృష్ణ కాళ్ళకి మసాజ్ చేయటం ఎండలో పడుకోబెట్టడం మాత్రం క్రమంతప్పకుండా చేస్తూవచ్చింది.

                             ★★★

ఏణ్ణార్ధం మృదుల రబ్బరు బొమ్మలా బుడిబుడి నడకలతో ఇల్లంతా పరిగెడుతూ ఉంటే, ఒకచోట బాసిపీట వేసుకుని సంతోషంగా చప్పట్లు కొట్టేవాడు కృష్ణ.
 
మృదులని చూసి కృష్ణ ఆసక్తితో నుంచోటానికి ప్రయత్నించసాగాడు. కండరాల, నరాల బలానికి ఇచ్చిన మందులవల్ల అయితేనేమి చిన్నగా పట్టుకుని నుంచోవటం మొదలుపెట్టాడు. ఆసరాతోనడవడం మొదలుపెట్టిన కృష్ణనిచూసి తల్లిమనస్సు ఉప్పొంగిపోయింది. ముక్కోటి దేవతలకు కృతజ్ఞతలు చెప్పుకుంది.

భగవంతుడు కృష్ణకి అఖండమైన తెలివితేటలు ఇచ్చాడు. ఏకసంథాగ్రహి.ఐదవయేట స్కూల్ కి 
పంపారు కృష్ణని.

                        ★★★

చక్రపాణి గ్రామీణ బ్యాంకులో మేనేజర్ కావడంతో 
ఎక్కువగా చాలాచిన్నటౌన్ లలో గ్రామాలలో తరచూ బదిలీలతో పిల్లలచదువులకి ఇబ్బంది ఏర్పడేది. కొన్ని సందర్భాలలో భార్యాపిల్లలని ఒకఊర్లో అట్టేపెట్టి తనుమాత్రం వెళ్లివస్తూ ఉండేవాడు ఆ విధంగా కృష్ణకి 
తండ్రికంటే తల్లిదగ్గర చేరిక ఎక్కువ. చిన్నప్పటి 
అనారోగ్యం దృష్ట్యా యశోద కృష్ణని పల్లెత్తుమాట అనేదికాదు. ఆ అవకాశం కూడా ఇచ్చేవాడుకాదు కృష్ణ. అంతటి పల్లెటూర్లలో చదివిన కృష్ణ టెన్త్ క్లాసు స్టేట్ 
ఫస్ట్ వచ్చాడు. 

అసలు సమస్య అప్పుడు మొదలైంది కృష్ణని మేనమామ ఇంట్లో హైదరాబాదులో పెట్టి ఇంటర్ చదివించాలని నిర్ణయించాడు చక్రపాణి.

“నేను అమ్మనివదిలి ఉండను.” అన్నాడు కృష్ణ. తల్లిని బ్రతిమిలాడాడు.

“కన్నా! ఈఊర్లో ఉన్న చిన్నకాలేజీల్లో చదవితే 
భవిష్యత్తు ఉండదు. మావయ్య దగ్గరి ఉండి చదువుకో.  మృదులది ఇంకా స్కూలుచదువు పర్వాలేదు. అంటూ నచ్చచెప్పింది.

ఎప్పుడూ లేనిది మృదులమీద చూచాయగా ఈర్ష 
పొడచూపింది కృష్ణలో. దానికి తగ్గట్టు చక్రపాణి కృష్ణకి నచ్చచెప్పినా మొండిపట్టుదల పట్టడంతో కొంత 
కఠినంగామాట్లాడటం, తల్లి తండ్రికిమద్దతు పలకటంతో తల్లిమీదకూడా అలక వచ్చింది. తప్పనిసరిగా 
వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ హైదరాబాదు మేనమామ ఇంటికి బయలుదేరాడు కృష్ణ.

                          ‌ ★★★

కృష్ణ లేని ఇల్లు నెలవంక లేని నింగి అయింది. మాటకి ముందు వెనక ‘అమ్మ అమ్మ’ అంటూ వెంటపడే కృష్ణని తలుచుకుని కుమిలింది యశోద.
 
“యశోదా! మనం కృష్ణ భవిష్యత్తు రీత్యా పంపాము. అయినా ఎక్కడికి వెళ్ళాడు? మీ అన్నయ్య ఇంటికే 
కదా! నాకు మాత్రం ఇష్టమా? ఇంకొక రెండేళ్లు నేను ఈ రూరల్ బ్రాంచ్ లో పనిచేయక తప్పదు. తర్వాత రిక్వెస్ట్ పెట్టుకొని సిటీకి ట్రాన్స్ఫర్ అయితే కృష్ణని మనదగ్గరే ఉంచుకుందాం. సరేనా!” అన్నాడు చక్రపాణి. 

“అవునమ్మా! అన్నయ్య లేకపోతే నాకు తోచటం లేదు. నాన్న అన్నట్లు కొద్దిరోజులు ఓర్చుకుందాం.” అంటూ ఆరిందాల తల్లిని ఓదార్చింది మృదుల. 

                            ★★★

కాలచక్రానికి ఎవరి సుఖదుఃఖాలతోనూ సంబంధం 
లేదు. దానిత్రోవన అది తిరుగుతూ ఉంటుంది. సెలవులకు కృష్ణరాక ఒక కొడుకుగాకాక బంధువుగా మారిపోయింది. తండ్రితో ముభావంగా తల్లితో రాను రాను ముక్తసరిగా ఉండటం మొదలుపెట్టాడు.
‘కన్నా!’ అని యశోద పిలవంగానే కోపంతో కళ్ళల్లో కి గుచ్చిగుచ్చి చూసేవాడు. యశోద హృదయం తల్లడిల్లేది. మృదులతో గిల్లికజ్జాలు అసలే లేవు.

“ఏమండీ! కన్నా ప్రవర్తన నాకు చాలాభయంగా 
ఉంది.” అంది యశోద.
 
“కొంచెంమార్పు ఉంది.అయినా బాధపడాల్సిన అవసరంలేదు. పదిహేనేళ్ళ వయసులో ఇటువంటి మార్పుసహజం. టీనేజ్ ప్రాబ్లం. నెమ్మదిగా మన నిర్ణయం  వాడి బంగారు భవిష్యత్తుకని అర్థమవుతే అన్ని సర్దుకుంటాయి.” అని సర్దిచెప్పాడు చక్రపాణి.

చెప్పడంఅయితే చెప్పాడుకానీ చక్రపాణికి కృష్ణ లోని స్తబ్దత తుఫాను ముందు ప్రశాంతతలా గోచరించ
సాగింది. 

బావమరిదికి ఫోన్ చేసి కృష్ణ ప్రవర్తనను గురించి ప్రస్తావించాడు చక్రపాణి.

“ఏంలేదు బావా! ఎకడమికల్లీ వాడు ఎక్సెల్. ఇక మూడ్స్ అంటావా  ఆ వయసులో  సహజమే కదా!
నువ్వు నేను ఆ వయసు దాటి వచ్చాం కదా! 
ఇకపోతే వాడికి చెల్లాయి మీద బెంగ ఎక్కువ. ఒంటరిగా కూర్చుని ఏడుస్తాడు. ‘ఏరా!’ అంటే ‘ఏం లేదు మామయ్య’ అంటాడు. వీలైనప్పుడు వాడికి నేను 
విడమర్చి చెప్తున్నా వాడిక్కడ ఉండాల్సిన దానికి 
కారణం. పృథ్వి కూడా చదువు రీత్యా బయట ఉన్నాడని.ఆ నిమిషం కాంప్రమైజ్ అయినట్లే అవుతాడు. మళ్ళీ వాడి మూడ్ లోకి వెళ్తాడు.” అన్నాడు చక్రపాణి బావమరిది వంశీమోహన్. 

                               ★★★

కనులుమూసి తెరిచేలోపల రెండేళ్లు ఇట్టేగడిచాయి.
చక్రపాణికి మేనేజర్ గా విశాఖపట్నం ట్రాన్స్ఫర్ అయ్యింది. 

కృష్ణ స్టేట్ ఫస్ట్ లో ఇంటర్ పాస్ అయ్యాడు. ఢిల్లీ ఐ.ఐ.టీలో క్వాంటం టెక్నాలజీ అండ్ కాంపిటేషనల్ ఇంజనీరింగ్ బీటెక్ లో సీట్ వచ్చింది.

మృదుల టెన్త్ హైయెస్ట్ పర్సెంటేజ్ తో పాస్ అయింది. శ్రీ విశ్వా ఐ.ఐ.టి అండ్ మెడికల్ అకాడమీలో ఇంటర్లో చేరింది. 

ఢిల్లీ వెళ్లేముందు వచ్చి ఒక రెండునెలలు తల్లితండ్రి 
దగ్గర ఉన్నాడు కృష్ణ.ఈ రెండునెలల్లో సాధ్యమైనంత ఎక్కువ సమయం కృష్ణ తో గడపటానికి 
ప్రయత్నించారు చక్రపాణి, యశోద, మృదుల. 

చక్రపాణి ఎల్.టి.సి మీద నార్త్ ఇండియా టూర్ కి కుటుంబాన్ని తీసుకుని వెళ్లాడు. 

                           ★★★

సిమ్లా హోటల్లో దిగంగానే పదమూడేళ్ళ రుద్ర వీరి సామాను రూముకి తీసుకెళ్లాడు. 

కృష్ణకి వాడిని చూడంగానే ఆశ్చర్యమనిపించింది. 
పాలు గారే మేనిఛాయ, నీలి కళ్ళు, కోటేరు ముక్కు, 
చెరగనిచిరునవ్వు. ‘ఇంత చిన్న వయసులో ఇంతింత బరువులు ఎలా మోస్తున్నాడా!’ అని.

“రుద్రా! ఆప్ పఢాయి కర్ రహే?” అని అడిగాడు కృష్ణ.
 
“హాఁ సాబ్! ఆఠవీ క్లాస్ మే హూఁ!”

“ఆప్ కే పేరెంట్స్!”అంటూ అర్ధోక్తిగా ఆగాడు కృష్ణ.

“గాఁవ్ మే హై! ఉధర్  ఖేతీబాడీ దేఖ్ రహే హై. మై  ఇధర్ హోటేల్ మె కామ్ కరతే పఢాయి కర్ రహా హూఁ!” అన్నాడు రుద్ర.

కృష్ణ మనసులో ఎక్కడో అలజడి రేగింది. 

మూడు రోజులు సిమ్లా అక్కడి మనుషులను, వారి
 జీవనశైలిని గమనించాడు.

అక్కడనుంచి డెహ్రాడూన్ వెళ్లారు. చక్రపాణి క్లాస్మేట్ 
రవిశర్మ  ఇంట్లో దిగారు. రవిశర్మ ఓ.ఎన్.జి.సి లో సైంటిస్ట్. అక్కడ ఉండి చుట్టుపక్కల ప్రదేశాలు చూడాలనుకున్నారు. 

కృష్ణ , మృదులకి అక్కడి వాతావరణం, ఎఫ్.ఆర్.ఐ ముందు వాస్ట్ లాన్స్ ఎంతో నచ్చాయి. మార్నింగ్ వాక్ కి వెళ్ళన వారికి ఇండియన్ ఆర్మీ మార్చ్ పాస్ట్ ఎంతో స్ఫూర్తినిచ్చింది.వారందరూ కుటుంబాలకు దూరంగా దేశరక్షణకై జీవితాలని అంకితంచేస్తున్నారని కృష్ణకి 
వారిమీద గౌరవం కలిగింది.

మాటల్లో చక్రపాణి,  “ఏరా! రవీ! నీ పిల్లలు కనపడటం లేదు.” అని అడిగాడు. 

“పెద్దవాడు ఐ.ఎం.ఏ లో ఉన్నాడు. చిన్నవాడు డూన్ బోర్డింగ్ స్కూల్లో ఉన్నాడు. వెకేషన్ కి వస్తారు.
 ఇల్లంతా సందడే. పిల్లలు పైకి రావాలంటే వాళ్ళని 
ఇలా దూరంగాపంపి చదివించాల్సివస్తోంది. మన
 రోజుల్లో కాంపిటీషన్ వేరు.ఇప్పటి కాంపిటీషన్ వేరు. మా ఆవిడ అన్నంముందు కూర్చుని కళ్ళనీళ్లు పెట్టుకోని రోజులేదు. చదువు పేరుతో ఇప్పుడు, తర్వాత ఉద్యోగాల పేరుతో, ఆ తరుత పెళ్లిపేరుతో దూరమవుతారు అని బాధపడుతుంది.” అన్నాడు రవిశర్మ. 

“అంతే కదండీ!” అంటూ చెమ్మగిల్లిన కళ్ళతో అందరికీ కాఫీలు అందించింది అనురాధ. 

“కృష్ణా! నువ్వు మీఅమ్మ అదృష్టవంతులు. 
పదిహేనేళ్ళు అమ్మదగ్గర ఉన్నావు. మాపిల్లలు 
ఐదారేళ్ల అప్పటినుంచి బోర్డింగ్ స్కూల్.” అంది అనురాధ 

“ఇదిగో ఇద్దరూ రేపు వస్తారు వెకేషన్ కి సుడిగాలుల్లా.  మీరేచూస్తారుగా. వాళ్లువచ్చాక ఔటింగ్ ప్లాన్ చేద్దాం.” అన్నాడు రవిశర్మ

                       ★★★

రవిశర్మ చెప్పినట్లుగానే రాకేష్ రోషన్లు చిచ్చర పిడుగులు.
 రాకేష్ కి పంతొమ్మిది ఏళ్లు, రోహన్ పధ్నాలుగేళ్ళ వాడు.
‘అంకుల్! ఆంటీ!’అంటూ చక్రపాణిని, యశోదని,
 ‘హాయ్ కృష్ణ!’,  ‘ప్యారీ బహన్’ అంటూ మృదులని ఆప్యాయంగా పలకరించారు వస్తూనే.

 వారి స్కూల్లో, కాలేజీలో జరిగిన విషయాలు పూసగుచ్చినట్లు చెబుతూ కొంతమందిని ఇమిటేట్ చేసి కడుపుబ్బ నవ్విస్తూ ఇల్లంతా చైతన్యంతో, పాజిటివ్ ఎనర్జీతో నింపారు.

మగపిల్లలైనా తల్లికి వంటింట్లో సహాయం చేయటం, లంచ్ కి డైనింగ్ టేబుల్ అరేంజ్ చేయటం చూసిన 
కృష్ణ తనను తాను విశ్లేషించుకున్నాడు.

‘ సెలవలకి వచ్చినప్పుడు తను ఎంతో కోపంతో, 
విసుగు చికాకుతో, చెల్లెల్ని  పలకరించేవాడు కాదు. 
తనను దూరంపెట్టి అదిమాత్రం అమ్మానాన్నలతో హ్యాపీగా ఉందన్న భావనతో, తనకిష్టం లేకపోయినా తనని దూరంగా మామయ్యఇంటికి పంపారన్న కోపంతో 
సెలవులకు వచ్చినప్పుడు తండ్రితో ముక్తసరిగా, 
తనకు ప్రాణానికి ప్రాణమైన తల్లితో అరాకురా మాట్లాడేవాడు. మరి వీళ్ళిద్దరూ ఏకంగా హాస్టల్లోఉంటూ ఇంటికిరాంగానే వాళ్ళ అమ్మానాన్న పెన్నిధి అయినట్లు ప్రతినిమిషం అపురూపమైనట్లు ప్రవర్తిస్తున్నారు.’ అనుకున్నాడు కృష్ణ.

అందరూ కలిసి డెహ్రాడూలోని కింప్టీఫాల్స్, భట్టా 
ఫాల్స్, ఝరీపాన్ని ఫాల్స్ కి వెళ్లారు. 

 నెక్స్ట్ డే రిటర్న్ బయలుదేరు దామనుకున్నాడు చక్రపాణి.

 “అంకుల్! రేపు మేముముగ్గురం ముస్సోరి ట్రెక్కింగ్ కి వెళ్తాము. విత్ యువర్ కైండ్ పర్మిషన్.” అని అడిగాడు రోహన్ చక్రపాణిని. 

” నేను వస్తాను.”  అంది మృదుల.
 
“నో ప్రాబ్లం” అన్నారు రోహన్,రోహిత్.

“నో! బిటియా నా దగ్గర ఉంటుంది.వుయ్ హావ్ సమ్ అదర్ ప్లాన్.” అంది అనురాధ. 

“అన్నయ్యగారు! మృదుల ఉంటే ఇంటికి లక్ష్మీకళ 
వచ్చింది రంగురంగుల బట్టలతో.ఈ వెధవలు నలుపు నీలం జీన్స్ ప్యాంట్లు చూసి చూసి విరక్తి పుట్టింది.” 
అంది అనురాధ.

వెంటనే రోహన్ అనూరాధని కావలించుకుని, “మామ్! నీకు ఇష్టమైన డ్రెస్సెస్,ఫ్రాక్స్ అన్నీ కొను.  ఇంటికి వచ్చినప్పుడు నేను వేసుకుంటా.అంతేకానీ మా ప్యాంట్స్ గురించి మమ్మల్ని దూరం చేయకు. అంటూ తల్లి దుపట్టాని పమిటలాగా వేసుకున్నాడు.”

“ఛీ! డర్టీ ఫెలో!” అంటూ దుపట్టా లాక్కుంది అనురాధ. 
అందరూ కడుపు చెక్కలయ్యేట్లు నవ్వారు. అందరూ సంతోషంగాఉన్నా యశోదలో ఏదో ఆందోళన, భయం కనిపెట్టాడు చక్రపాణి. 

ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు “యశోదా! ఎందుకంత టెన్షన్ గా ఉన్నావు?” అనిఅడిగాడు చక్రపాణి.

“మీరు కృష్ణని ట్రెక్కింగ్ కి వెళ్లటానికి ఒప్పుకున్నారు. వాడి కాళ్లు బలహీనమైనవి కదా! బిడ్డ ఇలా తన 
కాళ్ళ మీద నడవగలడని నేను ఎన్నడూ అనుకోలేదు.భగవంతుని దయవల్ల వాడికి కాళ్లు వచ్చాయి తెలివితేటలు కూడా ఆ భగవంతుడి దయ. ట్రెక్కింగ్ చేస్తూ హఠాత్తుగా వాడి కాళ్లు చచ్చు పడతాయేమో అని 
భయంగా ఉందండి. రెండేళ్లుగా మనతో వాడు సరిగ్గా లేడు ఇప్పుడు కాదంటే మళ్ళీ నామీద కోపం పెంచుకుంటాడని భయంగా ఉంది.” అంది దిగులుగా 
యశోద.

“పిచ్చిదానా! అది ఒక పీడకల.  ఇప్పుడు వాడు పదిహేడేళ్ళవాడు. ఒంటరిగా హాస్టల్లో ఉండి ఢిల్లీలో చదువుకోవాలి. పిల్లలు ఢక్కామొక్కీలు తింటేనే  జీవితంలో రాణించగల ధైర్యం వస్తుంది. రాకేష్, రోహన్ లని చూడు. ఎంత డేరింగ్ గా ఉన్నారో. తమని చిన్నప్పుడే హాస్టల్లో వేశారన్న అభియోగంలేదు. వీడువాళ్లతో తిరగటంతో కొంత ఎక్స్పోజర్ వస్తుందన్ననమ్మకంతో 
రిటర్న్ టిక్కెట్టు పోస్ట్ పోన్ చేశా. లీవ్ ఎక్స్టెండ్ చేశా. నువ్వు అనవసరమైన భయాలు పెట్టుకోకు.” అంటూ ఊరడించాడు చక్రపాణి. 

                                 ★★★

ట్రెక్కింగ్ కి బయలుదేరిన ముగ్గురు ఎప్పటికప్పుడు 
ఇన్ఫర్మేషన్ ఇచ్చేట్టుగా ఒప్పుకున్నారు. 

“ఆంటీ! మేము పెద్దహిల్స్ ట్రెక్కింగ్ కి వెళ్ళటంలేదు. అక్కడ కొంచెం ల్యాండ్ స్లైడింగ్ ఇష్యూస్ ఉన్నాయి. 
మేము సరదాగా వెళ్తున్నాం. భద్రాజ్ చాలా ఫ్రెండ్లీ. 
ఎక్కువగా రాక్స్ ఉంటాయి మీ సింహాచలం లాంటిది.”అంటూ యశోదకి రాకేష్ ధైర్యంచెప్పాడు. 

కృష్ణ ఫుల్ జోష్ లో ఉన్నాడు. రాకేష్ రోహన్లతో కృష్ణకి చాలా ఎక్స్పోజర్ వస్తోందనిపించింది చక్రపాణికి .

పిల్లలు ముగ్గురు ముస్సోరీ కి వెళ్ళంగానే ఇల్లంతా బోసిపోయింది. 

జర్నీలో కృష్ణ రాకేష్ ని “అన్నా! మీకు మీ అమ్మానాన్న హాస్టల్ లో చిన్నప్పటినుంచి ఉంచారని బాధగాను కోపంగాను లేదా !” అని అడిగాడు 

“బాధ ఉంటుంది కృష్ణ. కంటికి రెప్పలా చూసుకునే 
అమ్మానాన్నకి దూరంగా ఉండాలంటే. కానీ మనం 
సొసైటీలో ఒకస్థానం సంపాదించాలంటే కొన్ని సుఖాలని వదులుకోవాలని నాన్నఅంటారు. అప్పుడే
కదా మనం పెద్దవాళ్ళమై మనపేరెంట్స్ ని హ్యాపీగా ఉంచగలం. అయితే నువ్వన్న కోపం మాకు 
అర్థంకాలేదు. వారేమీమనని పనిష్ చేయలేదుకదా! మనకి వారిమీద కోపం రావడానికి. వాళ్లకి దూరంగాఉండి మనమెంత బాధపడతామో! మనం దూరంగాఉంటే వాళ్లు అంతేబాధపడతారు. మేము వెకేషన్ కి రాంగానే అమ్మానాన్నలు సంతోషం వారి ప్రేమ చూస్తే మేము ఇన్నిరోజులు వారినివదిలి ఉన్నామన్న సంగతిమర్చిపోతాం. సరే! నీకు ఈఅనుమానం 
ఎందుకొచ్చింది కృష్ణ?” అన్నాడు రాకేష్.

“ఏమీలేదు ఊరికే ” అని తప్పించుకున్నాడు కృష్ణ. 

                            ★★★

“మనం ఇవాళ  ‘తాప్ కేశ్వర్ మహాదేవ్’ గుడికి వెళ్దాం చాలాపురాతన స్వయంభుశివలింగం గుహలో 
ఉంటుంది. గుహపైకప్పునుంచి నీరు శివలింగంమీద 
పడుతూఉంటుంది.” అని రవిశర్మ అందర్నీ గుడికి 
బయలుదేర తీశాడు. 

పచ్చని ప్రకృతి మధ్య గుహలో ఆ శివలింగాన్ని 
చూసిన యశోద భక్తి భావంతో కైమోడ్చ్చింది. ఆ 
భగవంతుని లీలలు అమోఘం. ఈ గుహలో వెలిసినది ఎలా తెలిసిందో అంది యశోద అనురాధతో. 

“ఈ గుడికి మహాభారతానికి అవినావసంబంధం ఉంది. ఇది గురువు ద్రోణాచార్యులవారు ధ్యానంచేసిన 
గుహ. అశ్వద్ధామతల్లికి పాలులేక శివునివేడుకోగా 
సాక్షాత్  శివుడే అశ్వద్ధామకి పాలిచ్చాడని ప్రతీతి.”
అంటూ స్థలపురాణాన్ని వివరించాడు రవిశర్మ .
ఆనందంగా ఇంటిముఖం పట్టారుఅందరూ. 

పరధ్యానంగా దిగులుగా ఉన్నతల్లిని గమనించింది మృదుల.

“అమ్మా! అన్నయ్యల గురించి దిగులుపడకమ్మా. రేపు సాయంత్రానికి వచ్చేస్తారుగా.” అంటూ తల్లి వీపునిమిరింది మృదుల. 

ఆరాత్రి యశోద కన్నుమూయలేదు. తెల్లవారింది. 
యాంత్రికంగా కాలకృత్యాలు తీర్చుకొని కాఫీ తాగింది. అందరూ కబుర్లలో పడ్డారు. 

మృదులను చూసి, “తల్లీ! నిన్ను చూస్తుంటే!” అంటూ అనూరాధ ఏదో చెప్పబోతుంటే —

“అనూ! ఇవాళ మెనూ ఏమిటి?” అని మాట
తప్పించాడు రవిశర్మ.

“ఏమి చేయమంటారు?” అందిఅనూరాధ.

“జస్ట్ ఫర్ ఏ చేంజ్ ఇవాళ యశోద వండుతుంది.ఏమంటావ్ యశోద?” అన్నాడు చక్రపాణి 

“సంతోషంగా” అంది.యశోద

                         ★★★

హఠాత్తుగా రవిశర్మ వంటింట్లోకివచ్చి, “అనూ! నేను 
చక్రపాణి ముస్సోరివెళ్తున్నాం. న్యూస్ లో ల్యాండ్ స్లైడింగ్ అయిందనివచ్చింది. ప్రాణనష్టం ఏమీలేదు. కానీ పిల్లల్ని కారులోతీసుకువస్తా .ఇన్నోవా తీసుకెళ్తున్నా!”  అంటూ ఆఘమేఘాల మీద చక్రపాణి రవిశర్మ 
వెళ్లారు..
వాళ్లటు వెళ్ళంగానే కుప్పలా కూలిపోయింది యశోద అచేతనంగా. వెంటనే మృదుల,అనురాధ యశోదని తీసుకుని దగ్గరలో ఉన్న హాస్పిటల్ కి వెళ్ళారు. 

“ఏమీ పరవాలేదు. బీపీ డౌన్ అయింది అబ్జర్వేషన్ లో ఉంచాలి అడ్మిట్ చేయండి.” అన్నాడు డాక్టరు. 

మూసినకన్ను తెరవకపడుకున్న తల్లినిచూస్తే మృదులకి భయంవేసింది. 

“ఆంటీ! అమ్మకి ఏమికాదుకదా! అన్నలకి 
ఏమీకాదుకదా!” అంటూ దిగులుగా అడిగింది.
 “మృదులా!ఎవ్వరికి ఏమీకాదమ్మా! అందరూ క్షేమంగాఉంటారు. పద క్యాంటీన్లోఏదైనా తిందువుగాని అంటూ 
అనురాధ మృదులని క్యాంటీన్ కి తీసుకెళ్లి లంచ్ తినిపించింది.

                           ★★★

ముస్సోరి చేరిన చక్రపాణి రవిశర్మలకి మేజర్ ల్యాండ్ స్లైడింగ్ అవ్వటంతోను, వీరు ముగ్గురు సోలోట్రెక్కింగ్ కి వెళ్లడంతో రవిశర్మ మిలటరీ వారికి ఇన్ఫామ్ చేసి 
ఎంక్వయిరీచేశాడు. ప్రాణనష్టంలేదని కాకపోతే చాలామందికి దెబ్బలుతగిలాయని మెడికల్ క్యాంపులో ఉన్నారని తెలుసుకొని మెడికల్ క్యాంపుకివెళ్లారు. 

రాకేష్, రోహన్, కృష్ణలకి మైనర్ ఇంజ్యురీస్, కృష్ణకి మైనర్ ఫ్రాక్చర్ తో సేఫ్ గా ఉన్నారు.

తండ్రిని చూసి రాకేష్ రోహన్లు, “నో వర్రీస్ డాడ్! వుయ్ ఆర్ ఫైన్. ఇట్స్ అ గ్రేట్ ఎక్స్పీరియన్స్.” అంటూ తండ్రికి ధైర్యం చెప్పారు. 

“నాన్నా!” అంటూ తండ్రిని హత్తుకొని కుమిలి కుమిలి ఏడ్చాడు కృష్ణ. 

ఆ ఏడుపులో భయం బాధ నొప్పి కాదు అంతకు 
మించిన భావన తండ్రిగా చక్రపాణి అర్థం 
చేసుకున్నాడు. కట్లుకట్టి ముగ్గురిని డిశ్చార్జ్ చేశారు 
డాక్టర్లు.

రిటర్న్ డెహ్రాడున్ వస్తుంటే చక్రపాణికి యశోదపరిస్థితి వివరించాడు రవిశర్మ. ఆందోళన చెందవలసినది
 లేదని తెలిపాడు.

కృష్ణమనసులో తల్లిరూపం మెదిలింది. గతరెండేళ్లుగా తల్లిని మనసులో దూషించాడు.మానసికంగా హింసించాడు. 

‘భుజాన మృదులనువేసుకుని వడిలోతనని 
పడుకోపెట్టుకున్న తల్లిరూపం పదేపదే గుర్తుకు 
రాసాగింది.  ఇక్కడ తనుఆక్సిడెంట్ కి గురవడం 
అక్కడ తల్లి. పడిపోవటం. ఆమెకి తనంటే ఎంత 
ప్రేమ.’ తలచుకుని అప్రయత్నంగా  కంటిలోకన్నీరు 
ధారగా కారింది.
సాయంత్రానికి డెహ్రాడూన్ చేరారు.

తల్లిని ఎప్పుడెప్పుడు చూస్తానా అని కృష్ణమనస్సు
 తల్లడిల్లింది. ముస్సోరి బయలుదేరేముందు తల్లి 
తండ్రితో మాట్లాడింది విన్నాడు. 

‘తల్లిది సిక్స్త్ సెన్స్ అనుకోవాలా? లేదా అమితమైన ప్రేమ అనుకోవాలా? నిజమే తనకాళ్ల స్ట్రెంగ్త్ తనకంటే అమ్మకే తెలుసు. ట్రెక్కింగ్ లో కొంత దూరం ఎక్కంగానే చచ్చుదనం అనిపించింది. వెంటనే వెనక్కు 
మరలటంతో పెద్ద ప్రమాదం నుంచి బయటపడ్డారు.
 తనని చూసి రాకేష్ రోహన్లు వెనకకు మళ్లారు.
చిన్నఊర్లో ఇంటర్మీడియట్ చదివిఉంటే ఏ కోచింగ్ లేకుండా తను ఐ.ఐ.టీలో సీటు సంపాదించగలిగేవాడా? రెండేళ్లు అమ్మని ఎంత అసహ్యంగా చూసాడు. అమ్మ కన్నా! అంటే కళ్ళల్లో కళ్ళుపెట్టి కోపంగాచూశాడే కానీ, అమ్మా! అని పిలవలేదు. ఇవాల్టిరోజున తనకుఏమైందో అన్నఆలోచనకే ఆమెగుండె ఆగిపోయేంత పరిస్థితి తెచ్చుకుంది. టెన్త్ వరకూ రోజుకాళ్ళకి నూనెమర్దన 
చేసి డ్రాయర్ తో ఎండలో నుంచో పెడితే అమ్మని విసుక్కునేవాడిని. కాళ్లులేని నన్ను నాకాళ్ళమీద నేను నిలబడటానికి అమ్మచేసిన ప్రయత్నాలు అన్నీఇన్నీకావు.’ కళ్ళవెంబడి కన్నీటిధారతో స్వగతంగా అనుకున్నాడు కృష్ణ.
 
మరుసటి రోజు యశోదని డిశ్చార్జ్ చేశారు.

ఇంటికి వస్తూనే, “కన్నా! ఎలా ఉన్నావురా!” అంటూ 
పదిహేడేళ్ళ కృష్ణని పసివాడిని అక్కునచేర్చుకొనినట్ల అక్కున చేర్చుకొని మొహమంతా ముద్దులతో 
ముంచెత్తింది యశోద. 

‘అమ్మా నన్ను క్షమించు’ అంటూ అస్పష్టంగా 
గొణిగాడు కృష్ణతల్లిని పెనవేసుకుని. 

రాకేష్రో,హన్లు అనురాధ రవిశర్మలకి ఆ తల్లి కొడుకుల ప్రేమ అపురూపంగా అనిపించింది. 
హమ్మయ్య అనిఊపిరి పీల్చుకున్నాడు చక్రపాణి.

                           ★★★

సాయంత్రం అందరూసరదాగా ఆల్బమ్ చూస్తున్నారు. అందులోరోహన్ ని ముద్దుపెట్టుకుంటూ రోహన్ పోలికలోఉన్న అమ్మాయినిచూసి. “ఎవరీ అమ్మాయి?” 
 అని అడిగిందిమృదుల.

“మా చెల్లెలు” అన్నాడు రాకేష్. 

“మా అమ్మాయి రోహిణి. రోహన్ రోహిణిలు కవలలు. రోహిణికి హార్ట్ ప్రోబ్లెమ్. మీ ఆంటీ ఎంతో సేవచేసింది కూతుర్ని బ్రతికించుకోవాలని. కానీ భగవంతుడు 
నిర్దయుడు. మృదులా! నిన్ను చూడగానే ఆంటీకి కన్నకూతురు గుర్తుకువచ్చింది. నీలో రోహిణిని చూసుకొని ఈ వారంరోజులు ఆనందించింది.” అన్నాడు రవిశర్మ.

కూతురు జ్ఞాపకాలతో రవిశర్మ గొంతుక గద్గద మైంది. రవిశర్మని, అనురాధని, చక్రపాణి,యశోదలు అనునయించారు. 

పొగిలిపొగిలి ఏడుస్తున్న రోహన్ చేతిలోచేయివేసి ఆప్యాయంగా దగ్గరకుతీసుకుంది మృదుల.

                            ★★★
మూడు రోజులు ఉందామని వచ్చి వారం రోజులు 
మీతో ఎన్నో అనుభవాలను పంచుకున్నాంరా రవి.  
ట్రిప్పు ఎప్పటికీ మరిచిపోలేని ఆత్మీయతని పంచింది. మా కృష్ణలో పరివర్తన తెచ్చింది. అంటూ వీడ్కోలు 
తీసుకున్నాడు చక్రపాణి. 

                                        సమాప్తం